Από την πρώτη ώρα που τα συγκλονιστικά ντοκουμέντα για τους 200 κομμουνιστές της Καισαριανής είδαν το φως της δημοσιότητας, σκορπώντας ρίγη συγκίνησης και εμπνέοντας χιλιάδες - ιδιαίτερα τους νεότερους - να ψάξουν και να μάθουν την πραγματική Ιστορία του τόπου μας, ήταν θέμα χρόνου οι διάφορες αστικές «περικοκλάδες» και οι ψεύτικες «τιμές» να πάνε περίπατο, και η συζήτηση να φτάσει στο «κουκούτσι»: Στο ποιοι ήταν οι 200 και τι εξέφραζαν, τι διδάσκουν για το σήμερα. Ηταν θέμα χρόνου δηλαδή να ξεδιπλωθεί η προσπάθεια να διαστρεβλωθεί το νόημα της θυσίας τους, τόσο που να γίνει... αγνώριστο και «προσαρμοσμένο» στις ανάγκες και τα μηνύματα που εκπέμπουν οι αστικές ντουντούκες, στην προσπάθεια ο λαός να στοιχηθεί πίσω από τους βρώμικους στόχους τους. Και ως εκ τούτου, ήταν θέμα χρόνου να ξεκινήσει η επίθεση στο κόμμα των εκτελεσμένων, το ΚΚΕ, όχι σε χρόνο παρελθοντικό, αλλά με το βλέμμα στραμμένο στο σήμερα και το αύριο.

Καμία αυταπάτη δεν υπήρξε φυσικά, ούτε πρόκειται να υπάρξει ως προς αυτό: Οπως έχουμε γράψει εξάλλου σε πλήθος άρθρων αυτές τις μέρες, η ιστορία (και) των 200 κομμουνιστών - ανάμεσα σε άλλα - διδάσκει ότι η αστική τάξη είναι πάντα «ακραία» συνεπής στα ταξικά της συμφέροντα, τα οποία δεν τα παζαρεύει με κανέναν, κάτω απ' όλες τις συνθήκες και σε όλα τα πεδία. Είτε υπερασπίζεται την εξουσία της και το σύστημα της εκμετάλλευσης με τους μηχανισμούς καταστολής, τα ναζιστικά και εγγλέζικα όπλα, τις αμερικάνικες ναπάλμ, είτε την υπερασπίζεται με τις «επιθέσεις φιλίας», τους «δημοκρατικούς» θεσμούς και την προσπάθεια ενσωμάτωσης στην «αιωνιότητα» της βαρβαρότητάς της.

Ενίοτε φυσικά και με την «πρόστυχη πένα» των αστών δημοσιολόγων και διαφόρων ιστορικών της, που έχουν την τιμητική τους τις μέρες αυτές, ντύνοντας με «επιστημοσύνη» τα κουρέλια και την ένδεια των αστικών επιχειρημάτων. Φυσικά - κατ' αναλογία της αγαπημένης φρασούλας των ημερών, πως «δεν ήταν όλοι οι αντιστασιακοί κομμουνιστές» - ούτε και όλοι οι παραχαράκτες της Ιστορίας είναι το ίδιο: Υπάρχουν οι «στρατευμένοι» στην υπεράσπιση της αστικής εξουσίας, υπάρχουν και τα «payroll» και οι μηχανισμοί των troll, υπάρχουν και οι «χρήσιμοι ηλίθιοι».

Υπάρχουν και οι κυβερνητικές ντουντούκες, που μιλάνε για την «εθνική» αντίσταση που δεν πρέπει «να καπελώνει το ΚΚΕ». Κάτι σαν την Βούλτεψη, που επικαλείται... τον τροτσκιστή Πουλιόπουλο, ως ιστορική απόδειξη. Υπάρχουν και οι σοσιαλδημοκράτες και οπορτουνιστές ιστοριογράφοι, «κολλημένοι με την μπάλα» της «εθνικής συναίνεσης» - υποταγής των εργαζομένων, που έφτασαν να λένε ότι το πρόβλημα ήταν πως ο Μεταξάς «παρά το γεγονός ότι είχε προτάσεις να συμπεριλάβει και τους βενιζελικούς, δεν προχώρησε στη συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης για να αντιμετωπίσει ο λαός ενωμένος τη μεγάλη πρόκληση του πολέμου». Υπάρχουν και οι φασίστες που γράφουν πίσω από τους ανώνυμους λογαριασμούς πως οι ίδιοι είναι με τους εκτελεστές, σε περίπτωση που είχε κανείς αμφιβολία για τους πολιτικούς απογόνους των δοσίλογων.

