Πρόκειται για τον «κανονισμό εργασίας» μεταξύ της εταιρείας «Ναυπηγεία Χαλκίδας Επισκευαστική Ναυτιλιακή ΑΕ» και του «Σωματείου Εργαζομένων στα ναυπηγεία», με την Κ. Δημάκη να εξηγεί ότι είναι «ένας κανονισμός που παραδίδει δεμένο χειροπόδαρα κάθε εργαζόμενο στις ορέξεις του εργοδότη και δεν ξέρουμε καν αν το γνωρίζει, αν έγινε κάποια ΓΣ για να ενημερωθεί... Δεν είναι μυστικό βέβαια, είναι διαθέσιμος στο σχετικό link του υπουργείου Εργασίας».

Τόνισε ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να το υπογράψει το σωματείο, «καθώς σε αυτήν την περίπτωση μόνος κερδισμένος είναι ο εργοδότης, γιατί με την υπογραφή του σωματείου αποσπάται έμμεσα η συμφωνία του εργαζόμενου σε οτιδήποτε αφορά τις εργασιακές σχέσεις, τις αμοιβές, τα ωράρια, τη συναίνεση στην επικινδυνότητα της εργασίας και στα ελλιπή μέτρα υγείας και ασφάλειας.

Χωρίς ούτε μία παράγραφο να αναφέρεται σε εργασιακά δικαιώματα, πέρα από το δικαίωμα να παραδίδονται άνευ όρων στις ορέξεις της εργοδοσίας.

Αυτή η συμφωνία - αίσχος δεσμεύει τους εργαζόμενους και απαλλάσσει τα στελέχη της εταιρείας, προσδιορίζει με σαφήνεια ότι οι διατάξεις της συμφωνίας συμπληρώνουν τις ατομικές συμβάσεις εργασίας κάθε εργαζομένου και ρυθμίζουν τις εργασιακές σχέσεις.

Το σωματείο λοιπόν συμφωνεί:

- Στις συμβάσεις ορισμένου, στην ημιαπασχόληση, στην εκ περιτροπής εργασία.

- Στο διευθυντικό δικαίωμα της εταιρείας να καθορίζει αυτή, χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του εργαζόμενου, τι ώρες θα δουλεύει, πόσες υπερωρίες θα κάνει, πώς θα μεταπηδά από ειδικότητα σε ειδικότητα χάνοντας δικαιώματα, πώς θα τρώει ποινές για την κακή του διαγωγή, πώς είναι υποχρεωμένος να τον επισκέπτεται ο γιατρός της εταιρείας για να διαπιστώσει ότι όντως είναι ασθενής.

- Οτι ο εργαζόμενος χρεώνεται τα ΜΑΠ, τα εργαλεία και τα υλικά, απολύεται χωρίς αιτιολογία, τη μία μέρα οδηγεί ταξί, την άλλη λεωφορείο και στο ενδιάμεσο καβαλάει και φορτηγό, με την αποκλειστική ευθύνη για τους εργαζόμενους ή το υλικό που μεταφέρει.

- Οτι για να πάει στο ναυπηγείο διακτινίζεται σε χρόνο dt ντυμένος από το κρεβάτι του, μιας και δεν δέχεται ότι είναι εργάσιμος χρόνος η μετακίνηση (αυτό βέβαια η κυβέρνηση το εξασφάλισε για όλους) ούτε καν από την πύλη μέχρι το πόστο.

- Οτι οι εργαζόμενοι δεν μπορούν να χασομεράνε ούτε να γίνονται χαραμοφάηδες κάνοντας κοινωνικές σχέσεις στη βάρδια, που μπορεί να αποβούν και μοιραίες για τα συμφέροντα της εταιρείας, ιδιαίτερα όταν οι διάλογοί τους έχουν πολιτικό περιεχόμενο. Οπως άλλωστε και τα πανό ή οι εφημερίδες τους.

- Οτι δέχονται πως όλα αυτά είναι κριτήρια αξιολόγησης που αν βγάλει αρνητικό σκορ θα πληρώνουν κιόλας για την κακή διαγωγή τους πρόστιμα παραβίασης του κανονισμού, που τους κατσίκωσε το ίδιο το σωματείο τους, και να είναι και ευχαριστημένοι που υπογράφει ΣΣΕ. Οπως αυτές που είχε υπογράψει παλιότερα με τις δύο απανωτές μειώσεις!

