Κινηματογραφική εβδομάδα με ιδιαίτερες ταινίες στη διανομή, από τις οποίες όμως ξεχωρίζουμε τα «Ξεκινήματα»! Από τις μεμονωμένες προβολές της εβδομάδας ξεχωρίζουμε το ντοκιμαντέρ «Γυναίκες Μαχήτριες - Μέρος Γ' 1960-1974» του Λεωνίδα Βαρδαρού, το οποίο σήμερα Πέμπτη 16/4 στις 18.30 προβάλλεται στον κινηματογράφο «Τριανόν». Στον ίδιο κινηματογράφο την Κυριακή 19/4 στις 17.00 προβάλλεται η ταινία «Ανωτέρα Βία» (Force Majeure) του Ρούμπεν Οστλουντ, στο πλαίσιο του κύκλου «Σινεμά Ψ 2026» της «Ελληνικής Ψυχιατρικής Εταιρείας». Επίσης, τη Δευτέρα 20 Απρίλη στις 19.30, στον δημοτικό κινηματογράφο Νέας Ιωνίας «Αστέρας» θα προβληθεί το ντοκιμαντέρ «Πειθαρχική Μεραρχία 999» του Κώστα Σταματόπουλου, σε εκδήλωση της Επιτροπής Ειρήνης Νέου Ηρακλείου - Ν. Ιωνίας - Μεταμόρφωσης. Την Παρασκευή 17/4 στις 19.00 θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση αλληλεγγύης στην Κούβα στον κινηματογράφο New Star Art Cinema, στη διάρκεια της οποίας θα μιλήσει ο πρέσβης της Κούβας Aramis Fuente Hernandez και θα προβληθεί η ταινία «Girοn» του Manuel Herrera, με τη συμπλήρωση 65 χρόνων από την εισβολή των ΗΠΑ στον Κόλπο των Χοίρων.

Σχετικά με τις ταινίες της βδομάδας, ας δούμε κάποιες από αυτές πιο συνοπτικά. Η ιρανική ταινία «Στην Αγκαλιά του Δέντρου» του Μπαμπάκ Λόφτι Καζεπάσα, που έχει ως θέμα της το πώς βιώνουν τα παιδιά την κρίση στον γάμο ενός ζευγαριού, είναι συμπαθέστατη με μια ιδιαίτερα αθώα ματιά, όμως της λείπουν τόσο οι δομημένοι διάλογοι όσο και η πλοκή που θα την έκαναν πιο ολοκληρωμένη. Δεν φαίνεται από τον τρόπο που εξελίσσεται η πλοκή το βάθος της αντίληψης και των συναισθημάτων των παιδιών, ώστε να δικαιολογηθεί η κορύφωσή της... Οσο για τη «Mother Mary» του Ντέιβιντ Λόουερι, στην οποία μια εμβληματική pop star συναντά έπειτα από χρόνια απομάκρυνσης την πρώην κολλητή της και παλιά ενδυματολόγο της, παραμονές της μεγάλης επιστροφής της στη σκηνή, έχουμε να πούμε «Οχι άλλο κάρβουνο». Η ταινία ακροβατεί μεταξύ ποπ, μόδας, θρίλερ, ψυχανάλυσης, μαγείας, διαβόλους και τριβόλους και δεν κατορθώνει να είναι τίποτα από όλα τούτα. Το Χόλιγουντ προσπαθεί να μας τρελάνει, να μη βγάζουμε άκρη με τίποτα, να ρίχνουμε όλες τις ευθύνες στη μεταφυσική και τελικά τίποτα να μην έχει πάτημα σε αυτόν εδώ τον κόσμο.

Η Εινε και ο Τόμας πρόκειται να πάρουν διαζύγιο, αλλά τα παιδιά τους δεν το γνωρίζουν. Ο Τόμας είναι έτοιμος να μετακομίσει με την νέα του σύντροφο, όταν ξαφνικά η Εινε παθαίνει ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Ωσπου να αναρρώσει η μητέρα, το ζευγάρι αποφασίζει να ζήσει ξανά κάτω από την ίδια στέγη. Καθώς αντιμετωπίζουν αυτή τη νέα περίπλοκη πραγματικότητα, ανακαλύπτουν την ελπίδα με τον πιο απρόσμενο τρόπο...

