Ακολουθεί ολόκληρη η ανακοίνωση - κάλεσμα:

Σε έναν κόσμο που φλέγεται από τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις επεμβάσεις, σε έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη ζωή ευτελίζεται και λαοί μακελεύονται, σε έναν πόλεμο που παίρνει τέτοια παγκόσμια διάσταση - για πρώτη φορά μετά από 81 χρόνια - και που η ελληνική κυβέρνηση μας έχει εμπλέξει, διέξοδο θα δώσει μόνο ο οργανωμένος λαός στον δρόμο για την ανατροπή αυτής της βαρβαρότητας.

Ζούμε καταστάσεις που η ανθρωπότητα είχε να ζήσει ολόκληρες γενιές. Η ιμπεριαλιστική επέμβαση στο Ιράν και η κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή από τα κράτη - τρομοκράτες των ΗΠΑ και Ισραήλ έχουν οξύνει όλες τις αντιθέσεις του συστήματος. Αντιθέσεις που σχετίζονται με τον αδυσώπητο ανταγωνισμό ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ολες οι περιφερειακές συγκρούσεις στον Ειρηνικό, ο πόλεμος μεταξύ ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ και Ρωσίας που μαίνεται εδώ και 4 χρόνια στην Ουκρανία, οι επεμβάσεις σε χώρες όπως η Βενεζουέλα, οι απειλές σε άλλες, όπως στην Κούβα, είναι επεισόδια αυτού του γενικευμένου πολέμου που κλιμακώνεται από τους ληστές - καπιταλιστές για τα κέρδη, τις πηγές Ενέργειας και σπάνιων γαιών, τους δρόμους μεταφοράς Ενέργειας και εμπορευμάτων.

Με ευθύνη της κυβέρνησης η χώρα εμπλέκεται σε έναν βάρβαρο πόλεμο που εξαπλώνεται στη Μέση Ανατολή, στη Μεσόγειο, και που μπορεί να γενικευτεί. Εχει μετατρέψει την Ελλάδα σε ορμητήριο πολέμου, σπέρνοντας βάσεις παντού, αξιοποιώντας λιμάνια και αεροδρόμια, δίνοντας γην και ύδωρ στους ιμπεριαλιστές, ενώ στα σχέδιά τους είναι και η αποστολή νέων στρατευμάτων εκτός των συνόρων. Αυτή η πολιτική είναι που μετατρέπει τον λαό μας σε στόχο. Ο δικός τους πόλεμος δεν είναι και δικός μας.

Η αποστολή στρατευμάτων στην Κύπρο δεν αφορά την ασφάλεια του λαού μας ή του κυπριακού λαού, αλλά την ασφάλεια των βρετανικών βάσεων, των αμερικανικών δυνάμεων που στρατοπεδεύουν εκεί. Αυτός ο βρώμικος πόλεμος δεν γίνεται για τους λαούς. Γίνεται για τα κέρδη των ιμπεριαλιστών.

Καμία εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση και στα κόμματα που συμφωνούν με τους μακελάρηδες του ΝΑΤΟ και της ΕΕ. Τα δάκρυά τους είναι ψεύτικα. Ολοι αυτοί μαζί την περίοδο της ιμπεριαλιστικής ειρήνης μάς ληστεύουν για τα κέρδη τους και την περίοδο του ιμπεριαλιστικού πολέμου θα μας ληστεύουν και θα μας σκοτώνουν, πάλι για τα κέρδη τους.

Οι πολεμικές δαπάνες σε όλο τον κόσμο έφτασαν το αστρονομικό ποσό των 2,72 τρισ. δολαρίων.

Στην ΕΕ τρέχει ήδη το πρόγραμμα «ReArm Europe», 800 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Στην Ελλάδα οι στρατιωτικές δαπάνες θα ξεπεράσουν τα 30 δισ. ευρώ τα επόμενα χρόνια.

