«Οταν άρχισαν να πλημμυρίζουν τα κινητά μας με αυτές τις συγκλονιστικές φωτογραφίες το Σαββατόβραδο του Φλεβάρη, πολλοί συνειδητοποιήσαμε ότι υπάρχουν πράξεις το μεγαλείο των οποίων δεν γίνεται να περιγραφεί, να αποτυπωθεί ούτε ακόμα και από την πιο σπουδαία τέχνη και τους πιο μεγάλους δημιουργούς της. Τα φωτογραφικά αυτά ντοκουμέντα ήταν για κάθε άνθρωπο καλής θέλησης ένας σεισμός που συντάραξε συθέμελα συνειδήσεις». Με αυτές τις λέξεις ξεκίνησε την ομιλία του ο Γ. Πρωτούλης, συμπληρώνοντας πως «ένα απρόσμενο γεγονός τάραξε τα νερά. Μίλησαν ξανά οι 200 της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του '44 από τα βάθη του χρόνου και απάντησαν στην καλλιεργούμενη μοιρολατρία του συμβιβασμού και της υποταγής. Εριξαν στην ανυποληψία, εξευτέλισαν τη θεωρία της ΕΕ, τη θεωρία των δύο άκρων και όσους την διακινούν, εδώ και τόσα χρόνια, με εκατομμύρια χρηματοδοτήσεις σε ιδρύματα, πανεπιστημιακά συγγράμματα, σχολικά εγχειρίδια, άρθρα στον Τύπο και εκδόσεις, θέσεις αστικών πολιτικών κομμάτων για να αναθεωρήσουν την Ιστορία και να την φέρουν στα μέτρα τους».

«Το είδαμε στην ανακοίνωση του Μητσοτάκη που μίλησε για Ελληνες χωρίς να αναφέρει την ιδιότητα για την οποία εκτελέστηκαν: Ελληνες κομμουνιστές. Το είδαμε στο αντικομμουνιστικό παραλήρημα για τους 200 και συνολικά για τις κομμουνιστικές ιδέες και το ΚΚΕ, του εργατοπατέρα Παναγόπουλου, εδώ στο Ηράκλειο πριν λίγες μέρες. Αυτού του ισόβιου, στην ουσία διορισμένου, προέδρου της ΓΣΕΕ από τον ΣΕΒ και τις άλλες εργοδοτικές ενώσεις, την κυβέρνηση Μητσοτάκη, το ΠΑΣΟΚ, τον ΣΥΡΙΖΑ.

Αυτό που είδαμε όλοι στο συνέδριο της ΓΣΕΕ ήταν πρόβα αυριανής συγκυβέρνησης, παρά τα παχιά λόγια και τους υψηλούς τόνους. Πρόβα συγκυβέρνησης με ανοιχτή στήριξη σε έναν εκατομμυριούχο συνταξιούχο, ελεγχόμενο για σκάνδαλα. Οταν προστάζουν τα μεγάλα αφεντικά, υλοποιούν τα κόμματα και οι πολιτικές δυνάμεις του κεφαλαίου, ακόμα και όταν είναι να στηρίξουν ανυπόληπτες φιγούρες σαν τον Παναγόπουλο.

Το έργο το είδαμε αρκετές φορές τα προηγούμενα χρόνια και στην κεντρική πολιτική σκηνή. Εξάλλου, δεν έχουν τίποτα να τους χωρίζει. Ολα τα αντεργατικά - αντιλαϊκά νομοσχέδια μαζί τα έχουν ψηφίσει, ακόμα και τις διακρατικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, την ΕΕ, τις συμφωνίες με το κράτος - δολοφόνο του Νετανιάχου», σημείωσε στη συνέχεια το στέλεχος του ΚΚΕ.

«Η διαταγή που δημοσιοποίησε, μέσω του κατοχικού Τύπου και ανάρτησε στους τοίχους των σπιτιών της πρωτεύουσας ο ναζιστικός θεσμός, δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας ή διαστρέβλωσης. Η διαταγή σαφής: Οι 200 να είναι κομμουνιστές», σημείωσε το μέλος του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ.

«Από τα βιογραφικά τους που διαβάσαμε στο εξαιρετικό ένθετο αφιέρωμα της εφημερίδας μας, της εφημερίδας τους, του "Ριζοσπάστη", είδαμε ότι ήταν όλοι άνθρωποι απλοί του μόχθου, τσαγκάρηδες, οικοδόμοι, καπνεργάτες, σιδεράδες, αγρότες.

