Μάλιστα, η συνεδρίαση έγινε λίγη ώρα μετά την άμεση απάντηση που έδωσαν τα Σωματεία της Αττικής με την αντιιμπεριαλιστική κινητοποίηση στην πρεσβεία των ΗΠΑ καταγγέλλοντας την αμερικανο-ισραηλινή επέμβαση στο Ιράν και την ελληνική εμπλοκή, και μία μέρα μετά τα μεγαλειώδη και συγκλονιστικά απεργιακά συλλαλητήρια για τα τρία χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη.

Στον απόηχο αυτών των αγωνιστικών πρωτοβουλιών που ξεδιπλώθηκαν με την καθοριστική συμβολή Σωματείων, Ομοσπονδιών και Εργατικών Κέντρων, συνδικαλιστικών οργανώσεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, αλλά και άλλων που συντονίζονται κατά τόπους σε όλη τη χώρα, η συνεδρίαση της Γραμματείας δίνει νέα ώθηση στην πάλη και στη διεκδίκηση σε συνθήκες που χαρακτηρίζονται από τη ραγδαία κλιμάκωση του ιμπεριαλιστικού πολέμου. Σε συνθήκες που ο λαός δεν πρέπει να δείξει καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση, να μην ανεχτεί καμιά θυσία για τα κέρδη και τους πολέμους της αστικής τάξης.

Αυτές οι πλευρές όπως και η πείρα των σωματείων από την οργάνωση του αγώνα αναδείχθηκαν στη συνεδρίαση, τόσο στην εισήγηση που παρουσίασε ο Γιώργος Πέρρος, όσο και σε παρεμβάσεις από τα μέλη της Γραμματείας.

Ο «Ριζοσπάστης» παρουσιάζει σήμερα εκτενή αποσπάσματα από την εισήγηση και σε επόμενο φύλλο θα δώσει συνέχεια με τις ομιλίες συνδικαλιστών στη συνεδρίαση.

Ο Γ. Πέρρος στάθηκε αρχικά στα μεγάλα συλλαλητήρια για τα Τέμπη που έγιναν το περασμένο Σάββατο, τονίζοντας πως πρόκειται για αγώνα ενάντια στα καθημερινά «Τέμπη», στις μεταφορές, στους χώρους δουλειάς, με τους εκατοντάδες δολοφονημένους εργάτες. Αγώνας που βάζει στο επίκεντρο τον πραγματικό ένοχο: Το σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, όσους το υπηρετούν.

Σημειώνοντας ότι «η περίοδος που διανύουμε χαρακτηρίζεται από ένταση της επίθεσης σε όλα τα επίπεδα, από τους χώρους δουλειάς μέχρι τις διεθνείς εξελίξεις», υπογράμμισε ότι «διαμορφώνονται συνθήκες που επιβεβαιώνουν ότι ζούμε σε καιρούς που δεν χωράει καμία αναμονή. Ο κόσμος φλέγεται από πολέμους και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Λαοί ξεριζώνονται. Τα εγκλήματα όπως της Χίου με τους νεκρούς πρόσφυγες γίνονται σχεδόν καθημερινότητα. Η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα κλιμακώνεται από τη Λατινική Αμερική μέχρι τη Μέση Ανατολή. Η επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν με την ενεργή συμμετοχή της ελληνικής κυβέρνησης μας οδηγεί όλο και περισσότερο στο σφαγείο και γινόμαστε στόχος.

Η ένταξη της χώρας στους επικίνδυνους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς δεν είναι αποκομμένη από την ένταση της εκμετάλλευσης, τη δύσκολη καθημερινότητα των εργαζομένων, την ακρίβεια, την έλλειψη υποδομών. Είναι η άλλη όψη της ίδιας πολιτικής του κέρδους. Στο όνομά της πίνουν νερό η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα κόμματα της βολικής αντιπολίτευσης που προσκυνούν την κερδοφορία, την ανταγωνιστικότητα των ομίλων, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Η χώρα μας είναι χωμένη με τα μπούνια στην πολεμική οικονομία, δίνοντας δισεκατομμύρια στους πολεμικούς εξοπλισμούς. Η ίδια λογική που μετατρέπει τη χώρα σε πολεμικό ορμητήριο, είναι αυτή που μετατρέπει και τους χώρους δουλειάς σε απέραντα νεκροταφεία, όπου τα μέτρα υγείας και ασφάλειας θεωρούνται πολυτέλεια και "κόστος"».