Τέλος, ότι αν ο εργαζόμενος διαπιστώσει λάθος στη μισθοδοσία του πέρα των δύο ημερών από την καταβολή της, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται».

Στο ποιος κερδίζει και ποιος χάνει σε συνθήκες πολέμου στάθηκε ο Γιάννης Τζαβάρας, γραμματέας του Εργατικού Κέντρου και πρόεδρος του Συνδικάτου Τροφίμων - Ποτών Εύβοιας, φέρνοντας συγκεκριμένα παραδείγματα από επιχειρήσεις του κλάδου και όχι μόνο στην περιοχή της Εύβοιας, και τονίζοντας την ανάγκη να δυναμώσει ο αγώνας της εργατικής τάξης.

«Οι δυσκολίες της ζωής μας έχουν στον αντίποδα μια ισχνή μειοψηφία που είναι ωφελημένη από τα βάσανά μας. Οσο όλοι εμείς ζούμε χειρότερα, τόσο αυτή η ισχνή μειοψηφία κερδίζει περισσότερα. Παραδείγματα από την περιοχή μας από τον κλάδο των Τροφίμων: "Ντολμαδάκια Παλίρροια" εξάγουν σε 60 χώρες, ιχθυοκαλλιέργειες "Avramar" εξάγουν το 80% της παραγωγής σε 30 χώρες, "Σόγια Ελλάς" εξάγει σε 20 χώρες, "Αλλατίνη" εξάγει σε 20 χώρες. Εκτός κλάδου Τροφίμων, παρόμοια κατάσταση. Η "Sabo" φτιάχνει εργοστάσια σε όλο τον κόσμο, τα Ναυπηγεία Χαλκίδας επισκευάζουν πλοία από όλο τον κόσμο, το "Club MED" στη Λιχάδα υποδέχεται πελάτες από όλο τον κόσμο. Ο κατάλογος είναι μακρύς, ενδεικτικά και μόνο "ΤΕΡΝΑ", ΑΓΕΤ, "Παπαδιόχος", "Αιγίς", "Ευβοϊκή Ζύμη" και πολλές ακόμα. Δηλαδή βγαίνει πολύ χρήμα, παράγεται πολύς πλούτος, που όμως δεν τον καρπωνόμαστε εμείς αλλά οι λίγοι», σημείωσε και πρόσθεσε:

«Σε συνθήκες πολέμου, καθένας από αυτούς τους επιχειρηματικούς ομίλους βλέπει τον πόλεμο ως ευκαιρία για να αυγατίσει τα κέρδη του. Το "Παλίρροια" έχει κλείσει συμφωνία με τον ελληνικό στρατό, τα Ναυπηγεία επισκευάζουν φρεγάτες, η "Sabo" σχεδιάζει πού θα φτιάξει νέα εργοστάσια εκεί που σήμερα ισοπεδώνονται χώρες, κατασκευαστικοί όμιλοι κλείνουν συμφωνίες για ανοικοδόμηση περιοχών που σήμερα βομβαρδίζονται. Οι εφοπλιστές έχουν εκτινάξει τις χρεώσεις των καραβιών τους. Από τον πόλεμο δεν είναι όλοι χαμένοι. Οι λαοί σκοτώνονται, ενώ οι επιχειρηματικοί όμιλοι επιζητούν την όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή της χώρας μας σε αυτό το μακελειό για να πάρουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερο κομμάτι από την αιματοβαμμένη πίτα».

Στάθηκε επίσης στα εμπόδια που βάζει η εργοδοσία στην ανασύνταξη και στο δυνάμωμα του εργατικού κινήματος, φέρνοντας ως παράδειγμα το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων και Υπαλλήλων Γραφείων Εύβοιας, που ενώ δεν είχε καμία δράση και ουσιαστικά δεν λειτουργούσε, έκανε εκλογές όπου εμφανίζονται να ψήφισαν πάνω από 800 εργαζόμενοι!

