«Το 33ο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας είναι γεγονός με τη συμμετοχή, διά ζώσης, εκατοντάδων εκλεγμένων αντιπροσώπων των εργαζομένων της Αθήνας», ανέφερε ο Ν. Μαυροκέφαλος. «Δεν πέρασε ο σχεδιασμός των παρατάξεων της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του ΣΥΡΙΖΑ να μετατρέψουν το Συνέδριο σε ένα ηλεκτρονικό τσίρκο. Εκατοντάδες συνδικάτα της Αθήνας, χιλιάδες εργαζόμενοι όλες αυτές τις μέρες προειδοποίησαν, κινητοποιήθηκαν στους χώρους δουλειάς, έστειλαν σαφές μήνυμα ότι δεν θα περάσει τέτοια μεθόδευση. Οι εκατοντάδες αντιπρόσωποι που είμαστε σήμερα εδώ περιφρουρήσαμε τις συλλογικές, δημοκρατικές διαδικασίες του Συνεδρίου. Για να γίνει το ΕΚΑ "συνδικάτο εργατών, όχι των εργοδοτών"».

Υπογράμμισε ότι το Συνέδριο δεν είναι μια τυπική διαδικασία, αλλά κορυφαία στιγμή για το εργατικό κίνημα, όπου «κρίνεται η κατεύθυνση και ο προσανατολισμός της δράσης του. Κρίνεται αν θα είναι όργανο πάλης των εργαζομένων ή μηχανισμός προσαρμογής στην πολιτική κυβέρνησης, εργοδοσίας και ΕΕ. Αν θα οργανώνει ισχυρούς ταξικούς αγώνες ενάντια στη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης, της φτώχειας και του πολέμου, ή αν θα στέκεται σούζα στα αφεντικά και θα αποδέχεται ως θέσφατο την κερδοφορία τους».

Ξεκαθάρισε ότι οι δυνάμεις της ΔΑΣ, οι συνδικαλιστές που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, «διαλέγουν τον πρώτο δρόμο, τον δρόμο του αγώνα και της αξιοπρέπειας», απορρίπτοντας τον «κοινωνικό εταιρισμό» και τον «ρεαλισμό» των ορίων της κερδοφορίας.

Γιατί, όπως ανέφερε σχολιάζοντας τις αποκαλύψεις για τον Παναγόπουλο, «αυτή η γραμμή είναι που γεννά φαινόμενα σήψης στο συνδικαλιστικό κίνημα. Οταν το συνδικάτο παύει να είναι όργανο αγώνα για τα συμφέροντα των εργαζομένων και μετατρέπεται σε μηχανισμό διαχείρισης της εκμετάλλευσης και ατομικού βολέματος, τότε γεννιούνται οι πρακτικές της συναλλαγής, της αδιαφάνειας, της αποξένωσης από τους εργαζόμενους, του εργατοπατερισμού. Οπως λέει και το σύνθημα, "μες στα συνδικάτα φτιάχνουνε καριέρες, να ποιοι είναι οι εργατοπατέρες"».

Ανέδειξε συγκεκριμένα ότι τέτοια φαινόμενα «δεν πέφτουν από τον ουρανό», ούτε «κάθονται ξαφνικά στον σβέρκο των εργαζομένων». Και θύμισε ότι «το ΠΑΜΕ από την ίδρυσή του κατήγγειλε τα βρώμικα παιχνίδια εξαγοράς και ενσωμάτωσης συνδικαλιστών και εργαζομένων μέσα από τα περιβόητα εθνικά και ευρωπαϊκά προγράμματα. Που εκτός των άλλων αξιοποιούνται για να στήνονται σωματεία - μαϊμού με δεκάδες χιλιάδες "ψηφοφόρους", ώστε να αναπαράγεται η ηγεσία της ΓΣΕΕ. Μια ομάδα που δεν έχει καμία σχέση με τα συνδικάτα, που χρειάστηκε τη συμβολή των ΜΑΤ για να μείνει στις καρέκλες της».