Μια ιστορία αγάπης που περνάει διά πυρός και σιδήρου και καταλήγει να δίνει ένα αισιόδοξο μήνυμα, δεν είναι κάτι που συναντάμε συχνά στη μεγάλη οθόνη στις μέρες μας. Συνήθως οι ιστορίες αγάπης που βλέπουμε είναι «πολύ ρομαντικές», χωρίς αληθινά προβλήματα και ρεαλιστικές συνθήκες. Εδώ όμως συναντάμε μια ιστορία γειωμένη στην πραγματικότητα. Συχνά τα ζευγάρια μέσα στις δυσκολίες της καθημερινότητας χάνουν τον ερωτισμό τους κι αυτό τα διαλύει. Το κουρασμένο βλέμμα τους μαγνητίζεται από πιο ανέφελες συνθήκες και ξαναβρίσκουν τον έρωτα χωρίς υποχρεώσεις... Ομως τι γίνεται, όταν ακόμα κι αν έχουμε φύγει, ο σύντροφός μας έχει την ανάγκη μας; Αυτό εξερευνά αυτή η ιστορία κι ο τρόπος που το εξερευνά δείχνει τα υλικά της αγάπης που δεν γίνεται να μη συμπεριλαμβάνουν και τον θαυμασμό στην προσωπικότητα του άλλου. Είναι άραγε μια ευθεία γραμμή ο έρωτας, με αρχή, μέση και τέλος, ή μήπως αυτή είναι μια αντιδιαλεκτική προσέγγιση; Η Τρίνε Ντίρχολμ είναι όπως πάντα εκπληκτική και η ταινία θα σας κρατήσει καλή συντροφιά!

Ναγκασάκι 1964, μετά τον θάνατο του πατέρα του, αρχηγού μιας συμμορίας Γιακούζα, ο δεκατετράχρονος ταλαντούχος Κικούο γίνεται προστατευόμενος ενός διάσημου ηθοποιού του θεάτρου Καμπούκι. Μαζί με τον Σουνσούκε, τον γιο του ηθοποιού, αποφασίζει να αφιερώσει τη ζωή του σε αυτό το παραδοσιακό θεατρικό είδος. Για δεκαετίες, οι δύο νέοι μεγαλώνουν και εξελίσσονται μαζί, από τη σχολή έως τα μεγαλύτερα θέατρα της Ιαπωνίας, μέσα σε δόξα, αποθέωση και σκάνδαλα, αδερφοσύνη και προδοσίες. Ενας από τους δύο θα γίνει ο σπουδαιότερος ηθοποιός της τέχνης του Καμπούκι.

Βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Σουίτσι Γιόσιντα, η ταινία μάς ξεναγεί στον κόσμο του Καμπούκι, το οποίο αποτελεί ένα ιαπωνικό είδος ποιητικού θεάτρου με παράδοση αιώνων, που στηρίζεται στη χορογραφία, στη μουσικότητα, στην εκφραστικότητα και την ακρίβεια των χειρονομιών, των κινήσεων και των μορφασμών, καθώς και του μακιγιάζ και των κοστουμιών, με ιστορίες που θυμίζουν την πυκνότητα των χαϊκού. Τους ρόλους ερμηνεύουν αποκλειστικά άνδρες, οι ονογκάτα, η τέχνη των οποίων ήταν οικογενειακή υπόθεση που μεταβιβαζόταν από γενιά σε γενιά. Ο σκηνοθέτης, θέλοντας να μας μυήσει στην τέχνη του Καμπούκι, χρησιμοποιεί σαν σκελετό την ιστορία δυο αγοριών στην πάροδο 50 χρόνων και μας δείχνει ότι ούτε η κληρονομικότητα προκαταβάλλει το ταλέντο, αλλά ούτε και η σκληρή δουλειά από μόνη της αρκεί. Χρειάζονται και η σκληρή δουλειά και το ταλέντο, κι όταν αυτά βρίσκονται στο πρόσωπο ενός «ξένου» τότε πραγματικά «σπάνε» οι παραδόσεις. Η ταινία, ενώ ουσιαστικά εστιάζει στη μεγάλη διαμάχη αλλά και φιλία των δυο αγοριών, περιέχει μεγάλα κομμάτια από παραδοσιακές ιστορίες και παραστάσεις Καμπούκι, που σε μας φαίνονται κάπως πιο «δύσκολες» να παρακολουθήσουμε σε τόσο μεγάλη διάρκεια, όμως την προτείνουμε για ένα πιο σινεφίλ κοινό, που θέλει να ανακαλύψει την ιαπωνική τέχνη του θεάτρου, που είναι θα λέγαμε αδελφικό είδος με το θέατρο Νο.