Κόβουν από την Υγεία, την Πρόνοια, την Εκπαίδευση, την Κοινωνική Πολιτική, για να επιδοτήσουν τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων και την πολεμική οικονομία. Η ντροπιαστική «Κοινωνική Συμφωνία» που υπέγραψαν οι μεγαλοεργοδότες, η κυβέρνηση και οι εργατοπατέρες της ΓΣΕΕ στοχεύει να καθηλώσει τους μισθούς και να «παγώσει» τις διεκδικήσεις των συνδικάτων σε αυτό το πλαίσιο.

Απαιτούν από τους εργαζόμενους να έχουν «τα κεφάλια μέσα» και να στηρίξουν τους «εθνικούς στόχους» του κεφαλαίου και των αστικών κυβερνήσεων. Δυναμώνει η εργοδοτική και κρατική τρομοκρατία, ετοιμάζουν νέα μέτρα περιορισμού της συνδικαλιστικής δράσης. Ξηλώνουν εργασιακά δικαιώματα, επιβάλλουν τα 12ωρα και τα 13ωρα, οι χώροι δουλειάς έχουν γίνει «Βιολάντες», σύγχρονα κρεματόρια. Θέλουν να συνηθίσουμε την ιδέα να γυρνάνε οι άνθρωποί μας στα φέρετρα για τον πόλεμο και τα κέρδη τους.

Απέναντι στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης και του πολέμου χρειαζόμαστε ένα εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα που δεν θα υποτάσσεται στη στρατηγική των αστικών κυβερνήσεων, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ. Στους στόχους των μεγάλων αφεντικών, που τους βαφτίζουν «εθνικούς στόχους» για να γίνουν πλουσιότεροι από την εκμετάλλευση και το αίμα των εργαζομένων.

Ενα κίνημα απαλλαγμένο από τη συμβιβαστική αντίληψη της κυβερνητικής εναλλαγής και της αναζήτησης «σωτήρων», οι οποίοι θα συνεχίσουν την ίδια ληστρική πολιτική του κεφαλαίου και καλλιεργούν την αποστράτευση, την ηττοπάθεια και τη μοιρολατρία.

Ενα κίνημα διεκδικητικό, αγωνιστικό, που θα βάζει στο στόχαστρο τις πραγματικές αιτίες της βαρβαρότητας, το καπιταλιστικό κέρδος, την πολιτική στήριξης των μονοπωλίων που απογειώνει την εκμετάλλευση, το άδικο κράτος που υπηρετεί το κεφάλαιο και καταδυναστεύει τη ζωή μας.

Με άνοδο της δικής μας οργάνωσης, με ισχυρά σωματεία στους χώρους δουλειάς και στους κλάδους, όπου θα διασφαλίζεται η μαζική και δημοκρατική συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων. Ενα κίνημα ενωτικό, μαζικό, μαχητικό, που δεν θα στρογγυλοκάθεται στα τραπέζια των υπουργείων και των επιχειρηματικών ομίλων, στα παζάρια της ταξικής συνεργασίας, όπως κάνουν οι πλειοψηφίες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ. Κίνημα απαλλαγμένο από τον θανάσιμο εναγκαλισμό κράτους, εργοδοσίας και εργατοπατέρων τύπου Παναγόπουλου.

Τα τελευταία χρόνια ζήσαμε συγκλονιστικά συλλαλητήρια, όπως η μεγαλύτερη απεργιακή κινητοποίηση των τελευταίων δεκαετιών, το 2025, για να μη συγκαλυφθεί το έγκλημα στα Τέμπη. Μεγάλες κινητοποιήσεις ζήσαμε και φέτος, για τα Τέμπη, για να μην περάσουν οι αντιδραστικοί νόμοι που ξηλώνουν το 8ωρο, σκληρές συγκρούσεις σε χώρους δουλειάς, αγώνας για να εκφραστεί η αλληλεγγύη στον λαό της Παλαιστίνης απέναντι στη γενοκτονία που συντελεί το κράτος - δολοφόνος Ισραήλ.

