Οι απόκριες μπορεί να πέρασαν, αλλά αυτό δεν εμποδίζει άλλους να ντύνονται Κίμωνες και Μεγαλέξανδροι κι άλλους να μεταμφιέζονται σε περιστέρια για να μασκαρέψουν τη συνέργειά τους στην πολεμική εμπλοκή, βαφτίζοντας «αμυντικές» τις αμερικανοΝΑΤΟικές βάσεις και τις αποστολές ελληνικών στρατευμάτων και εξοπλισμού στο εξωτερικό. Αλλοι μιλούν για την ανάγκη «πρόταξης της διπλωματίας και του διεθνούς δικαίου» που όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα κόβουν - ράβουν κι ερμηνεύουν ανάλογα με τα συμφέροντά τους, και άλλοι εμφανίζονται ως «πραγματιστές» που αντιλαμβάνονται ότι οι εποχές έχουν αλλάξει. Κάποιοι, δε, προσπαθούν να τα κάνουν όλα ταυτόχρονα.

Ολοι τους, όμως, εθνικιστές και κοσμοπολίτες, φιλελεύθεροι και σοσιαλδημοκράτες, συγκλίνουν στη συγκάλυψη του χαρακτήρα του ιμπεριαλιστικού πολέμου ως πολέμου για το μοίρασμα αγορών, εδαφών και σφαιρών επιρροής. Δηλαδή, ως αναπόφευκτης πολεμικής συνέχειας του ανταγωνισμού ανάμεσα σε μονοπώλια, αστικά κράτη, ιμπεριαλιστικές συμμαχίες που μαίνεται ήδη προτού πάρουν τον λόγο τα όπλα.

Σε αυτή τη βάση είναι που όλοι τους ενώνονται γύρω από το υποτιθέμενο «ενιαίο εθνικό συμφέρον», όπως βαφτίζουν την αναβάθμιση του ρόλου της αστικής τάξης της Ελλάδας. Στην ταξική ουσία αυτού του δήθεν «εθνικού στόχου» συνδυάζεται ο εθνικισμός με τον κοσμοπολιτισμό του κεφαλαίου, με επίκεντρο τους όρους συμμετοχής της αστικής τάξης της χώρας στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς. Δηλαδή, στους όρους που διαμορφώνουν τις αιτίες του ιμπεριαλιστικού πολέμου και το πλαίσιο της εμπλοκής της χώρας. Κάπως έτσι, μόνο παράδοξο δεν είναι που βλέπουμε χλαμύδες και κολοκοτρωνέικες περικεφαλαίες με φόντο τα ευρωΝΑΤΟικά εμβλήματα.

Ομως, «ενιαίο εθνικό συμφέρον» δεν υπάρχει. Γιατί τίποτε το κοινό δεν έχει η εργατική τάξη και οι κοινωνικοί της σύμμαχοι με τα κοινωνικά παράσιτα, την αστική τάξη. Τίποτε δεν ενώνει τις ανάγκες και τα συμφέροντα όσων ο καπιταλισμός αναγκάζει να βράζουν στο ίδιο καζάνι, με αυτά των μεγαλοεπιχειρηματιών και όσων διευθύνουν την πολεμική εμπλοκή της χώρας για τα συμφέροντά τους. Μεταξύ τους υπάρχουν μόνο ασυμφιλίωτες, ανειρήνευτες ταξικές αντιθέσεις, που εκφράζονται τόσο στο εσωτερικό του κάθε αστικού κράτους, όσο και στη διεθνή αρένα.

Γι' αυτό και δεν έχουν την ίδια πατρίδα να υπερασπιστούν. Αντίθετα, με κάθε ευκαιρία, σε κάθε μέτωπο, σε κάθε περίοδο και φάση, η πατρίδα των εκμεταλλευτών πασχίζει να καταλάβει «ζωτικό χώρο» από την πατρίδα των εκμεταλλευομένων.

