Η αίθουσα «Μ. Αναγνωστάκης» του δημαρχείου αλλά και ο έξω χώρος γέμισε από συντρόφους, φίλους, συναγωνιστές, πρώην συναδέλφους, αλλά και πολιτικούς αντιπάλους που ήρθαν να πουν τον τελευταίο αποχαιρετισμό στον Γιάννη Ζιώγα, να δείξουν τον σεβασμό τους. Να συλλυπηθούν για τη μεγάλη απώλεια την σύζυγό του Βασιλική, τα παιδιά του, Μαριάνθη και Πάρη, την οικογένεια και τους οικείους του.

Ανθρωποι που γνώρισαν τον Γιάννη Ζιώγα ως δάσκαλο, στα εργαστήρια και τα αμφιθέατρα του Πανεπιστημίου, αλλά και συνδικαλιστικά, πολιτικά, μέσα από τις διάφορες χρεώσεις που του ανέθεσε το Κόμμα, στην Τοπική και Περιφερειακή Διοίκηση, στη Βουλή.

Τιμητική φρουρά γύρω από το φέρετρό του που ήταν σκεπασμένο με την κόκκινη σημαία και τον «Ριζοσπάστη», τον καθημερινό του σύντροφο, στάθηκαν η Θεανώ Καπέτη, μέλος του ΠΓ της ΚΕ, ο Ζήσης Λυμπερίδης, μέλος της Γραμματείας της ΚΕ, ο Θανάσης Χρηστίδης, μέλος της ΚΕ και Γραμματέας της ΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ, τα μέλη της ΚΕ Δημήτρης Παπατολίδης, Νίκος Χριστάνης και Σωτήρης Αβραμόπουλος, οι βουλευτές Γιάννης Δελής και Λεωνίδας Στολτίδης, περιφερειακοί και δημοτικοί σύμβουλοι με τη «Λαϊκή Συσπείρωση», σύντροφοί του από το Πανεπιστήμιο και από τις εδαφικές Οργανώσεις όπου έδρασε, φίλοι και συναγωνιστές.

Στην κηδεία παραβρέθηκε πλήθος πανεπιστημιακών, ενώ εκ μέρους της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας το «παρών» έδωσαν ο Ν. Ιωάννου, εκτελεστικός γραμματέας, ο Κ. Γιουτίκας, αντιπεριφερειάρχης ΜΕ Θεσσαλονίκης, ο Στ. Αβραμίδης, αντιπεριφερειάρχης Ανάπτυξης και Περιβάλλοντος και ο Χ. Μήττας, αντιπεριφερειάρχης Πολιτισμού και Αθλητισμού. Συλλυπητήρια έστειλαν ο Πρόεδρος της Βουλής Νικήτας Κακλαμάνης και η περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας Αθηνά Αηδονά.

Η σωρός του Γιάννη Ζιώγα τις επόμενες μέρες θα οδηγηθεί για αποτέφρωση.

Εκ μέρους της ΚΕ του ΚΚΕ μίλησε ο Ευθύμης Δημάκης, μέλος της ΚΕ και Γραμματέας της ΤΕ Δυτικής Θεσσαλονίκης, μέλος της οποίας ήταν και ο Γιάννης Ζιώγας.

«Αποχαιρετάμε σήμερα έναν σύντροφο που τίμησε το Κόμμα με την πολύχρονη και μεγάλη προσφορά του, τη συνέπεια και το αγωνιστικό ήθος του.

Ο σύντροφος Γιάννης ασκούσε στην καθημερινή ζωή, χωρίς όρια, το περιεχόμενο της ιδιότητας του κομμουνιστή με υπευθυνότητα, αλλά ταυτόχρονα και με μια σεμνότητα υποδειγματική. Σεμνός και ασυμβίβαστος αγωνιστής που επέλεξε να υποτάξει το εγώ στο εμείς, στη συλλογική σκέψη και δράση.

Σε έναν κόσμο που μαθαίνει κανείς πως όλα πουλιούνται και αγοράζονται, ο Γιάννης επέλεξε να απαντήσει με τον κομμουνιστικό τρόπο. Με τον δικό μας τρόπο», είπε. Πρόσθεσε πως «όσοι από εμάς ζήσαμε τον Γιάννη μέσα στην καθημερινή δράση, είδαμε την αναγνώριση από τους συναδέλφους του στο Πανεπιστήμιο, αλλά και από τους εργαζόμενους, τους φοιτητές. Και αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες αξιώσεις που μπορεί να κατακτήσει ένας κομμουνιστής.