Ανθρωποι που μπροστά στην αδικία και την εκμετάλλευση, τον πόλεμο και την προσφυγιά, δεν έστρεψαν αλλού το βλέμμα, αλλά αφιέρωσαν όλες τους τις δυνάμεις για να ανατρέψουν τη βαρβαρότητα που έβλεπαν και να φέρουν έναν κόσμο δίκαιο, ελεύθερο, έναν κόσμο σοσιαλιστικό. Οι περισσότεροι ήταν φυλακισμένοι και εξορισμένοι πολλά χρόνια γιατί ήταν ηγέτες μεγάλων κινημάτων, πρωτοπόροι κομμουνιστές συνδικαλιστές.

Η περίπτωση του Ναπολέοντα Σουκατζίδη είναι χαρακτηριστική.

Ηταν κομμουνιστής συνδικαλιστής, καταξιωμένος για την δράση και την προσφορά του από το σύνολο της εργατικής τάξης του Ηρακλείου. Το Εργατικό Κέντρο του Ηρακλείου που απαριθμούσε μόνο 3 σωματεία, έφτασε να έχει 22 μαζικά σωματεία και να αναδείξει τον Ναπολέοντα πρόεδρό του.

Μετά την Πρωτομαγιά του 1936 η πλουτοκρατία του νησιού έγραφε: "Ο Ναπολέων, αυτός μπορεί να συγκεντρώσει γύρω του την πιο μεγάλη πλειοψηφία του τόπου και να την στρέψει ενάντια σε μας"».

«Επομένως ο βασικός λόγος που επιλέχθηκαν κομμουνιστές για να εκτελεστούν, ήταν το αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ ήταν πρωτοπόροι οργανωτές του αγώνα του λαού πριν τον πόλεμο, η εμπροσθοφυλακή του λαού στην αντίσταση ενάντια στους φασίστες και ναζιστές στην Κατοχή στην Ελλάδα αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη», σημείωσε και επεσήμανε πως «το τελευταίο διάστημα της Κατοχής το κύρος της Σοβιετικής Ενωσης και των ΚΚ στην Ευρώπη ήταν τεράστιο», προσθέτοντας ότι «το κύρος αυτό το απέκτησαν με το αίμα τους και τις αμέτρητες θυσίες τους για να νικηθεί το ναζιστικό τέρας, χωρίς να λογαριάσουν το βαρύ κόστος».

«Η τάξη των καπιταλιστών και το πολιτικό της προσωπικό ήταν χρεοκοπημένο στις συνειδήσεις των λαών από τη στάση που κράτησαν στον πόλεμο και τη χιτλερική κατοχή. Οι περισσότεροι έγιναν δοσίλογοι, έκαναν δουλειές με τον κατακτητή, έπαιρναν σπίτια ολόκληρα για έναν τενεκέ λάδι, μαυραγορίτες στην πλειοψηφία τους, και οι άλλοι που έφυγαν στο εξωτερικό με τον βασιλιά τους και τον ελληνικό χρυσό έκαναν και εκεί δουλειές με τον πόλεμο, όπως κάνουν και σήμερα και περίμεναν πότε θα έρθει το τέλος να γυρίσουν. Στο σύνολό τους προετοιμάζονταν για την επόμενη μέρα, για να εξασφαλίσουν την εξουσία τους, τα ματωμένα κέρδη τους και να μην επιτρέψουν στον εργαζόμενο λαό που πολέμησε σκληρά για την ελευθερία του να ορίσει το μέλλον του χωρίς αφεντικά και δυνάστες. Το γεγονός αυτό, να μην αμφισβητηθεί η εξουσία των καπιταλιστών, ένωσε τους Γερμανούς ναζί με την εγχώρια αστική τάξη, αποδεικνύοντας ξανά ότι ο φασισμός είναι σάρκα από τη σάρκα του καπιταλισμού, το μακρύ του χέρι. Υπήρξε κοινός σχεδιασμός για την αντιμετώπιση του ΚΚΕ και του ΕΑΜ, το οποίο οι αφυπνισμένες εργατικές - λαϊκές μάζες αναγνώριζαν ως ηγετική δύναμη».