Στην πατρίδα του κεφαλαίου, αγωνιούν για τον αντίκτυπο του πολέμου στην ανταγωνιστικότητα, τους τζίρους και τα κέρδη τους. Είναι «εθνικά υπερήφανοι» για την μπισκοτοβιομηχανία με τη «δυναμική παρουσία στη διεθνή αγορά», που η εργατική τάξη πλήρωσε με 5 νεκρές εργάτριες πρόσφατα. Για τους εφοπλιστές, που στέλνουν τους ναυτεργάτες σε θανατοτάξιδα για να κερδίζουν αμύθητα ποσά, με τα καράβια τους που μεταφέρουν εμπορεύματα και καύσιμα για να μη σβήνουν οι μηχανές του κέρδους που αλέθουν ζωές, δικαιώματα και ανάγκες όπου Γης. Για τους ενεργειακούς ομίλους, που τα κέρδη τους μεταφράζονται σε ενεργειακή φτώχεια για τον λαό. Για τους κατασκευαστικούς ομίλους, που στα συντρίμμια του πολέμου βλέπουν κερδοφόρες ευκαιρίες για μεγάλα έργα ανοικοδόμησης. Για το κράτος τους, που στηρίζει όλα αυτά τα παράσιτα, τα θρέφει και θρέφεται από αυτά. Που είναι επιτελικά ικανό στη φοροληστεία του λαού και το πετσόκομμα κοινωνικών δαπανών για να στέλνει στρατιωτικές αποστολές για να προστατεύσει τα συμφέροντά τους, για να επιδοτεί και να στηρίζει τις επενδύσεις τους, αλλά είναι επιλεκτικά ανίκανο να προστατεύσει τη ζωή και το βιος του λαού από πυρκαγιές, πλημμύρες, ζωονόσους κ.λπ.

Στην πατρίδα των εργατών και των βιοπαλαιστών, όμως, ο μήνας βγαίνει όλο και πιο δύσκολα και η ένταση της εκμετάλλευσης θα τσακίζει κόκαλα. Τα θύματα του πολέμου τους θα αθροίζονται στους εκατοντάδες νεκρούς και σακατεμένους εργάτες στους χώρους δουλειάς κάθε χρόνο. Το κλιματιστικό και το καλοριφέρ θα μένουν κλειστά και οι λογαριασμοί θα ντανιάζονται φουσκωμένοι κι απλήρωτοι εκεί που στεγάζουν τις ζωές και τις οικογένειές τους, ζώντας με τον φόβο των τραπεζών, των κορακιών και των ασήκωτων ενοικίων. Ο στασιμοπληθωρισμός θα μεταφράζεται σε ακόμα μεγαλύτερη υποβάθμιση της ποιότητας ζωής, τόσο σχετικά όσο και απόλυτα.

Γι' αυτό και ο ταξικός πόλεμος για την ανατροπή της αστικής εξουσίας απέναντι στην «εθνική ενότητα» της πολεμικής εμπλοκής είναι μονόδρομος για να βγει όρθιος ο λαός από τη δίνη του ιμπεριαλιστικού πολέμου και των συνεπειών της κλιμάκωσής του. Οσο εμπεδώνεται στη δράση του εργατικού - λαϊκού κινήματος η πλήρης αντίθεση των συμφερόντων της αστικής και της εργατικής τάξης στις συνθήκες του ιμπεριαλιστικού πολέμου, ως συνέχεια της πλήρους αντίθεσης και στις συνθήκες της ιμπεριαλιστικής «ειρήνης», τόσο πιο αποτελεσματικά θα διαμορφώνει προϋποθέσεις νίκης η εργατική - λαϊκή πάλη.