(...) Υπήρξε ένας εξαίρετος πανεπιστημιακός δάσκαλος με φροντίδα και έγνοια για τους φοιτητές και τις φοιτήτριές του, βρέθηκε πάντα στο πλάι τους όταν τον είχαν ανάγκη. Είχε ιδιαίτερη έγνοια και για τους νέους συντρόφους, συμπαραστάτης στα προβλήματα του αγώνα και της ζωής τους.

Είχε έγνοια για τη μελέτη και τη διακίνηση του "Ριζοσπάστη". Ακόμα και στη δύσκολη φάση που βρέθηκε τον τελευταίο χρόνο, δεν εγκατέλειψε τον αγώνα, νοιαζόταν και προσπαθούσε να συμβάλει στον σχεδιασμό του Κόμματος, στεκόταν με τον ίδιο σεμνό και αποφασιστικό τρόπο του. Εδωσε μαζί μας τη μάχη για τη διάδοση των Θέσεων της ΚΕ για το 22ο Συνέδριό μας, για να μπορέσει η ΚΟΒ να υπερκαλύψει το πλάνο της, να φτάσει σε όσους περισσότερους μπορεί. Το ίδιο και με τη δουλειά για την οικονομική ενίσχυση του Κόμματος. Στάθηκε όρθιος μέχρι το τέλος, στην πρώτη γραμμή της δράσης».

Και έκλεισε τον αποχαιρετισμό του λέγοντας: «Σύντροφε Γιάννη, εσύ έπραξες το καθήκον σου, επιτέλεσες στο ακέραιο το χρέος σου. Εδωσες το χέρι σου σε όποιον θέλησε να σηκωθεί.

Εφυγες όμως μέρες που ο κόσμος φλέγεται. Μέρες που οι ιμπεριαλιστές έχουν βάλει σκοπό να αιματοκυλήσουν τον κόσμο και την περιοχή μας.

Μέρες που δεν πρέπει να λείψει κανείς εκεί που ακούγεται το σύνθημα: Εξω η Ελλάδα από τον πόλεμο. Μέρες και ώρες που κανείς δεν μπορεί να παριστάνει ότι δεν καταλαβαίνει.

Εμείς, σύντροφε Γιάννη, δεν έχουμε να σου δώσουμε καμιά ανταμοιβή, παρά μόνο μια υπόσχεση: Αντλώντας κουράγιο και δύναμη από το παράδειγμά σου, θα ατσαλώσουμε την πίστη μας στα ιδανικά μας, θα εντείνουμε την ιδεολογικοπολιτική μας δουλειά, θα πολλαπλασιάσουμε τις προσπάθειες για την εκπλήρωση των σοβαρών καθηκόντων, όπως αποφασίσαμε στο πρόσφατο 22ο Συνέδριό μας, για να αναπτυχθούν οι αγώνες της εργατικής τάξης, όλων των εργαζομένων, για να δυναμώσει το μαζικό λαϊκό κίνημα.

Για να δυναμώσει η πεποίθηση πως "τα κέρδη τους ή οι ζωές μας" αναμετριούνται κάθε μέρα και τελικά, για να νικήσει η ζωή πρέπει να κερδίσει η επαναστατική ανατροπή του κόσμου και να οικοδομηθεί η σοσιαλιστική - κομμουνιστική κοινωνία, η κοινωνία της πραγματικής ελευθερίας, εκεί που η ζωή του εργαζόμενου ανθρώπου θα είναι στο επίκεντρο.

Σύντροφε, καλό ταξίδι, και ας μην πρόλαβες να την ζήσεις αυτή την κοινωνία.

Εμείς οι υπόλοιποι θα κάνουμε ό,τι περνά από το χέρι μας ώστε να γίνει πραγματικότητα και το δικό σου όνειρο».

Εκ μέρους του Εργαστηρίου Φυσικής - Χημείας του ΑΠΘ, της ΔΗΠΑΚ και όλης της πανεπιστημιακής κοινότητας, μίλησε ο Σωτήρης Σωτηρόπουλος, μέλος του ΔΣ του ΕΣΔΕΠ ΑΠΘ, καθηγητής Χημείας. «Αποχαιρετούμε σήμερα τον καθηγητή, συνάδελφο και συναγωνιστή Γιάννη Ζιώγα, έναν πανεπιστημιακό μιας σπάνιας, ειδικής, πολιτικής "κοπής". Εναν πανεπιστημιακό με έντονη συνδικαλιστική και πολιτική δράση, στρατευμένο στον αγώνα για ένα δημόσιο πανεπιστήμιο και μια σοσιαλιστική κοινωνία», είπε.