Ο Γ. Πέρρος ανέδειξε ότι η στροφή στην πολεμική οικονομία συνοδεύεται από ένταση της καταστολής, ενώ υπογράμμισε ότι η ίδια πολιτική εκφράζεται και στην εμπορευματοποίηση της Παιδείας και της Υγείας.

«Η ίδια στρατηγική διαπερνά και τις κρίσιμες υποδομές, λιμάνια, δρόμους, σιδηροδρόμους, που μετατρέπονται σε πεδίο κερδοφορίας, ανταγωνισμών, πολεμικής προετοιμασίας», τόνισε, αναδεικνύοντας ότι τόσο μέσα από τη συγκέντρωση δυνάμεων στη Σούδα, όσο και από την προετοιμασία αποστολής στρατιωτικής δύναμης στη Γάζα «ο λαός μετατρέπεται σε στόχο αντιποίνων για τους ανταγωνισμούς ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ με Κίνα και Ρωσία».

Γι' αυτό κάλεσε «να δυναμώσουμε το στοιχείο: Καμιά εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση!». «Οι διεκδικήσεις μας να μην μπουν κάτω από τους ανταγωνισμούς και την πολεμική οικονομία. Να υπάρξει μαζική άρνηση της συμμετοχής στην πολεμική εμπλοκή. Να σπάει η ανακωχή που ζητάνε, να διεκδικούμε με βάση τις ανάγκες μας και όχι της πολεμικής οικονομίας. Κρίσιμο ζήτημα είναι να επεξεργαζόμαστε τα πλαίσια πάλης, τη γραμμή αντιπαράθεσης. Να γινόμαστε αποδεικτικοί, π.χ. τι σημαίνει "ματωμένοι προϋπολογισμοί" για τις κοινωνικές δαπάνες, και από την άλλη τα δισ. για πολεμικούς εξοπλισμούς».

Στο πλαίσιο αυτό θύμισε ότι η κυβέρνηση ψήφισε τον νόμο για το τσεκούρι στις ΣΣΕ, με στόχο να θωρακίζεται η κερδοφορία των ομίλων, αξιοποιώντας την ηγετική ομάδα ΓΣΕΕ και τις παρατάξεις της στη γραμμή της κοινωνικής συναίνεσης.

Σχολιάζοντας μάλιστα τις αποκαλύψεις γύρω από τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Παναγόπουλο, ο Γ. Πέρρος υπογράμμισε ότι «δεν αποτελούν "παρέκκλιση", αλλά φυσικό αποτέλεσμα αυτής της γραμμής, που όταν κυριαρχεί σαπίζει το εργατικό κίνημα από μέσα και το απομακρύνει από τους ίδιους τους εργαζόμενους που υποτίθεται ότι εκπροσωπεί. Πρόκειται για μια ομάδα ξένη προς το εργατικό κίνημα, που το υπονομεύει και το δυσφημεί.

Οι συνδικαλιστικές δυνάμεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ και των θυγατρικών του αυτή τη γραμμή υπηρετούν, την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων, τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Αποδέχονται ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων είναι "κόστος". Προωθούν τον λεγόμενο κοινωνικό διάλογο και τον κοινωνικό εταιρισμό. Θέλουν συνδικάτα ακίνδυνα και υποταγμένα. Αξιοποιούν το ΙΝΕ ΓΣΕΕ ως εργαλείο αναπαραγωγής ενός νόθου συσχετισμού, με σωματεία - σφραγίδες».

Θύμισε ότι από την ίδρυσή του το ΠΑΜΕ «κατήγγειλε τους μηχανισμούς εξαγοράς και ενσωμάτωσης που στήθηκαν μέσα από τα λεγόμενα εθνικά και ευρωπαϊκά προγράμματα, και σήμερα δικαιώνεται πλήρως η στάση του το 2013 και το 2019 απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα».