Κάπως «περίεργο» πάντως το πώς όλο αυτό το ετερόκλητο σινάφι «συναντιέται» σε τόσα πολλά. Τι λένε;

Πως «η Ιστορία δεν πρέπει να συγκινεί», πως οι φωτογραφίες δεν εισφέρουν τίποτα στην ιστορική έρευνα παρά μόνο «συγκινησιακή φόρτιση και πολιτική χειραγώγηση». Βεβαίως, κανείς δεν έχει την απαίτηση από όλους αυτούς να νιώσουν το μεγαλείο ανθρώπων που συνειδητά θυσιάστηκαν για ανώτερα ιδανικά και αξίες, βάζοντας το «εμείς» πάνω από το «εγώ» για να ξημερώσουν καλύτερες μέρες για τον λαό, αποδεικνύοντας στην πράξη το ηθικό μεγαλείο των κομμουνιστών που ακόμα εμπνέει και «ανθίζει», «βάζει φωτιά» σε συνειδήσεις. Κατανοητή είναι και η πίκρα τους: Πολύ θα ήθελαν τα φωτογραφικά ντοκουμέντα να αποτυπώνουν σκυμμένους και «ηττημένους» τους κομμουνιστές, αντί για νικητές. Πίκρα που εκφράζεται και με τις σαχλαμάρες περί «κρατούμενων που δεν έκαναν αντίσταση», σε μια μάταιη προσπάθεια να ψαλιδίσουν το ανάστημά τους.

Η Ιστορία είναι προφανώς πολλά παραπάνω από ένα απλό συναίσθημα. Αλλά επειδή ισχύει αυτό, είναι απορίας άξιο γιατί όλοι αυτοί προσπαθούν να μετατρέψουν τη θυσία των 200 σε αβλαβές εικόνισμα, να πείσουν ότι τίποτα δεν διδάσκει αυτή για το σήμερα και απλά «σκορπάει συγκίνηση». Να παρουσιάσουν το ηθικό μεγαλείο των κομμουνιστών ως μια μεταφυσική ιδιότητα, άσχετη από την ιδιότητά τους ως επαναστάτες, ηγέτες της εργατικής τάξης και του λαού, μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, διαπαιδαγωγημένους στις σκληρές ταξικές συγκρούσεις με το αστικό κράτος και το σύστημα της εκμετάλλευσης σε όλες του τις μορφές.

Λένε ακόμη πως «η Ιστορία είναι υπόθεση των ιστορικών και η Ιστορία είναι σύνθετη».

Η Ιστορία είναι σύνθετη, αλλά σίγουρα όχι τόσο ώστε να δυσκολεύεσαι να ξεχωρίσεις τον ναζισμό από τα θύματά του και από αυτούς που τον τσάκισαν, με μπροστάρηδες τους κομμουνιστές. Ούτε τόσο σύνθετη για να παρουσιάζεις πως το 1944 εκτελέστηκαν «κάποιοι μέσα σε έναν κύκλο αμοιβαίας βίας». Εκτελέστηκαν κρατούμενοι, επιλεγμένοι ως αντίποινα από τους ναζί κατακτητές, επειδή ήταν κομμουνιστές, κι επειδή αρνήθηκαν να αποκηρύξουν το ΚΚΕ. Προφανώς η Ιστορία είναι σύνθετη, αλλά όχι και τόσο για να κρύβεται η ιστορική αλήθεια: Οτι οι ταξικές διαφορές και αντιθέσεις κάθε άλλο παρά «σβήνουν» μέσα στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αντίθετα οξύνονται, κι αυτό έχει αντικειμενική βάση. Εξ ου και δεν έχουν καμία βάση οι διάφορες «ιστορίες για αγρίους» που ανακάλυψαν τώρα, πως δήθεν για τον εμφύλιο πόλεμο φταίνε «οι Γερμανοί που σπείραν τη διχόνοια», για να κρύψουν ακριβώς το ταξικό περιεχόμενό του.

Το «όλα είναι σχετικά και σύνθετα», όπως και η προσπάθεια ανόμοιων συγκρίσεων (εκεί προφανώς δεν έχουν θέμα με τη «συνθετότητα» και τις «πολυπλοκότητες» των γεγονότων), πολύ απλά επιστρατεύονται για να κρύψουν όλα αυτά. Οπως η «σχετικοποίηση» και η προσπάθεια ανιστόρητων συμψηφισμών επιστρατεύεται για να υποστηρίξει το ανιστόρητο κατασκεύασμα της ΕΕ περί ταύτισης κομμουνισμού - φασισμού και για την παραχάραξη της Ιστορίας.

