Πιστοποιητικό πυρασφάλειας; Αρκεί μια «υπεύθυνη δήλωση» ότι υπάρχει, ώστε να είναι «νόμιμη» η λειτουργία μιας βιομηχανικής εγκατάστασης με δεκάδες εργαζόμενους, σαν αυτή της «Βιολάντα» στα Τρίκαλα. Ο έλεγχος από τα αρμόδια κλιμάκια θα γίνει (αν γίνει) κάποια στιγμή στο μέλλον, και ενώ το εργοστάσιο ήδη βρίσκεται σε λειτουργία. Η περιβαλλοντική αδειοδότηση; Κι αυτή με fast track διαδικασίες, ενώ οι έλεγχοι παραδίδονται σε ιδιώτες. Δηλαδή «Γιάννης κερνάει - Γιάννης πίνει». Μάλιστα, μια σειρά επιχειρήσεις απαλλάσσονται από τέτοια περιττά «βάρη», αν εκτιμάται ότι η λειτουργία τους έχει «τοπικές επιπτώσεις» στο περιβάλλον. Ενώ, όταν πρόκειται για «στρατηγική επένδυση», πάνε περίπατο κι άλλες τυπικές υποχρεώσεις της εργοδοσίας. Μάλιστα, από το 2016 οι επιχειρήσεις μπορούν να ξεκινούν τη λειτουργία τους με μια απλή «γνωστοποίηση» προς τις αρμόδιες αρχές, ενώ δεν υπάρχει καν απαίτηση για εγκρίσεις όταν πρόκειται για εργοστάσια που «εκσυγχρονίζονται ή επεκτείνονται σε βιομηχανικές - βιοτεχνικές περιοχές». Ολα αυτά τα αδιανόητα, που όπως αποδεικνύεται στρώνουν τον δρόμο για στυγνά εγκλήματα όπως αυτό στα Τρίκαλα, δεν έπεσαν από τον ουρανό. Είναι νόμοι των κυβερνήσεων των τελευταίων χρόνων, της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ, που ψηφίστηκαν μάλιστα με ευρεία συναίνεση επειδή «αντιμετωπίζουν τη γραφειοκρατία», βελτιώνουν το «επιχειρηματικό κλίμα» και «προσελκύουν κεφάλαια και επενδύσεις».

Αν στη μία όψη του «φιλικού επενδυτικού κλίματος» δεσπόζει αυτή η άπλετη εμπιστοσύνη στην εργοδοσία, ότι αφού «δηλώνει συμμόρφωση» δεν χρειάζονται έλεγχοι, στην άλλη όψη είναι το «απαγορεύεται» απέναντι στα συνδικάτα και στη συνδικαλιστική δράση. Γιατί την ίδια περίοδο που πέρναγαν οι παραπάνω νόμοι «ασυλίας» στην εργοδοσία, πέρναγαν κι άλλοι που αντιμετώπιζαν τα συνδικάτα περίπου σαν «εγκληματικές οργανώσεις»: Από τον νόμο Αχτσιόγλου (ΣΥΡΙΖΑ) που αύξησε το προβλεπόμενο ποσοστό συμμετοχής σε Γενική Συνέλευση για να προκηρύσσεται απεργία, μέχρι τον νόμο Χατζηδάκη, που έβαλε «κρησάρες» για τις νομιμοποιήσεις σωματείων, όπως το υποχρεωτικό ψηφιακό φακέλωμα και οι καλπονοθείες με την ηλεκτρονική ψηφοφορία. Στο καπάκι ήρθε και ο νόμος Γεωργιάδη, με την ποινικοποίηση της απεργιακής περιφρούρησης. Χώρια που οι ίδιοι αντεργατικοί νόμοι απαιτούν από τα σωματεία όταν διεκδικούν ΣΣΕ να καταθέτουν οικονομοτεχνικές μελέτες (!), λες και είναι τίποτα όμιλοι τεχνικών συμβούλων ή επιμελητήρια. Ολα τα παραπάνω διασταυρώθηκαν στον ομαδικό τάφο του μπισκοτάδικου στα Τρίκαλα: Ανύπαρκτοι έλεγχοι με «συμμορφώσεις» κατά δήλωση του «φερέγγυου εργοδότη», αλλά και δίωξη της συνδικαλιστικής δράσης, αφού από τη μία δεν υπήρχε καν σωματείο στο χώρο και από την άλλη το Εργατικό Κέντρο δεν μπορούσε να προσεγγίσει την επιχείρηση. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Για μήνες δεκάδες να εργάζονται πάνω σε μια ωρολογιακή βόμβα, που τελικά έσκασε με πέντε εργάτριες νεκρές, ενώ τα Σωματεία της περιοχής απαιτούσαν να ελεγχθεί ο χώρος. Με δυο κουβέντες: Τα κέρδη τους βρωμάνε θάνατο. Το «φιλικό επενδυτικό κλίμα» ζέχνει όπως το προπάνιο που διέρρεε για μήνες και τελικά ξεκλήρισε πέντε οικογένειες. Το σύστημά τους δολοφονεί, με ηθικούς αυτουργούς κυβερνήσεις και αστικά κόμματα.