Στον αντίποδα των παραπάνω επιδιώξεων και της σαπίλας της συνδικαλιστικής ηγεσίας της ΓΣΕΕ, η εισήγηση ξεχώρισε ως «βασικό ζήτημα» τη λειτουργία των συνδικάτων, τονίζοντας ότι πρέπει να γίνουν πιο ζωντανά, να παίρνουν πρωτοβουλίες, να βελτιωθεί η λειτουργία τους, να αποκτήσουν πείρα οι νέοι συνδικαλιστές στα νέα επιχειρησιακά σωματεία που έχουν συγκροτηθεί.

«Απέναντι σε αυτή τη σαπίλα και τον εκφυλισμό δεν στέκεται το "κενό". Στέκονται οι ζωντανοί αγώνες των σωματείων, που δείχνουν ότι υπάρχει άλλος δρόμος για το εργατικό κίνημα. Εκεί όπου οι δυνάμεις της εργοδοσίας και του κυβερνητικού - εργοδοτικού συνδικαλισμού επιδιώκουν σιωπή και υποταγή, αναπτύσσονται πρωτοβουλίες που βάζουν στο επίκεντρο τις ανάγκες των εργαζομένων, την ανατροπή της βάρβαρης αντεργατικής πολιτικής», σημείωσε ο Γ. Πέρρος.

Και, κάνοντας μια αναδρομή από τις πρόσφατες μάχες που δόθηκαν, θύμισε την ελπιδοφόρα αλλαγή συσχετισμών που συντελείται σε δεκάδες σωματεία, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, στην ΑΔΕΔΥ, στο ΕΚΑ, και που όπως είπε «πρέπει να συνεχιστεί και στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ, που είναι 16 με 19 Απρίλη».

Μιλώντας για την κατάσταση στους χώρους δουλειάς, υπογράμμισε ότι «δεν υπάρχει μόνο οργή. Υπάρχει πείρα. Υπάρχει ένα τεράστιο αγωνιστικό απόθεμα». Και ανέδειξε ότι αυτά τα στοιχεία φάνηκαν στους μεγάλους αγώνες για τον εργάσιμο χρόνο, τις ΣΣΕ και τους μισθούς. Επίσης, στις κινητοποιήσεις αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό, εναντία στο κράτος - δολοφόνο Ισραήλ, θυμίζοντας και τις αποστολές αλληλεγγύης του ΠΑΜΕ σε Παλαιστίνη και Κούβα. Στις απεργιακές κινητοποιήσεις σε Πειραιά και Θριάσιο, για να μην μετατραπεί η Αττική σε κόμβο μεταφοράς πολεμικού υλικού, στην ιστορική απεργία της 6ης Φλεβάρη που έγινε ταυτόχρονα σε 20 λιμάνια της Μεσογείου με σύνθημα «οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο».

Επίσης, στην απεργία στον κλάδο των Τροφίμων, για το εργοδοτικό έγκλημα στη «Βιολάντα», που «ανέδειξε ότι μπροστά σε αυτή τη βαρβαρότητα δεν μπορεί να υπάρξει σιωπή ή αναμονή. Η ζωή των εργαζομένων δεν είναι διαπραγματεύσιμη. Ο αγώνας για μέτρα υγείας και ασφάλειας, σταθερή εργασία, ΣΣΕ αποτελεί αναπόσπαστο μέρος της συνολικής σύγκρουσης με την πολιτική που θυσιάζει ζωές στο όνομα του κέρδους».

Εξηγώντας ότι όλοι αυτοί οι αγώνες «οργανώθηκαν και στηρίχτηκαν στα σωματεία και τη συλλογική δράση, απέδειξαν ότι όταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται, έχουν δύναμη, ότι όταν συγκρούονται, μπορούν να στριμώξουν κυβερνήσεις και εργοδοσία, να ανατρέψουν την κυρίαρχη πολιτική», σημείωσε ότι «οι δυνάμεις μας έβαλαν τη σφραγίδα τους και αυτό πρέπει να συνεχίσουμε να κάνουμε».