«Προκύπτει ότι πολλοί από αυτούς ήταν απλά ονόματα, που με διάφορες νόθες διαδικασίες αναφέρονταν στην κατάσταση ψηφισάντων», σημείωσε. Υπήρξαν βέβαια και κάποιοι που ψήφισαν κανονικά, συνέχισε, και τόνισε: «Πώς ψήφισαν όμως και το γιατί είναι το θέμα. Ψήφισαν για να διεκδικήσουν αύξηση και για να υπάρχει δράση και να αντιμετωπιστούν προβλήματα;». Αποκάλυψε μάλιστα ότι εκεί που γίνονταν οι εκλογές «έρχονταν εργαζόμενοι και μας έλεγαν ότι τους έστειλε ο "κύριος Γιώργος" για να ψηφίσουν, και ρώταγαν πού έπρεπε να πάνε και τι να κάνουν. Ολως τυχαίως, "κύριος Γιώργος" λέγεται ένας από τους μεγαλύτερους εργοδότες των καταστημάτων εστίασης της παραλίας».

Σε μία ακόμα αποκάλυψη, μίλησε για συγκεκριμένο χώρο δουλειάς όπου επικρατεί τρομοκρατία, όμως η εργοδοσία φώναξε όλους τους εργαζόμενους για να ψηφίσουν. Οπως είπε, «το μόνο που έκαναν ήταν να βάλουν το όνομά τους και την υπογραφή τους σε μία κατάσταση». «Εργαζόμενοι μας τηλεφωνούσαν οι ίδιοι, να μας ρωτήσουν τι ήταν αυτό που τους ζήτησαν να υπογράψουν», σημείωσε χαρακτηριστικά. Ενώ στην Κύμη, στον χώρο όπου διεξάγονταν οι εκλογές του ίδιου σωματείου, καθόταν ο εργοδότης «και πήγαιναν σε αυτόν οι εργαζόμενοι της επιχείρησης μετά το σχόλασμα, τον ρώταγαν τι ακριβώς πρέπει να κάνουν και εκείνος τους έδινε οδηγίες.

Η πρόεδρος αυτού του υποτιθέμενου σωματείου, η οποία ήταν και η απερχόμενη γενική γραμματέας του Εργατικού Κέντρου, μετά τις εκλογές του τον Ιούνιο, στις οποίες το σωματείο από το οποίο ήταν αντιπρόσωπος αποκλείστηκε, εξαφανίστηκε από προσώπου γης. Δεν έχει περάσει ποτέ από Εργατικό Κέντρο, δεν έχει εμφανιστεί σε καμία κινητοποίηση, δράση, εκδήλωση, ενώ στην πρόσφατη απεργία της 28 Φεβρουαρίου για να σταματήσουν τα εγκλήματα των Τεμπών δημοσίευε στον λογαριασμό της στο Facebook φωτογραφίες από τις διακοπές της. Η συγκεκριμένη, παρότι έχουν περάσει 9 μήνες, συνεχίζει να κρατάει μέχρι και σήμερα τα κλειδιά του γραφείου του γραμματέα του ΕΚ, εμποδίζοντας και με αυτόν τον τρόπο τη λειτουργία και δράση του ΕΚ».

Στις σημαντικές πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που αναπτύχθηκαν από το Εργατικό Κέντρο τον τελευταίο χρόνο στάθηκε η Ασημίνα Καραμπέτσου, μέλος της διοίκησης, τονίζοντας μεταξύ άλλων την αποτροπή έξωσης οικογένειας με παιδί ΑμεΑ, τη στήριξη σε εργαζόμενο που έμεινε παραπληγικός από ατύχημα εν ώρα εργασίας, τη λειτουργία λαϊκού φροντιστηρίου κ.ά.

Στη δράση που έχει αναπτύξει το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων Ιστιαίας - Αιδηψού στη Βόρεια Εύβοια, στη μικρή διάρκεια ζωής του, προκειμένου να «στεριώσει» και να «πατήσει» στους χώρους δουλειάς αναφέρθηκε ο πρόεδρός του, Γιώργος Παπαδόπουλος. Ενώ στις συνέπειες της εμπλοκής της χώρας μας στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς και πολέμους, με την εκτίναξη της ακρίβειας, στάθηκε μεταξύ άλλων ο Σταύρος Κολιοφούτης, μέλος της διοίκησης του ΕΚ και της Ενωσης Ιδιωτικών Υπαλλήλων Χαλκίδας.

