Τη βαθιά θλίψη τους για τον θάνατο του συντρόφου Σταύρου Ανδριώτη, του «Τσάκαλου» όπως ήταν γνωστός στους εργαζόμενους και στην ευρύτερη περιοχή της ΛΑΡΚΟ, εκφράζουν η Τομεακή Επιτροπή Φθιώτιδας και η ΚΟΒ ΛΑΡΚΟ του ΚΚΕ, καθώς επίσης το Σωματείο Εργαζομένων ΛΑΡΚΟ Λάρυμνας και το Συνδικάτο Μετάλλου Φθιώτιδας.

Οπως αναφέρει η ΤΕ Φθιώτιδας, εκφράζοντας τα συλλυπητήριά της σε συγγενείς και φίλους, «ο σύντροφος Σταύρος γεννήθηκε το 1958 από φτωχή οικογένεια στη Λάρυμνα. Στην παιδική του ηλικία ξεχώρισε για τη "σπιρτάδα" του στα γράμματα, τα οποία όμως και εγκατέλειψε για να μπει στη βιοπάλη του μεροκάματου.

Εργάστηκε στη ΛΑΡΚΟ και στη συνέχεια σε εργολάβους ανά την Ελλάδα που επισκευάζουν περιστροφικές καμίνους, δεν υπήρχε βαριά εργασία που να μην την είχε κάνει. Ηταν φιλότιμος, εργατικός, περήφανος για την τάξη μας, ατίθασος και πρωτοπόρος υπερασπιστής του δίκιου.

Με το οργανωμένο εργατικό κίνημα αντάμωσε στις κινητοποιήσεις των εργαζομένων στις εργολαβίες της ΛΑΡΚΟ το 2002 έως το 2007, όπου, σε εργολάβο και ο ίδιος, πάλεψε για την κατάργηση του δουλεμπορικού καθεστώτος. Κυβέρνηση και διορισμένη διοίκηση τον απέλυσαν για τον πρωταγωνιστικό ρόλο του στις κινητοποιήσεις. Δεν λύγισε, με τους συναγωνιστές του εργαζόμενους στις εργολαβίες συνέχισε και, σπάζοντας το καθεστώς των εργολαβιών, ήταν στους πρώτους 120 που ενσωμάτωσε η ίδια η ΛΑΡΚΟ.

Με το που εντάχθηκε στο προσωπικό της ΛΑΡΚΟ, την επόμενη κιόλας μέρα ζήτησε από τον συνδυασμό όπου συσπειρώνονται οι κομμουνιστές να ενταχθεί στη δύναμή του και ως ενεργό μέλος στο Σωματείο έδωσε τις δυνάμεις του στον συλλογικό αγώνα. Μέσα σε αυτήν τη φωτιά της πάλης έγινε μέλος του ΚΚΕ και μέσα από τις γραμμές του συνέχισε να δρα με αυταπάρνηση και πρωτοπόρα, τόσο στο εργοστάσιο όσο και συνολικά στο κίνημα, γεγονός που αναγνωρίζεται από τους συναδέλφους του».

Συνεχίζοντας η ΤΕ Φθιώτιδας τονίζει ότι ο σύντροφος είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στον αγώνα των εργαζομένων της ΛΑΡΚΟ ενάντια στις απολύσεις και στο κλείσιμο, για την αλλαγή συσχετισμού στο Σωματείο, και προσθέτει: «Ο,τι και να τον χρέωνε η Οργάνωση το πάλευε με πείσμα και το έβγαζε εις πέρας, στρατευμένος στους σκοπούς και τις αποφάσεις του Κόμματος.

Είναι γεγονός ότι πολλές φορές έλεγε "είναι τιμή μου να είμαι μέλος του ΚΚΕ", και το πίστευε από τα βάθη της καρδιάς του. Επίσης είναι γεγονός ότι ο σύντροφος Σταύρος Ανδριώτης ή "Τσάκαλος" αποτελεί τιμή του Κόμματος για την πρωτοπόρα δράση του στην εργατική τάξη. Καλό ταξίδι, σύντροφε, μείνε ήσυχος, δεσμευόμαστε ότι θα συνεχίσουμε τον δρόμο που μέχρι σήμερα περπατήσαμε μαζί. Μέχρι τη νίκη. Μέχρι την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο».

Το τελευταίο «αντίο» στον σύντροφο Σταύρο είναι προγραμματισμένο για σήμερα Πέμπτη στις 11 π.μ., στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας στη Λάρυμνα.