Με αφορμή αυτόν τον απολογισμό ο Γ. Πέρρος στάθηκε στο «τι κίνημα χρειάζεται και έχει ανάγκη η εργατική τάξη», απαντώντας: «Ενα κίνημα που δεν θα υποτάσσεται στη στρατηγική του κεφαλαίου, των κυβερνήσεών του, της ΕΕ, του ΝΑΤΟ. Δεν θα υποτάσσεται στη γραμμή "τα κεφάλια μέσα" και στη στήριξη των εθνικών στόχων του κεφαλαίου. Δεν θα συντάσσεται με τους εκμεταλλευτές των εργαζομένων για να γίνουν πιο ισχυροί. Κίνημα που θα συμβάλλει με τη διεθνιστική του δράση και αλληλεγγύη να μη διαχωρίζονται οι εργαζόμενοι, παίρνοντας το μέρος του ενός ή του άλλου ληστή. Γι' αυτό πρέπει να ενισχύσουμε τη δουλειά μας στους μετανάστες και πρόσφυγες. Να αναδείχνουμε τον άδικο και εχθρικό χαρακτήρα του αστικού κράτους. Να δυναμώσουμε το μέτωπό μας σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ για τη γραμμή τους.

Να συνεχιστεί η δουλειά από τα κάτω, η προσπάθεια να τραβάμε δυνάμεις στην οργάνωση της πάλης, αλλά και στην κατεύθυνση του αγώνα, όπως μέσα από τις Γενικές Συνελεύσεις και τις μαζικές διαδικασίες, τον συντονισμό της δράσης των συνδικάτων».

Τονίζει πως σε πλήρη ευθυγράμμιση με τα σχέδια του κεφαλαίου, των κυβερνήσεών τους και της ΕΕ, οι συνδικαλιστικές δυνάμεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκαν - από κοινού και σε προσυνεννόηση - να υλοποιήσουν την απόφαση του Γενικού Συμβουλίου της ΑΔΕΔΥ, το οποίο είχε εξουσιοδοτήσει την Εκτελεστική Επιτροπή να προσδιορίσει χρονικά την «απεργιακή κλιμάκωση της πάλης των δημοσίων υπαλλήλων το επόμενο διάστημα, με όλα τα ανοιχτά μέτωπα και αιτήματά μας (οικονομικά, θεσμικά, ασφαλιστικά)».

Τη στιγμή που τα δικαιώματα και οι ζωές των εργαζομένων και των λαών μπαίνουν στο στόχαστρο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, οι δυνάμεις αυτές ρίχνουν το σύνθημα «τα κεφάλια μέσα», με την ηγεσία της ΔΑΚΕ να αναγορεύει σε σωτήρα του ιρανικού λαού τις ΗΠΑ και τις δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας να στηρίζουν τους πολεμικούς εξοπλισμούς.

Συγκεκριμένα, στην πρόταση των εκλεγμένων της ΔΑΣ να οριστεί η απεργία στις 31 Μάρτη και να παρθούν όλα τα μέτρα για την επιτυχία της, τα «μεγάλα λόγια» των συγκεκριμένων δυνάμεων στην πρόσφατη σύσκεψη της ΑΔΕΔΥ με τα Διοικητικά Συμβούλια των Ομοσπονδιών της έγιναν «κλαψουρίσματα» γιατί τάχα οι εργαζόμενοι δεν ακολουθούν... Ολα αυτά μόλις δύο μέρες μετά τα συγκλονιστικά συλλαλητήρια στο Σύνταγμα και σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας για το έγκλημα των Τεμπών, με τη συμμετοχή εκατοντάδων χιλιάδων εργαζομένων, που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα των σωματείων τους. Κι όμως, οι συγκεκριμένες δυνάμεις έκαναν πως «δεν άκουσαν, δεν είδαν».