Τα αστικά επιτελεία και οι δυνάμεις του κεφαλαίου κοπιάζουν μανιωδώς για να τραβήξουν εργατικές - λαϊκές δυνάμεις σε γραμμή υπεράσπισης της ουσίας της πολεμικής εμπλοκής. Περίοπτη θέση σε αυτές τις προσπάθειες έχει η προώθηση από σοσιαλδημοκρατικές και οπορτουνιστικές δυνάμεις της χρεοκοπημένης γραμμής του πασιφισμού, σε μια ευρωΝΑΤΟικής κοπής επικαιροποίησή της, που φτάνει μέχρι και σε κινήσεις για τη συγκρότηση «αντιπολεμικών μετώπων».

Με αντιπολεμικές κορόνες θέλουν να καταστήσουν το εργατικό - λαϊκό κίνημα όχημα για την επιβολή μιας υποτιθέμενης προοδευτικής αστικής διαχείρισης που δήθεν θα δώσει φιλολαϊκή διέξοδο από τον πόλεμο και τις συνέπειές του. Πρόκειται για γραμμή που στόχο έχει να δέσει χειροπόδαρα το εργατικό - λαϊκό κίνημα στην αγκαλιά του κεφαλαίου, για να εξυπηρετήσει τις επιδιώξεις τμημάτων του στην ενδοαστική διαπάλη, σε συνθήκες που εντείνονται οι αντιθέσεις στο ευρωατλαντικό στρατόπεδο.

Η γενίκευση του ιμπεριαλιστικού πολέμου, ο κίνδυνος για έναν Γ' Παγκόσμιο Πόλεμο δεν καθορίζεται από τις ενέργειες ενός «παράφρονα βασιλιά», όπως παρουσιάζεται ο Τραμπ από τα επιτελεία των Δημοκρατικών των ΗΠΑ και τα φερέφωνά τους και στη χώρα μας. Η εμπλοκή στους επικίνδυνους ευρωατλαντικούς σχεδιασμούς είναι «τρόπος ύπαρξης» για την αστική τάξη της χώρας, αφού πολεμική εμπλοκή και μπίζνες πάνε πακέτο. Γι' αυτό και δεν μπορεί να σταματήσει πραγματικά ούτε ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, ούτε η πολεμική εμπλοκή, αν δεν ξεριζωθούν οι αιτίες τους.

Πατώντας πάνω στο αντιπολεμικό αίσθημα του λαού, ο ευρωατλαντικός πασιφισμός επιδιώκει να καταστήσει το εργατικό - λαϊκό κίνημα νεροκουβαλητή των αντιλαϊκών επιδιώξεων τμημάτων του κεφαλαίου στις ΗΠΑ, την ΕΕ και κάθε χώρα, σε συνθήκες που μαίνεται ο αδυσώπητος ανταγωνισμός ΗΠΑ - Κίνας για την πρωτοκαθεδρία στο διεθνές ιμπεριαλιστικό σύστημα. Αυτή είναι η δάδα που βάζει φωτιά σε όλα τα μέτωπα του οικονομικού πολέμου, αναδιατάσσοντας ισορροπίες και συμμαχίες σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης. Φωτιά που δεν μπορεί να σβήσει, όσο τροφοδοτείται με νέα καύσιμη ύλη, από εργατικές - λαϊκές ανάγκες που γίνονται παρανάλωμα του πυρός στον βωμό του καπιταλιστικού κέρδους.

Απατηλή, γιατί συγκαλύπτει ότι με όποιον μανδύα διαχείρισης κι αν ντυθούν οι κυβερνήσεις τους, όλα τα αστικά κράτη στην εποχή του μονοπωλιακού καπιταλισμού επιχειρούν να ασκήσουν ιμπεριαλιστική πολιτική για να αναβαθμίσουν τη θέση των επιχειρηματικών τους ομίλων στη διεθνή καπιταλιστική οικονομία. Αυτή η επιδίωξη είναι που κατευθύνει και την εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, είτε ρίχνουν τις πρώτες βόμβες, είτε προσφέρουν δήθεν «αμυντική υποστήριξη» για την απόκρουση αντιποίνων.