Βεβαίως η Ιστορία είναι επιστήμη και η επιστήμη έχει τους νόμους της. Και ασφαλώς, «ουδέτερη» ταξικά επιστήμη ούτε υπήρξε κι ούτε θα υπάρξει. Καθόλου όμως δεν τους έπιασε ο πόνος για την επιστήμη: Τη δυνατότητα και την ανάγκη ο λαός να βγάζει συμπεράσματα από την Ιστορία του, τις ηρωικές στιγμές και τις ήττες προσπαθούν να αρνηθούν. Γιατί η Ιστορία διδάσκει, εξοπλίζει με πολύτιμα συμπεράσματα που αποτελούν δύναμη όχι όταν μένουν στις «προθήκες» και στα σκονισμένα «συρτάρια» των εκμεταλλευτών, αλλά όταν μπαίνουν στη ζωή και στην πάλη για την ανατροπή τους. Αυτό τους τρομάζει και το δείχνουν.

Γι' αυτό λυσσάνε με το ΚΚΕ, που δήθεν «καπελώνει την ερμηνεία των γεγονότων». Κανένα πρόβλημα δεν θα είχαν π.χ. με ένα ΚΚΕ που θα «ερμήνευε» την Ιστορία του μέσα από τις ανιστόρητες αρλούμπες και τα «εθνικά» αφηγήματά τους. `Η που θα έντυνε με δήθεν «προοδευτικό» μανδύα τις κάλπικες διαχωριστικές γραμμές που θέλουν σήμερα να καλλιεργήσουν στον λαό...

Σε αυτό άλλωστε το διά ταύτα συναντιούνται με χαρακτηριστική συνέπεια οι ιστορικοί όλων των αποχρώσεων που βρίσκονται στην υπηρεσία της αστικής τάξης.

«Συμφωνούν και επαυξάνουν» πως ο λαός, οι κομμουνιστές μπροστά στον αγώνα έχουν «δικαίωμα» να είναι «εθνικοί ήρωες», μέχρι την ώρα που αμφισβητούν την εξουσία τους. Τότε γίνονται κυνηγοί της «κομμουνιστικής δικτατορίας» και του «ολοκληρωτισμού» και αξίζει να τους τουφεκίζουν. Αλλά και κυνηγοί της «ουτοπίας», όπως λένε τις μέρες αυτές διάφοροι οπορτουνιστές, που κατά τα άλλα κατακρίνουν τάχα το ΚΚΕ που... δεν έδωσε αποφασιστικά τον αγώνα για την εξουσία, ενώ «αποθεώνουν» την τότε στρατηγική του, που με τα λάθη και τις αντιφάσεις της δεν αξιοποίησε την επαναστατική κατάσταση μετά την απελευθέρωση.

Αυτά βρίσκονται πίσω και από τα περί «καταδίκης της βίας απ' όπου κι αν προέρχεται»: Αρκεί να μην προέρχεται από τους καταπιεσμένους που θέλουν να ανατρέψουν τους εκμεταλλευτές, να γυρίσουν τον τροχό της Ιστορίας προς τα εμπρός.

Αυτά βρίσκονται πίσω και από την «παράδοξη» συνάντηση σεσημασμένων αντικομμουνιστών και «φίλων» του ΚΚΕ στην αστεία προσπάθεια να παρουσιάσουν τους 200 περίπου ως... θύματα της «σταλινικής» ηγεσίας του ΚΚΕ (τους 200 που ήταν ο «ανθός» και εν πολλοίς η ηγεσία του ΚΚΕ στον Μεσοπόλεμο!). Επιχειρούν ξεδιάντροπα να στήσουν το παραμύθι περί «ιδιοτελούς ηγεσίας» και «παρασυρμένων μελών», για να χτυπήσουν «διά της Ιστορίας» την ενότητα και τις αρχές λειτουργίας του Κομμουνιστικού Κόμματος σήμερα και στο μέλλον.

Δυστυχώς γι' αυτούς ό,τι γράφτηκε με αίμα δεν σβήνει με το βρώμικο μελάνι τους. Το ΚΚΕ, μέσα από μια κοπιαστική, συλλογική προσπάθεια, μελετάει και βγάζει πολύτιμα συμπεράσματα από την ηρωική διαδρομή του, από τις ηρωικές στιγμές και τα λάθη, οδηγό και πυξίδα στη δράση του. Οι εργαζόμενοι και ο λαός έχουν στη «φαρέτρα» τους αυτό το πολύτιμο εφόδιο στην οργάνωση της καθημερινής πάλης. Θα το έχουν και όταν η ταξική πάλη φέρει άμεσα στην «ημερήσια διάταξη» το ζήτημα της ανατροπής τους...