Ολες αυτές οι κινητοποιήσεις αποκαλύπτουν τη μεγάλη οργή που υπάρχει μέσα στον λαό μας από τις συνέπειες της αντεργατικής πολιτικής, που θυσιάζει ακόμα και τις ανθρώπινες ζωές για το κέρδος. Ανέδειξαν για άλλη μια φορά τη μεγάλη δύναμη της οργανωμένης εργατικής τάξης και τις δυνατότητες που έχει να βάζει τη σφραγίδα της στις εξελίξεις, παρά την προσπάθεια που κάνουν τα αστικά κόμματα και οι εργατοπατέρες να βγάλουν λάδι το σύστημα της βαρβαρότητας. Κρατήσαμε ψηλά τη σημαία των εργατικών αγώνων με το σύνθημα «'Η ΤΑ ΚΕΡΔΗ ΤΟΥΣ 'Η ΟΙ ΖΩΕΣ ΜΑΣ».

Σε αυτές τις συνθήκες αναδείχθηκε ακόμα περισσότερο η ανάγκη να δυναμώσει η οργάνωση των εργαζομένων στους χώρους δουλειάς, να μαζικοποιηθούν τα συνδικάτα, να ηττηθεί παντού ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός. Αν δεν είχαν γίνει αποφασιστικά βήματα τα τελευταία χρόνια στην αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων στο συνδικαλιστικό κίνημα, δεν θα μπορούσαν να οργανωθούν αυτοί οι αγώνες. Αυτή είναι η μεγάλη συμβολή του ΠΑΜΕ.

Ολες αυτές οι μεγαλειώδεις κινητοποιήσεις είχαν απέναντί τους όλες τις κυβερνήσεις και τα κόμματα του κεφαλαίου, τις ενώσεις των εργοδοτών αλλά και τις πλειοψηφίες στη ΓΣΕΕ και στην ΑΔΕΔΥ, τις δυνάμεις τους σε άλλα συνδικάτα. Διαπιστώσαμε ακόμα μια φορά τον προδοτικό τους ρόλο, στήριξαν με όλες τους τις δυνάμεις την κυβέρνηση και τους επιχειρηματικούς ομίλους. Κορυφαίο γεγονός ήταν η ντροπιαστική «Κοινωνική Συμφωνία» που συνυπέγραψε στα κρυφά το προεδρείο της ΓΣΕΕ. Αυτή είναι άλλωστε η αποστολή του εργοδοτικού και κυβερνητικού συνδικαλισμού. Η σαπίλα που αναδείχθηκε με τα ευρωπαϊκά προγράμματα και τη μηχανή εξαγοράς συνειδήσεων που έχουν στήσει κυβέρνηση, εργοδότες και εργατοπατέρες επιβεβαιώνει και τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι δυνάμεις παραμένουν στις καρέκλες τους. Αυτόν τον μηχανισμό άλλωστε τον έχει καταγγείλει το ΠΑΜΕ εδώ και χρόνια, μαζί και τις νοθείες που στηρίζουν αυτόν τον μηχανισμό αναπαραγωγής των εργατοπατέρων.

Φέτος συμπληρώνονται 140 χρόνια από την εξέγερση των εργατών και των εργατριών του Σικάγο για το 8ωρο. Η πάλη τους έγινε σύμβολο της ακατανίκητης δύναμης της εργατικής τάξης, αποφασισμένης να προχωρήσει εμπρός για την κοινωνική απελευθέρωση. Αυτή η δύναμη φωτίζει τους αγώνες σε όλο το διάβα της Ιστορίας των εργατών όλου του κόσμου.

Αυτήν την αγωνιστική σκυτάλη παραλαμβάνουμε από την ηρωική εξέγερση των εργαζομένων της Θεσσαλονίκης τον Μάη του 1936, αλλά και από τους 200 συντρόφους μας, τους εκτελεσμένους της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του 1944, που ο ηρωισμός τους ήρθε και πάλι στην επικαιρότητα. Η πλειοψηφία τους ήταν πρωτοπόροι συνδικαλιστές του Μεσοπολέμου, διώχθηκαν και βασανίστηκαν γιατί δεν υποτάχθηκαν στην εκμετάλλευση της εργοδοσίας, αλλά και στη βαρβαρότητα ενός κράτους που θυσίαζε τα δικαιώματα των εργαζομένων στην πολεμική προετοιμασία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Ο ηρωισμός που εκπέμπουν συγκινεί, διαπαιδαγωγεί, καλλιεργεί αίσθημα αγωνιστικότητας, αφοσίωσης, ανιδιοτέλειας στην πάλη για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Συνεχίζουμε ακόμα περισσότεροι απέναντι σε δυσκολίες, στη μοιρολατρία, στη λογική του «δεν γίνεται τίποτα», με τη σχεδιασμένη παρέμβασή μας και δράση, με το πλαίσιο πάλης και των αιτημάτων που βάζει στο επίκεντρο τις ανάγκες των πολλών και όχι τα κέρδη των λίγων.

