Προτάσεις περί «Διαφάνειας» και «νέας Διαύγειας», «ιδέες» για την «αναγέννηση του συνδικαλιστικού κινήματος», «ρήξεις για την ύπαιθρο» και άλλους τέτοιους ...λαγούς βγάζουν από το στραπατσαρισμένο καπέλο τους οι θλιβεροί και γερασμένοι «μάγοι» της σοσιαλδημοκρατίας. Απευθύνουν μάλιστα «καλέσματα» ο ένας στον άλλον (ο ΣΥΡΙΖΑ στο ΠΑΣΟΚ και τη Ν. Αριστερά και τούμπαλιν) και κάνουν ανταλλαγή επισκέψεων, με στόχο να παρουσιάσουν ως «κοινωνικές διεργασίες» τις συγκολλήσεις «κορυφών», που έχουν στόχο να διαμορφώσουν κυβερνητική εναλλακτική για το σύστημα.

Τι βρίσκεται κάτω από το σάπιο «κουκούλι»; Τίποτα λιγότερο από τη στρατηγική του κεφαλαίου και την αντιδραστική πολιτική που όλοι υπηρετούν, ανεξάρτητα από τον «μανδύα» της. Για παράδειγμα, τίποτα διαφορετικό δεν θα βρει κανείς επί της ουσίας ανάμεσα στις προτάσεις Τσίπρα (αλλά και του ΠΑΣΟΚ) για ένα «νέο σύστημα ηλεκτρονικών ελέγχων των δημόσιων συμβάσεων» κ.ο.κ., με προμετωπίδα τα περί «διαφάνειας», και σε όσα λέει η κυβέρνηση περί αξιοποίησης της Τεχνητής Νοημοσύνης για πιο «αποτελεσματικό» κράτος. Επειδή, πολύ απλά, τον «αλγόριθμο» του αστικού κράτους δεν τον γράφουν οι ανάγκες του λαού, αλλά τα συμφέροντα του κεφαλαίου, που είναι εξ ορισμού εχθρικά απέναντι στον λαό.

Είναι προφανές ότι καμία εφαρμογή Τεχνητής Νοημοσύνης δεν θα αλλάξει τους δημοσιονομικούς «κόφτες», τα ματωμένα πλεονάσματα και τη φοροληστεία. 'Η το κριτήριο του «κόστους - οφέλους» για το κεφάλαιο και το κράτος του σε ό,τι αφορά την επιλεξιμότητα των έργων, που αφήνουν εκτός τις λαϊκές ανάγκες για αντιπλημμυρική, αντιπυρική, αντισεισμική θωράκιση, προστασία της ζωής κ.ο.κ. Κάθε άλλο... Θα έρθουν να υπηρετήσουν την πιο αποτελεσματική υλοποίηση αυτής της πολιτικής. Γι' αυτό ο λαός έχει κάθε συμφέρον να δυναμώσει τον αγώνα ενάντια στο εχθρικό αστικό κράτος, να σηκώσει τη σημαία των δικών του αναγκών απέναντι στις «αντοχές» της καπιταλιστικής κερδοφορίας. Να βαδίσει με τον αγώνα του στον δρόμο της ανατροπής, για να οικοδομήσει το δικό του κράτος, τη δική του εξουσία.

Αντίστοιχα, ούτε με μεγεθυντικό φακό δεν βρίσκει κανείς διαφορές ανάμεσα στα όσα ξεφουρνίζει η κυβέρνηση στους βιοπαλαιστές αγρότες περί «νέου παραγωγικού μοντέλου» (του ίδιου παμπάλαιου «μοντέλου» που τους ξεκληρίζει προς όφελος των μεγαλοπαραγωγών, μεγαλοεξαγωγέων και αγροτοβιομηχάνων) και στις τάχα «ρηξικέλευθες» προτάσεις της σοσιαλδημοκρατίας «για την ερήμωση της υπαίθρου». Μέχρι και την κυβερνητική πρόταση για «τράπεζα γης», που θα συγκεντρώνει μέσω κράτους τη γη σε λιγότερα χέρια, ξεπατίκωσε ο Τσίπρας, προτείνοντας «νόμο περί ακαλλιεργησίας για την αξιοποίηση της γης», ώστε - όπως λέει - να μην πάει «κανένα στρέμμα χαμένο».

Μόνο που τα στρέμματα στο πλαίσιο της ΚΑΠ και της καπιταλιστικής παραγωγής είναι μόνιμα «χαμένα» για τις ανάγκες του λαού και μόνιμα κερδισμένα για τους ισολογισμούς των μεγάλων ομίλων. Αντίθετα, οι βιοπαλαιστές αγρότες έχουν κάθε συμφέρον να δυναμώσουν τον αγώνα επιβίωσης που δίνουν, σε σύγκρουση με την πολιτική που υπηρετούν η κυβέρνηση και όλοι όσοι δίνουν διαπιστευτήρια στην ΚΑΠ και στην ΕΕ. Εχουν συμφέρον, από κοινού με τους υπόλοιπους εργαζόμενους, να δυναμώσουν τον αγώνα ενάντια στον κοινό αντίπαλο, το κεφάλαιο. Να ανοίξει ο δρόμος για τη νέα κοινωνία, τον σοσιαλισμό, όπου, στο έδαφος της κοινωνικής ιδιοκτησίας στη γη, το κράτος θα παρέχει εφόδια και μέσα, θα διασφαλίζει τις προϋποθέσεις ώστε να παράγουν φτηνά και ποιοτικά προϊόντα για τον λαό και αξιοπρεπή διαβίωση για τους ίδιους.

Τα παραδείγματα είναι ανεξάντλητα: Από τη συνταγματική αναθεώρηση και την παρουσίαση αλλαγών που έχει ανάγκη το κεφάλαιο, με δήθεν «προοδευτικό» μανδύα (με το ΠΑΣΟΚ π.χ. να κατηγορεί την κυβέρνηση ότι «είναι συνώνυμη με την αναξιοκρατία και τον κομματισμό στο Δημόσιο», επειδή «ψηφίζει την αξιολόγηση και δεν την εφαρμόζει»), μέχρι την προσπάθεια να βάλουν νέα εμπόδια στη συνδικαλιστική οργάνωση και στη δράση των ταξικών δυνάμεων, με πρόσχημα την «κάθαρση» από τη σαπίλα του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού, που είναι «νύχι - κρέας» με το αστικό κράτος και τη μεγαλοεργοδοσία.

Επιβεβαιώνουν για άλλη μια φορά ότι η μόνη διαφορά μεταξύ των αστικών πολιτικών δυνάμεων είναι στη «μαρκίζα», κάτω από την οποία υπηρετούν την ίδια ταξική πολιτική σε βάρος του λαού. Ο λαός, πάλι, δεν έχει ανάγκη για εναλλαγή πρωταγωνιστών με ίδιο σενάριο, σκηνοθεσία και κατάληξη. Μπορεί, σε σύγκρουση με το κεφάλαιο, τους στόχους του και όσους το υπηρετούν, να γίνει ο ίδιος πρωταγωνιστής των εξελίξεων, να τις καθορίσει προς όφελός του. Σε συμπόρευση με το ΚΚΕ και τη ριζοσπαστική πολιτική του πρόταση να ανοίξει τον δρόμο για το πραγματικό νέο, την κοινωνία που στο επίκεντρο θα έχει τις δικές του ανάγκες, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.