Ο Ενζο, αν και από εύπορη οικογένεια, ακολουθεί μαθητεία τοιχοποιού, εκεί συναντά τον Βλαντ, έναν Ουκρανό εργάτη που δέχεται πιέσεις να επιστρέψει και να πολεμήσει στον πόλεμο της χώρας του. Η αρρενωπότητα του Βλαντ και το αβέβαιο μέλλον του ξυπνούν στον νεαρό Ενζο ερωτήματα μεγαλύτερα από την επιθυμία...

Η ταινία είναι το κύκνειο άσμα του Λοράν Καντέ, το οποίο τελείωσε ο Ρομπέν Καμπιγιό. Συνοπτικά, ο 16χρονος Ενζο δεν έχει ακόμα ταξική συνείδηση, αν και θα την αποκτήσει με τον καιρό, και πάνω στην ορμή της εφηβείας θα διαμορφώσει τα πρότυπά του με βάση τις συναναστροφές του στην οικοδομή και τους μετανάστες που συναντάει εκεί. Το γεγονός ότι τον έλκει το αβέβαιο, δεν συνιστά κάτι πρωτόγνωρο, μιας και αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα της εφηβείας. Το γεγονός όμως ότι από το μυαλό ενός Γάλλου εφήβου περνάει το να πάει να πολεμήσει στο πλευρό των Ουκρανών ειλικρινά ξεπερνάει τα όρια της προπαγάνδας, είναι κάτι πολύ περισσότερο χυδαίο.

Ενας άντρας έρχεται αντιμέτωπος με την απροσδόκητη επιστροφή της νεκρής συζύγου του ως πνεύμα μέσα σε μια ηλεκτρική σκούπα. Καθώς πασχίζει να διατηρήσει ζωντανό τον δεσμό τους, συγκρούεται με την οικογένειά του και με μια κοινωνία που αρνούνται να αποδεχτούν την παρουσία της, αντιδρώντας με φόβο και χλευασμό.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ότι παρακολουθείς μια άνευ ορίων weird σάτιρα και μάλιστα με αργούς ρυθμούς, η οποία όμως καταφέρνει να περάσει και τα ταξικά μηνύματά της. Αρκεί να πούμε ότι τα φαντάσματα που βγαίνουν από τις διάφορες ηλεκτρικές συσκευές είναι εργάτες που έχουν ξεψυχήσει στα εργοστάσια που φτιάχτηκαν και αυτό δεν εκπλήσσει κανέναν, αφού είναι κανονικότητα να εμφανίζονται φαντάσματα εργατών δολοφονημένων από την κυβέρνηση κ.λπ. στους αστούς, να τους χαλάνε την ηρεμία και να τους στοιχειώνουν τον ύπνο! Τα δε φαντάσματα είναι και πολύ ερωτικά, διότι επιδίδονται και σε σεξουαλικές πράξεις με τους ανθρώπους που συνδέονται προσωπικά! Στην ταινία το ζήτημα δεν είναι ότι κάποιος συνδιαλέγεται με φαντάσματα, αλλά το τι απόψεις έχουν αυτά τα φαντάσματα. Είναι προοδευτικά, ξεπουλιούνται για να μπορούν να εμφανίζονται ανά πάσα ώρα και στιγμή, ή είναι τίποτα ανυπότακτοι τύποι που θέλουν να εκδικηθούν για τη δολοφονία τους; Αλήθεια είναι ότι ο Ταϊλανδός σκηνοθέτης δεν βρήκε διέξοδο στην οργανωμένη πάλη, αλλά μόνο στην αιματηρή εκδίκηση, όμως οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι αυτή είναι μια από τις πιο τρελές ταινίες που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Η μνήμη δεν χρειάζεται κυριολεκτικά φαντάσματα για να διατηρηθεί, υπάρχει μέσα μας και γίνεται οδηγός και καθημερινότητά μας...