Αναφέρθηκε στο επιστημονικό έργο του Γιάννη Ζιώγα, τις σημαντικές δημοσιεύσεις του και την εξέλιξή του έως τη βαθμίδα του Αναπληρωτή Καθηγητή.

«Ο Γιάννης Ζιώγας δίδαξε για 40 χρόνια έως τη συνταξιοδότησή του το 2019 Φυσικοχημεία σε γενιές φοιτητών Χημείας και Φαρμακευτικής, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την εργαστηριακή άσκηση των φοιτητών. Οσοι είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε ως καθηγητή και στη συνέχεια να συνεργαστούμε μαζί του ως συνάδελφοι, διαπιστώσαμε την αμεσότητα της επαφής του και την απλότητα και αποτελεσματικότητα μετάδοσης της επιστημονικής του γνώσης και εμπειρίας, κάνοντάς τον ιδιαίτερα δημοφιλή στους φοιτητές. (...) Αποτέλεσε πρότυπο πανεπιστημιακού που αποφάσισε να προσφέρει στην κοινωνία όχι μόνο μέσω της επιστήμης του, αλλά και της συνδικαλιστικής και πολιτικής του δράσης. Δεν δίστασε να συγκρουστεί ακόμα και με οικεία πρόσωπα και καταστάσεις, αλλά ταυτόχρονα να αφουγκραστεί τις απόψεις του συνόλου της πανεπιστημιακής κοινότητας. Υπήρξε από τους πιο επιδραστικούς πολιτικά πανεπιστημιακούς άνδρες της γενιάς του», ανέφερε.

Μίλησε και για την προσωπική τους γνωριμία, λέγοντας ότι «η πολιτική μας αλληλεπίδραση ξεκίνησε με πολιτική διαφωνία: Συνειδητοποιημένος κομμουνιστής αυτός, αφελής σοσιαλδημοκράτης τότε εγώ. Πάντα όμως (τουλάχιστον από τη μεριά του) με στέρεα επιχειρήματα και βέβαια με χιούμορ. (...) Από τότε μέχρι σήμερα, η προσέγγισή μας ήταν όλο και μεγαλύτερη. Οι ανησυχίες και τα οράματά μας άρχισαν να συγκλίνουν. Την τελευταία πενταετία έως και τις τελευταίες μέρες της ζωής του, μέχρι το τελευταίο κουπόνι που μου έφερε πριν τα Χριστούγεννα και την τελευταία τηλεφωνική συνομιλία μας πριν 10 μέρες, με τίμησε με την πολιτική του φιλία και στήριξη. Μοιραστήκαμε μαζί την αγωνία μας για την προσπάθεια μετάλλαξης του δημόσιου, δωρεάν, ελεύθερου πανεπιστημίου σε ένα παρα-πανεπιστημιακό μόρφωμα με δίδακτρα, υπηρέτη των επιχειρήσεων και της πολεμικής οικονομίας, δέσμιο της αστυνομοκρατίας.

Ως αποχαιρετισμός στον καθηγητή, συνάδελφο, συναγωνιστή Γιάννη Ζιώγα, αρμόζει καλύτερα η υπόσχεση ότι θα τιμήσουμε την πανεπιστημιακή και πολιτική παρακαταθήκη του».

Εκ μέρους της νέας γενιάς κομμουνιστών μίλησε ο Χρήστος Κωνσταντινάκης, Γραμματέας της ΠΟ Σπουδάζουσας Θεσσαλονίκης της ΚΝΕ.

«Για όλες τις γενιές της Σπουδάζουσας της ΚΝΕ, που είχαν την τύχη να γνωρίσουν τον σ. Γιάννη, η απώλειά του μας γεμίζει θλίψη που πηγάζει από όλα αυτά που πρέσβευε και τα οποία υπηρέτησε σε όλη του τη ζωή αταλάντευτα.

Παράδειγμα μαρξιστή επιστήμονα, πρότυπο κομμουνιστή αγωνιστή, με έγνοια για εμάς τις νεότερες γενιές της Σπουδάζουσας. Κάθε κουβέντα και λόγος του ήταν ένα μικρό μάθημα, μας γέμιζε σιγουριά και αυτοπεποίθηση ότι έχουμε δίκιο, ότι πρέπει να συνεχίσουμε. (...) Ποτέ δεν χρησιμοποίησε την ιδιότητά του για να εμφανιστεί ως αυθεντία. Τον διέκρινε η σεμνότητα, γι' αυτό και κατακτούσε τον σεβασμό των φοιτητών του στο πανεπιστήμιο. Συνεχίζουμε στον ίδιο δρόμο με αυτόν, πιστοί στην πάλη για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό», είπε.