Μάλιστα, γι' αυτή τη δράση του ΠΑΜΕ απέναντι σε αυτήν την κατάσταση «λοιδορηθήκαμε. Συκοφαντηθήκαμε. Πολλοί διωκόμαστε ακόμα ποινικά, έχουμε καταδικαστεί πρωτόδικα. Αλλοι, πολλοί συνάδελφοί μας απολύθηκαν. Ομως δεν κάναμε πίσω», είπε, ξεκαθαρίζοντας: «Συνεχίσαμε και θα συνεχίσουμε. Γιατί αυτό που ισχυρίζεστε όλες οι άλλες παρατάξεις που είστε συνεταίροι στην ηγεσία της ΓΣΕΕ - και κλαψουρίζετε για το κακό που σας βρήκε, όπως στη συνεδρίαση της ΕΕ της ΓΣΕΕ, όπου ορισμένοι έλεγαν "πρόεδρε είμαστε μαζί σου" και σήμερα δημόσια λένε άλλα - ότι δηλαδή "αυτά θα τα βρει το κίνημα μπροστά του", σας λέμε ότι δεν θα αφήσουμε την κυβέρνηση και τους εργοδότες να αξιοποιήσουν τη βρωμιά σας για να χτυπήσουν το κίνημα. Αυτή η ομάδα στη ΓΣΕΕ δεν έχει καμία σχέση με το κίνημα. Το λερώνει. Εχει φάει τα ψωμιά της. Να ξεκουμπιστούν από τα συνδικάτα!».

«Το ελπιδοφόρο είναι ότι αυτό το Συνέδριο είναι το μαζικότερο των τελευταίων 13 ετών. Σχεδόν 1.500 αντιπρόσωποι. Και αυτό οφείλεται στη σκληρή δουλειά της μεγάλης πλειοψηφίας όσων είναι εδώ, και πολλών άλλων εργαζομένων που μας παρακολουθούν. Των συναδέλφων που πρωτοστάτησαν στην ίδρυση δεκάδων νέων σωματείων όλα αυτά τα χρόνια, στην αναζωογόνηση άλλων, στην οργάνωση εκατοντάδων αγώνων για να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της τάξης μας, 9 απεργιών τα τελευταία 8 χρόνια παρά την προδοτική στάση της ΓΣΕΕ. Στην οργάνωση των συγκλονιστικών κινητοποιήσεων για τα Τέμπη, της μεγαλύτερης απεργίας των τελευταίων δεκαετιών. Αυτή είναι η μεγάλη συνεισφορά του ΠΑΜΕ», είπε χαρακτηριστικά ο Ν. Μαυροκέφαλος.

Και κάλεσε σε αυτόν τον δρόμο «να βαδίσουμε ενωμένοι οι εργαζόμενοι, οργανωμένοι στα συνδικάτα, σε κοινή δράση με τους μαζικούς φορείς των αγροτών, των φοιτητών και των αυτοαπασχολούμενων, σε ένα μεγάλο, ενιαίο, πανελλαδικό μέτωπο ενάντια στην εκμετάλλευση και στην κερδοφορία των μονοπωλίων».

Συνεχίζοντας ανέδειξε ότι το Συνέδριο διεξάγεται «σε μια περίοδο που δεν χωράει πλέον καμία αυταπάτη. Ο κόσμος φλέγεται από πολέμους και ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις. Λαοί ξεριζώνονται». Μίλησε συγκεκριμένα για το έγκλημα στη Χίο με τους νεκρούς πρόσφυγες, για τους λαούς που μακελεύονται στα σφαγεία των πολέμων, για το γεγονός ότι η χώρα μας είναι βαθιά μπλεγμένη στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους των ΗΠΑ - ΕΕ - ΝΑΤΟ, που μετατρέπουν τον λαό σε στόχο για τους ανταγωνισμούς με Κίνα και Ρωσία, με βάσεις, εξοπλισμούς, στρατιωτικές αποστολές εκτός συνόρων.

Την ίδια στιγμή «για τον εργαζόμενο η ζωή γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Ακρίβεια που τσακίζει. Μισθοί που δεν φτάνουν ούτε μέχρι τα μισά του μήνα. Ωράρια εξόντωσης. 13 ώρες δουλειά. Εργοδοτικά εγκλήματα. Νεκροί και σακατεμένοι εργάτες. Αυτή είναι η πραγματικότητα που ζούμε.