Η ΔΑΣ σημειώνει ότι νυν και πρώην κυβερνητικές δυνάμεις στο συνδικαλιστικό κίνημα συντάχθηκαν για άλλη μια φορά με την ΕΕ, τις κυβερνήσεις των κρατών - μελών, μεταξύ τους και την κυβέρνηση της ΝΔ, καλώντας τους λαούς να στηρίξουν τα σχέδια του κεφαλαίου για το ξαναμοίρασμα αγορών και σφαιρών γεωπολιτικής επιρροής με τα όπλα. Οι δυνάμεις της ΝΔ, με χυδαία επιχειρηματολογία που θα ζήλευε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αναγνώρισαν στις ΗΠΑ τον ρόλο του διεθνούς σερίφη που «θα σώσει τον ιρανικό λαό από τους μουλάδες», βλέποντας «υπεράσπιση των εθνικών συμφερόντων» στις αποστολές Ελλήνων στρατιωτικών στο «στόμα του λύκου» για τα τάνκερ των εφοπλιστών. Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, που δεν είπαν κουβέντα για την εμπλοκή της Ελλάδας στους πολέμους, συμφώνησαν με τους πολεμικούς εξοπλισμούς για την υλοποίηση των ΝΑΤΟικών σχεδιασμών και έμειναν να ψελλίζουν κάτι για παρέμβαση διεθνών οργανισμών.

Ολοι τους τελικά αποδέχονται ότι σε αυτήν τη φάση των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών δεν υπάρχει ούτε το ελάχιστο περιθώριο για μισθούς, επαναφορά των Δώρων, κοινωνικές υπηρεσίες, σχολεία, Υγεία και άλλες λαϊκές ανάγκες. Την περίοδο που η κυβέρνηση της ΝΔ θα ανακοινώσει τον κατώτατο μισθό με τον οποίο εξισώνεται ο εισαγωγικός μισθός στο Δημόσιο, δίνοντας για μια ακόμα φορά ψίχουλα, θέλουν να επικρατήσει στους χώρους δουλειάς «σιγή νεκροταφείου». Καλλιεργούν τον εφησυχασμό στους δημόσιους υπαλλήλους για την άρση της μονιμότητάς τους, που περιλαμβάνεται στο κυβερνητικό σχέδιο για τη συνταγματική αναθεώρηση, χαρακτηρίζοντάς την «επικοινωνιακό κόλπο».

Η πρόταση για απεργία στις 31 Μάρτη, με την οποία τελικά συμφώνησε η «Συνδικαλιστική Ανατροπή», απορρίφθηκε για μόλις μία ψήφο, αφού οι δυνάμεις της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, με τις γνωστές χορηγίες τους στην κυβέρνηση και στο κεφάλαιο, συνειδητά αρνήθηκαν να τη στηρίξουν, γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι έτσι δεν θα υπάρξει καμία απόφαση. Επέμειναν σε πρόταση για 48ωρη απεργία στις 18 και 19 Μάρτη, η οποία ψηφίστηκε μόνο από τον εκλεγμένο τους. Για τις «Παρεμβάσεις», λοιπόν, η πρόταση ήταν «48ωρη ή τίποτα», που εξασφάλισε το «τίποτα». Τέτοια συνδικαλιστική πιρουέτα αξίζει συγχαρητήρια από το Μαξίμου!

«Είναι γελασμένοι όσοι νομίζουν ότι οι εργαζόμενοι θα πάνε σαν "πρόβατα στη σφαγή"», σημειώνει η ΔΑΣ.

Και στον αντίποδα των παραπάνω δυνάμεων καλεί τις Ομοσπονδίες και τα Σωματεία «να διαμορφώσουν σχέδιο δράσης και αγώνα, να πάρουν πρωτοβουλίες ενημέρωσης και προετοιμασίας των εργαζομένων μέσα από μαζικές συλλογικές διαδικασίες για να δοθεί μαζική, μαχητική απάντηση στην πολιτική που μας στερεί τη δυνατότητα να ζήσουμε με αξιοπρέπεια.

Είναι η ώρα να πάρουμε την απόφαση να παλέψουμε για τη δική μας ζωή!

Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση η μόνη επιλογή που έχουμε είναι ο αγώνας για να υπερασπίσουμε τη ζωή μας, το μέλλον των παιδιών μας. Να οργανώσουμε τον αγώνα μας με επίκεντρο τα δικά μας συμφέροντα, τις δικές μας ανάγκες, που έρχονται σε πλήρη αντίθεση με αυτές των μεγάλων επιχειρήσεων και των κυβερνήσεων που τις υπηρετούν».