Η άσχημη κατάσταση που υπάρχει στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα μπορεί να αλλάξει, όπως αλλάζει καθημερινά με εμβληματικά παραδείγματα σε Εργατικά Κέντρα, Ομοσπονδίες, Συνδικάτα, από την ακούραστη δουλειά των συνδικαλιστών που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ.

Ενώνουμε τη δράση με τους συμμάχους μας, τους αυτοαπασχολούμενους των πόλεων, τους φοιτητές και τους μαθητές, την αγροτιά, ενάντια στην καταστροφική πολιτική των μονοπωλίων και του κράτους. Τα μπλόκα της αγροτιάς για 52 ημέρες, μαζί με την τεράστια αλληλεγγύη της εργατικής τάξης, έσπασαν της κυβέρνησης τον τσαμπουκά, έφεραν στο επίκεντρο τις πραγματικές λαϊκές ανάγκες για παραγωγή αγροτικών προϊόντων και τροφίμων, που θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους και της πολιτικής της ΕΕ.

Να συντονιστούν περισσότερες δυνάμεις σε ένα μεγάλο, πανελλαδικό μέτωπο πάλης. Να πολλαπλασιαστούν οι εστίες του αγώνα, της διεκδίκησης, της αμφισβήτησης της αντεργατικής πολιτικής. Σε κάθε χώρο δουλειάς, σε κάθε κλάδο, σε κάθε γειτονιά, σε όλη τη χώρα.

Να μαζικοποιηθούν τα σωματεία, να ανέβει το επίπεδο οργάνωσης των εργαζομένων, αλλά και λειτουργίας και δράσης των συνδικάτων.

Να αλλάξει ο συσχετισμός στους φορείς του κινήματος, στα Συνδικάτα, στις Ομοσπονδίες, στα Εργατικά Κέντρα, υπέρ των δυνάμεων της ταξικής πάλης, ενάντια στις δυνάμεις του συμβιβασμού και της υποταγής.

Να δυναμώσει η κοινή δράση με τους μαζικούς φορείς του λαϊκού κινήματος, τους φοιτητικούς συλλόγους, τους αγρότες, τους αυτοαπασχολούμενους και άλλους φτωχούς βιοπαλαιστές.

Απλώνουμε το χέρι στα θύματα του ιμπεριαλιστικού πολέμου, στους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Δυναμώνουμε τη διεθνιστική αλληλεγγύη στην Κούβα, στην Παλαιστίνη, σε όσους λαούς αγωνίζονται για την ειρήνη και τη φίλια.

Η μεγάλη απεργία των λιμενεργατών σε 20 λιμάνια της Μεσογείου στις 6 Φλεβάρη, όπως και η απεργία των ναυτεργατών στις 5 Μάρτη, που διαδήλωσαν ότι «δεν δουλεύουν για τον πόλεμο», δείχνουν τον δρόμο και τη δυνατότητα οι εργαζόμενοι να νικήσουν. Δείχνουν τον δρόμο της ανατροπής, με τη χώρα μας έξω από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ και με τον λαό νοικοκύρη στον τόπο του.

Καλούμε όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που μαζί δώσαμε τους αγώνες των προηγούμενων χρόνων να πάρουν μέρος στη συζήτηση, στον προβληματισμό, για τον αγωνιστικό σχεδιασμό, για τον συντονισμό των επόμενων βημάτων και σταθμών της δράσης μας.