Μας λένε να κάνουμε υπομονή. Μας λένε ότι "η οικονομία δεν αντέχει". Μας λένε ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Μας λένε να περιμένουμε κάποιον κυβερνητικό "σωτήρα". Λένε ψέματα. Για τα κέρδη των λίγων πάντα υπάρχουν λεφτά. Για τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους πάντα υπάρχουν λεφτά. Για την υγεία και την ασφάλεια των εργαζομένων, για τις ανάγκες μας και των οικογενειών μας, ποτέ».

Και αφού αναφέρθηκε στους μεγάλους αγώνες των προηγούμενων χρόνων, που αποτυπώνουν ότι στους χώρους δουλειάς εκτός από οργή συσσωρεύεται και αγωνιστική πείρα, μιλώντας μεταξύ άλλων για την απεργία πέρυσι τέτοιες μέρες για τα Τέμπη, όπως και για την ιστορική απεργία σε 20 λιμάνια της Μεσογείου που έγινε την Παρασκευή με σύνθημα «Οι λιμενεργάτες δεν δουλεύουμε για τον πόλεμο», ανέδειξε ότι «τίποτα από αυτά δεν έγινε τυχαία. Ολοι αυτοί οι αγώνες οργανώθηκαν και στηρίχτηκαν στα σωματεία. Στηρίχτηκαν στη συλλογική δράση. Και απέδειξαν κάτι καθοριστικό. Οταν οι εργαζόμενοι οργανώνονται, έχουν δύναμη. Οταν συγκρούονται, μπορούν να στριμώξουν κυβερνήσεις και εργοδοσία, να ανατρέψουν την κυρίαρχη πολιτική».

Υπογράμμισε ότι «καθοριστική σε όλη αυτήν την αγωνιστική πορεία ήταν η συμβολή των συνδικαλιστών του ΠΑΜΕ και των άλλων πρωτοπόρων αγωνιστών που απαρτίζουν το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ. Βρεθήκαμε στην ίδια πλευρά, συνδικαλιστές και αγωνιστές με διαφορετικές πολιτικές και συνδικαλιστικές αφετηρίες, από διαφορετικούς κλάδους και χώρους δουλειάς, όμως με κοινή διάθεση για δράση απέναντι στην εργοδοσία και στην αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης, απέναντι στο άδικο, απέναντι στο κέρδος που μας στερεί τις ζωές μας. Κατακτήσαμε την πραγματική ενότητα, παρά τις διαφορές μας, μέσα από τις συλλογικές διαδικασίες και αποφάσεις των σωματείων μας, γιατί συμφωνήσαμε ότι πάνω απ' όλα είναι η ζωή και τα δικαιώματα τα δικά μας και των οικογενειών μας. Με πολλούς από εσάς ξενυχτήσαμε στις πύλες των εργοστασίων, έξω από δικαστήρια και αστυνομικά τμήματα, στις κινητοποιήσεις. Κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον στα μάτια χωρίς δισταγμό, τίμια και καθαρά».

Με βάση τα παραπάνω, τόνισε ότι «αυτοί οι αγώνες ανέδειξαν και το «ποιοι ήταν μπροστά και ποιοι ήταν απόντες. Ποιοι πίεζαν για αγωνιστικές αποφάσεις και ποιοι έβαζαν φρένο. Ποιοι στήριξαν έμπρακτα τα σωματεία και ποιοι υπερασπίστηκαν την κυβερνητική πολιτική».

Συγκεκριμένα, ανέφερε: «Η πλειοψηφία στη διοίκηση του ΕΚΑ ήταν μακριά από τις ανάγκες των εργαζομένων και των αγώνων τους. Αλλοτε σιωπηλή, άλλοτε αδρανής, άλλοτε ανοιχτά υπονομευτική.

Δεν είναι τυχαία αυτή η στάση. Οι παρατάξεις του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ έχουν κοινή στρατηγική. Υπηρετούν την ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία των επιχειρήσεων, τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Αποδέχονται ότι τα δικαιώματα των εργαζομένων είναι "κόστος". Προωθούν τον λεγόμενο κοινωνικό διάλογο και τον κοινωνικό εταιρισμό. Θέλουν συνδικάτα ακίνδυνα και υποταγμένα.