«Δεν υπήρξε τότε, δεν υπάρχει τώρα, ούτε πρόκειται να υπάρξει καμία εθνική ενότητα ανάμεσα στους καταπιεστές και τους καταπιεζόμενους. Υπήρχαν και υπάρχουν δυο Ελλάδες, δυο πατρίδες» τόνισε ο Γ. Πρωτούλης, προσθέτοντας πως «είναι η Ελλάδα της εργασίας, της δημιουργίας, του μόχθου από τη μια και από την άλλη η Ελλάδα των κοινωνικών παράσιτων. Αλλες οι αγωνίες και οι ανάγκες των ναυτεργατών που θέλουν ειρήνη και να μην δουλεύουν για τον πόλεμο και άλλες των εφοπλιστών, που "διάγουν περίοδο λαμπρών κερδών", όπως μας ενημέρωσε ο υπουργός Αμυνας.

Αλλη η πατρίδα των πετρελαιάδων, των μεγάλων ενεργειακών ομίλων και άλλη των χιλιάδων εργαζομένων, αυτοαπασχολούμενων φτωχών αγροτών που βουλιάζουν στην ενεργειακή φτώχεια και παρακολουθούν τρομοκρατημένοι την τιμή των καυσίμων και του ηλεκτρικού ρεύματος. Δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και ούτε θα υπάρξει ποτέ καπιταλιστικό κράτος δικαίου. Και τότε και τώρα το καπιταλιστικό κράτος, οι θεσμοί του παραμένουν ταξικοί, αντιλαϊκοί, εχθρικοί για τον λαό και τις ανάγκες του, ακριβώς γιατί σκοπό και αποστολή τους έχουν να θωρακίζουν την εξουσία του κεφαλαίου. Είναι γρήγορο και αποτελεσματικό για τα κέρδη των λίγων, επιλεκτικά ανίκανο για τις ανάγκες των πολλών».

«Ολη η πατρίδα μας είναι ποτισμένη με αίμα αγωνιστών, με αίμα επαναστατών κομμουνιστών, η Κρήτη από άκρη σε άκρη είναι γεμάτη από ιστορία αντίστασης και αγώνα. Ακόμα και όταν ξεχάσουν οι άνθρωποι, θα μιλήσουν οι πέτρες. Κρατάμε σφιχτά το φωτεινό σύμβολο της 1ης Μάη, των 200 της Καισαριανής, του Σικάγο, της Πρωτομαγιάς του '36 στη Θεσσαλονίκη, τους χιλιάδες επώνυμους και ανώνυμους που έπεσαν νεκροί χιλιάδες στους τροχούς της Ιστορίας για να γυρίσει ο ήλιος!

Οι 200 κομμουνιστές της Καισαριανής, ο Ναπολέων Σουκατζίδης και οι άλλοι σύντροφοί μας ήρθαν αναπάντεχα σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς που ζούμε, για να ταρακουνήσουν τους παλαιότερους και κυρίως να μιλήσουν στη νέα γενιά. Να μην δεχτούν να ζήσουν σκλάβοι. Να διεκδικήσουν το μέλλον τους.

Την Παρασκευή 1η Μάη διαδηλώνουμε για να δυναμώσει στην Ελλάδα και σε κάθε χώρα η πάλη ενάντια στον πόλεμο και στο σύστημα που τον γεννά. Τιμάμε τους νεκρούς μας συνεχίζοντας με μεγαλύτερη αποφασιστικότητα τον αγώνα για τη συγκέντρωση εργατικών - λαϊκών δυνάμεων στον δρόμο της ανατροπής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό», με αυτά τα λόγια ολοκληρώθηκε η ομιλία του Γ. Πρωτούλη.

Στη συνέχεια ακολούθησε συναυλία και θεατρικό δρώμενο αφιερωμένο στους 200, όπου συμμετείχαν αλφαβητικά: Αγγελος Αρβανίτης, Αντρέας Γραμματικάκης, Λευτέρης Καλλέργης, Μανούσος Καλλέργης, Μιλτιάδης Καλλέργης, Δημήτρης Καρβέλης, Νίκος Καλομοίρης, Γιάννης Κασσωτάκης, Γιάννης Κιαγιαδάκης, Γιώργης Κοντογιάννης Κρης, Γιώργης Κυριακόπουλος, Μαρία Κώττη, Ευγενία Λύτρα, Γιώργος Νικηφόρου Ζερβάκης, Εμμανουέλα Νινιράκη, Μάνος Παπαδάκης, Βαγγέλης Συλιγάρδος, Ελένη Χανιωτάκη και οι μικρές Αλκινόη και Μελίβοια Σαμπροβαλάκη. Ενώ τη σκηνοθετική επιμέλεια της παράστασης είχε ο Ζαχάρης Περογαμβράκης.