Δυναμώνουμε τον αγώνα:

- Εξω η Ελλάδα από τον πόλεμο! Καμία συμμετοχή στους ευρωΝΑΤΟικούς ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς. Να κλείσουν όλες οι βάσεις στη χώρα μας. Να ανακληθεί η ελληνική πυροβολαρχία «Patriot» από τη Σαουδική Αραβία και να επιστρέψουν όλες οι φρεγάτες του Πολεμικού Ναυτικού και τα F-16. Να μη σταλούν ελληνικά στρατεύματα κατοχής στην Παλαιστίνη.

- Είμαστε στο πλευρό του λαού της Παλαιστίνης. Απαιτούμε τώρα η κυβέρνηση να αναγνωρίσει το Παλαιστινιακό κράτος στα σύνορα πριν τον Ιούνη του 1967, με πρωτεύουσα την Ανατολική Ιερουσαλήμ.

- Καμία ανατροπή εργασιακών και συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων που σχετίζονται με την προσαρμογή ολόκληρων κλάδων και επιχειρήσεων στις απαιτήσεις της πολεμικής οικονομίας.

- Σταθερός και συνεχής ημερήσιος χρόνος εργασίας, 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο κατοχυρωμένο μέσα από Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας, ώστε να κατοχυρώνουμε και τον ελεύθερο χρόνο που έχουμε ανάγκη.

- Αυξήσεις στους μισθούς, στις συντάξεις και στις κοινωνικές παροχές. Επαναφορά 13ου και 14ου μισθού των δημοσίων υπαλλήλων, 13ης και 14ης σύνταξης.

- Επαναφορά κατακτήσεων όπως οι τριετίες, συμπεριλαμβανομένης της περιόδου 2012 - 2023, η αρχή της ευνοϊκότερης Σύμβασης, η μετενέργεια, η κυριακάτικη αργία, η πληρωμή υπερωριών.

- Μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, γιατί οι ζωές μας δεν είναι κόστος. Για να μη μετρήσουμε νέα θύματα στα εργοδοτικά εγκλήματα όπως η «Βιολάντα».

- Απαιτούμε λεφτά για Υγεία και Παιδεία και όχι για του πολέμου τα σφαγεία. Για να μην είναι εμπόρευμα η Υγεία, η Πρόνοια, η Εκπαίδευση, οι μαζικές μεταφορές, το νερό, η Ενέργεια, αλλά αποκλειστικά δημόσια κοινωνικά αγαθά.

- Ουσιαστική προστασία των εργαζόμενων γυναικών και της μητρότητας μέσα από τις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας. Να γίνει υποχρεωτικά καθολική η εφαρμογή του επιδόματος γάμου στο 10%.

- Επίδομα ανεργίας για όλους τους ανέργους και χωρίς προϋποθέσεις στο 80% του μισθού.

- Μέτρα ενάντια στην ακρίβεια και για την προστασία του εργατικού - λαϊκού εισοδήματος. Αφορολόγητο στα 12.000 ευρώ για κάθε εργαζόμενο και 3.000 ευρώ για κάθε παιδί. Μείωση τιμών και πλαφόν στις τιμές της Ενέργειας και των ειδών λαϊκής κατανάλωσης, κατάργηση του ΦΠΑ και των έμμεσων φόρων σε όλα αυτά τα είδη για τα εργατικά - λαϊκά νοικοκυριά. Αφορολόγητο πετρέλαιο για τους αγρότες.

- Ανασύσταση του ΟΕΚ, για σύγχρονη και φτηνή κατοικία. Δυναμώνουμε τη δράση και την αλληλεγγύη απέναντι στους πλειστηριασμούς, στην ασυδοσία των «κορακιών» πάνω στο βιος του λαού.

- Προστασία των συνδικαλιστικών ελευθεριών και δικαιωμάτων. Απειθαρχία στους νόμους της εργοδοτικής και κυβερνητικής καταστολής.

Γινόμαστε εμείς πρωταγωνιστές της Ιστορίας, η δύναμή μας είναι η οργάνωση, όπλο μας η αλληλεγγύη, ελπίδα μας ο αγώνας.