Γι' αυτό υπέγραψαν όλοι μαζί στη ΓΣΕΕ - και την αποδέχτηκαν στη διοίκηση του ΕΚΑ - την ντροπιαστική συμφωνία για τις Συλλογικές Συμβάσεις. Γι' αυτό συνθηκολόγησαν με τον καθορισμό του κατώτατου μισθού από τον υπουργό Εργασίας, με βάση την κερδοφορία των ομίλων. Γι' αυτό στήριξαν το αντεργατικό νομικό πλαίσιο. Γι' αυτό αποδέχτηκαν το ΓΕΜΗΣΟΕ, παρά το γεγονός ότι το ΕΚΑ έχει προσφύγει εναντίον του στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

Γι' αυτό ΠΑΣΚΕ - ΔΑΚΕ - ΕΑΚ/ΕΜΕΙΣ ήθελαν να κάνουν ηλεκτρονικό συνέδριο, σε μία ακόμα προσπάθεια να απονευρώσουν τις μαζικές και δημοκρατικές διαδικασίες, να αποφύγουν τη ζωντανή και συλλογική συζήτηση, την ουσιαστική διαπάλη για τη γραμμή του συνδικαλιστικού κινήματος. Αυτό όμως δεν είναι Εργατικό Κέντρο. Είναι μηχανισμός ενσωμάτωσης.

Οι ηγεσίες αυτών των παρατάξεων στο ΕΚΑ ούτε θέλουν ούτε μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες των εργαζομένων. Και δεν θα μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, αφού πρόκειται για στελέχη των κομμάτων που είτε ως κυβέρνηση είτε ως βολική αντιπολίτευση ψήφισαν και στήριξαν όλα τα αντεργατικά εκτρώματα που τσακίζουν τη ζωή τη δική μας και των παιδιών μας.

Γι' αυτό το πέταγμα δεκάδων σωματείων έξω από το ΕΚΑ δεν ήταν απλά τεχνικό ζήτημα. Ηταν συνειδητή πολιτική τους επιλογή. Για να χτυπηθεί η συλλογική δράση. Για να περιοριστεί η ζωντανή παρουσία των σωματείων. Για να ελέγχεται το εργατικό κίνημα. Θέλουν συνδικάτα χωρίς χώρους, χωρίς υποδομές, χωρίς ζωή».

Στο φόντο αυτό, ο Ν. Μαυροκέφαλος ανέδειξε τι είναι αυτό που κρίνεται στο Συνέδριο και στις αρχαιρεσίες, σημειώνοντας ότι το ΕΚΑ «πρέπει να αλλάξει σελίδα.

Να είναι ανοιχτό στους εργαζόμενους. Να λειτουργεί με συλλογικές διαδικασίες. Να μη μετρά τις ανάγκες μας με βάση τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων. Να μη λειτουργεί ως βαλβίδα εκτόνωσης της αγανάκτησης».

«'Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας: Αυτό είναι το μέτρο με το οποίο πρέπει να κριθούμε όλοι», συνέχισε. Και πρόσθεσε:

«Η ελπιδοφόρα αλλαγή συσχετισμών που συντελείται σε δεκάδες Σωματεία, Ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα, στην ΑΔΕΔΥ, είναι η ελπίδα, και πρέπει να συνεχιστεί και στο Συνέδριο του Εργατικού Κέντρου Αθήνας και στο Συνέδριο της ΓΣΕΕ που είναι τον Απρίλη.

Γι' αυτό χρειάζεται να στηριχθεί αποφασιστικά το ψηφοδέλτιο της ΔΑΣ.

Για να περάσει το Εργατικό Κέντρο στα χέρια των εργαζομένων και των σωματείων τους. Για να έχουν λόγο και δύναμη ο εργαζόμενος και η εργαζόμενη, η νεολαία, οι μετανάστες και οι πρόσφυγες.

Με τη ΔΑΣ ακόμα πιο δυνατή, με το Εργατικό Κέντρο στα χέρια των εργαζομένων, μπορούμε να μετατρέψουμε την οργή σε οργανωμένη δύναμη ανατροπής της βάρβαρης αντιλαϊκής πολιτικής.

Για ισχυρά και μαζικά συνδικάτα, για τη ζωή που μας αξίζει, χωρίς εκμεταλλευτές, φτώχεια και πολέμους».