Στη βαριά εκμετάλλευση, στην εντατικοποίηση της εργασίας σε δύσκολες και απάνθρωπες συνθήκες που βιώνουν γυναίκες εργαζόμενες, αναφέρθηκε η Ελενα Γκέκα, μέλος της διοίκησης του ΕΚ και εργαζόμενη στο πτηνοσφαγείο της HQF («Μιμίκος»), του ομίλου Φιλίππου, τονίζοντας χαρακτηριστικά ότι καθεμιά κουβαλά στην τσάντα της από ένα μικρό φαρμακείο για να αντιμετωπίσει τους μυοσκελετικούς τραυματισμούς, τα γυναικολογικά και άλλα προβλήματα υγείας που έχει αποκτήσει από τις συνθήκες δουλειάς.

Στους αγώνες που έχουν δώσει οι εργαζόμενοι στο πτηνοσφαγείο του «Μιμίκου» και στις κατακτήσεις που κερδήθηκαν μετά την ίδρυση του Σωματείου αναφέρθηκε η Γεωργία Μπαμπά, πρόεδρος του επιχειρησιακού Σωματείου, επισημαίνοντας ότι πρόκειται για χαρακτηριστικό παράδειγμα για το τι δύναμη μπορεί να αποκτήσουν οι εργαζόμενοι μέσα από τη συλλογική οργάνωση και δράση.

Από την πλευρά του ο Μπάμπης Τσιβίκας, μέλος της διοίκησης του ΕΚ και πρόεδρος του Σωματείου Ρητινοκαλλιεργητών - Δασεργατών Εύβοιας, στάθηκε μεταξύ άλλων στην κατάσταση που βιώνουν οι ρετσινάδες και δασεργάτες της βόρειας Εύβοιας. Τόνισε ότι οι απολαβές στο πρόγραμμα αποκατάστασης του δάσους, τις οποίες κέρδισαν με τον αγώνα τους, υπολείπονται κατά πολύ ακόμα και του κατώτατου μισθού, ενώ έκανε γνωστή την απόφαση για συνέχιση του αγώνα με πραγματοποίηση κινητοποίησης στην Αθήνα μαζί με το Σωματείο της ΛΑΡΚΟ και άλλα σωματεία.

Τον κίνδυνο να πληρώσουν οι εργαζόμενοι και στον Επισιτισμό τις συνέπειες της εμπλοκής της χώρας μας στον πόλεμο επεσήμανε η Ελπίδα Διονυσίου, μέλος του κλαδικού Συνδικάτου, τονίζοντας ότι ο Τουρισμός είναι ο πρώτος που πλήττεται εν μέσω πολεμικών εξελίξεων.

Σε δυνάμωμα του αγώνα για να μην πληρώσουν οι εργαζόμενοι τα σπασμένα των πολέμων και τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων κάλεσε ο Κώστας Ντούρμας, μέλος της διοίκησης του ΕΚ και πρόεδρος του Σωματείου «Κελαϊδίτης ΕΠΕ», υπογραμμίζοντας ακόμα ότι οι εργαζόμενοι θα πρέπει να βγάλουν συμπεράσματα από την επίθεση που δέχεται η αγωνιστική διοίκηση του Εργατικού Κέντρου.

«Εμείς οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα ξέρουμε πως για να καταφέρουμε να συμπληρώσουμε έναν ολόκληρο μισθό χρειάζεται να κάνουμε δυο και τρεις δουλειές», τόνισε χαρακτηριστικά η Χαρούλα Χρυσάγη από την Ενωση Ιδιωτικών Υπαλλήλων Χαλκίδας. Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στις απαράδεκτες συνθήκες που βιώνουν οι εργαζόμενες, φέρνοντας ως παράδειγμα την περίπτωση μητέρας τεσσάρων παιδιών, εργαζόμενης σε σούπερ μάρκετ στην Αυλίδα, που η εργοδοσία δεν ικανοποιεί το αίτημά της να δουλεύει πρωινή βάρδια.

Στη δράση που έχει αναπτύξει στη σύντομη λειτουργία του το Σωματείο Εργαζομένων στην Ειδική Αγωγή και Πρόνοια στάθηκε η Μαριάννα Χρυσάγη, επισημαίνοντας τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τόσο οι εργαζόμενοι όσο και τα ΑμεΑ και οι οικογένειές τους από μια εχθρική πολιτική, που εμπορευματοποιεί τις ανάγκες τους και ρίχνει στην «ατομική ευθύνη» την αντιμετώπισή τους.