Αδιέξοδη, γιατί συγκαλύπτει ότι ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι η συνέχεια της ιμπεριαλιστικής πολιτικής με άλλα μέσα - πολύ περισσότερο σήμερα, που στρατιωτικός και οικονομικός πόλεμος δύσκολα ξεχωρίζουν μεταξύ τους. Ο εφιάλτης του πολέμου δεν ξορκίζεται με ευχολόγια για την ειρήνη και κατάρες σε αστικές πολιτικές ηγεσίες για να εκθρονιστούν από άλλες. Ούτε αντιμετωπίζεται με καλέσματα για «πολεμική απεργία», που υπονομεύουν την πάλη του εργατικού - λαϊκού κινήματος και την προοπτική της. Στις ένοπλες δυνάμεις, τα παιδιά της εργατικής τάξης, του λαού υπερασπίζονται τα κυριαρχικά δικαιώματα του λαού και όχι την πατρίδα του κεφαλαίου. Γι' αυτό και δεν έχουν καμιά δουλειά εκτός συνόρων, σε Ερυθρά Θάλασσα, Σαουδική Αραβία, Κύπρο κι όπου αλλού τους στέλνει το αστικό κράτος προς υπεράσπιση των συμφερόντων των εκμεταλλευτών του λαού. Επίσης, η Ιστορία δείχνει ότι οι μπολσεβίκοι πολέμησαν μαζί με τους Ρώσους εργάτες κι αγρότες στα χαρακώματα του Α' ιμπεριαλιστικού Παγκοσμίου Πολέμου, δούλεψαν μέσα στις γραμμές τους για να τους οδηγήσουν στον δρόμο της ανατροπής, μαζί τους έφτασαν μέχρι την επανάσταση.

Κυρίως, όμως, είναι επικίνδυνο να σηκωθεί «ξένη σημαία» στο βαπόρι του εργατικού - λαϊκού κινήματος, αναζητώντας απάγκιο από τον πόλεμο και τις συνέπειές του. Γιατί τότε τα ρυμουλκά της αστικής τάξης θα το σέρνουν στη βαθύτερη εμπλοκή στο όνομα της «ειρήνης», για να φορτώσουν πάνω του και τη διαχείριση των συνεπειών του πολέμου με ταξικό πρόσημο, ώστε και πάλι κερδισμένα να βγαίνουν τα μονοπώλια, το κεφάλαιο και η εξουσία του.

Σε συνθήκες κλιμάκωσης της πολεμικής εμπλοκής, το ΚΚΕ μπαίνει σήμερα μπροστά για την οργάνωση της εργατικής - λαϊκής πάλης για τη διέξοδο από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, με βάση τη σύγχρονη επαναστατική στρατηγική του Κόμματος, το Πρόγραμμά του, τις πρόσφατες Αποφάσεις του 22ου Συνεδρίου του.

Υπερασπιζόμαστε τα κυριαρχικά δικαιώματα του λαού μας με γραμμή ολομέτωπης αντιπαράθεσης με την εγχώρια αστική τάξη, το ΝΑΤΟ και την ΕΕ. Με γραμμή ανειρήνευτης ταξικής πάλης ενάντια στον πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας, σε όσους την διευθύνουν, τη στηρίζουν κι έχουν συμφέρον από αυτή, για να μην πληρώσει ο λαός τους κινδύνους και τις συνέπειες. Με σχέδιο κλιμάκωσης, που προετοιμάζει τη νικηφόρα σύγκρουση για την ανατροπή της αστικής εξουσίας σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, ως προϋπόθεση για την πραγματική ειρήνη και ευημερία του λαού.

Με μπροστάρη το ΚΚΕ, ο λαός έχει τη δύναμη να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων! Σηκώνουμε το λάβαρο της αντεπίθεσης, της μαχητικής υπεράσπισης των συμφερόντων του λαού! Βάζουμε πλώρη για έναν αγώνα μέχρι τέλους, μέχρι την οριστική απαλλαγή από το σύστημα της φτώχειας, των πολέμων και της εκμετάλλευσης! Για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό!