Από την απεργία των ναυτεργατών την Πέμπτη για τον επαναπατρισμό των συναδέλφων τους

Ποιο είναι το «άλλο μισό»; Οι χυδαιότητες της εργοδοσίας στους χώρους δουλειάς, που από τη μία απολαμβάνει τη θωράκιση των μπίζνες της μέσα από τη γεωστρατηγική αναβάθμιση και την εμπλοκή στον πόλεμο και από την άλλη ρίχνει το σύνθημα «τα κεφάλια μέσα» στους εργαζόμενους.

«Τώρα δεν είναι ώρα για διεκδικήσεις», «μη ζητάτε αυξήσεις», «υπάρχουν απροσδόκητες εξελίξεις που επιβάλλουν μέτρα»: Τέτοια αρχίζουν να ακούνε εργαζόμενοι σε χώρους δουλειάς τις τελευταίες μέρες, προϊδεάζοντας για νέο πογκρόμ σε δικαιώματα και ένταση της εκμετάλλευσης, όπως συμβαίνει πάντα σε συνθήκες πολεμικής προπαρασκευής.

Σε άλλους στρατηγικούς χώρους η εργοδοσία τρίβει τα χέρια της, βλέποντας το ιμπεριαλιστικό μακελειό σαν «ευκαιρία», καθώς έχει λαμβάνειν περισσότερα κέρδη από τη λεία του πολέμου, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα τα βαπόρια και τα ναυπηγεία. Εδώ το σύνθημα «τα κεφάλια μέσα» συνδυάζεται με το «έρχονται δουλίτσες» ή με το «κάντε υπομονή», με κάτι ματωμένα μπόνους που ανεμίζουν οι προϊστάμενοι, αλλά και με ξεσάλωμα εντατικοποίησης και «διευθέτησης» του εργάσιμου χρόνου.

Δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα στηρίγματά τους, ο εργοδοτικός και κυβερνητικός συνδικαλισμός, που ρίχνει το δηλητήριο της υποταγής, στο όνομα της «κοινωνικής συνοχής».

Σχετικά με τα παραπάνω, ο «Ριζοσπάστης» κάνει σήμερα μια πρώτη καταγραφή σε Τηλεπικοινωνίες και Ναυπηγεία και θα επανέλθει με νέο ρεπορτάζ από κλάδους όπως της Ενέργειας, των Τηλεπικοινωνιών, της Πολεμικής Βιομηχανίας κ.ο.κ.

Προφανώς αυτήν την περίοδο ξεχωρίζει ο πόλεμος που έχουν κηρύξει κυβέρνηση και εφοπλιστές σε βάρος των ναυτεργατών, κρατώντας εκατοντάδες στα δρομολόγια του θανάτου, γιατί έτσι επιτάσσει η κερδοφορία τους. Εκεί που ρέει το αίμα από το μακελειό το εφοπλιστικό κεφάλαιο βλέπει «ευκαιρίες», γι' αυτό και εκβιάζει τους ναυτεργάτες να διασχίζουν τις πολεμικές ζώνες. Αυτή είναι η άλλη όψη της προπαγάνδας στα εργοστάσια που μυρίζονται κέρδη, απαιτώντας δουλειά μέχρι τελικής πτώσης «για να εκτοξευτεί η επιχείρηση».

Μόλις πριν λίγες μέρες ο πρόεδρος και CEO της ONEX στα Ναυπηγεία της Ελευσίνας πανηγύριζε για τη συμφωνία με την κορεατική ναυπηγική βιομηχανία «Hanwha», που ανοίγει νέα πεδία κερδοφορίας στο φόντο του πολέμου. «Η συμφωνία αυτή χαράσσει ξεκάθαρη πορεία για ταχεία πρόοδο στο LNG και στη νέα γενιά υπεράκτιων και παράκτιων ενεργειακών πλατφορμών, με επίκεντρο την ενσωμάτωση και παραγωγή στις ΗΠΑ», έλεγε, παρουσία της Αμερικανίδας πρέσβειρας Γκίλφοϊλ. Πρόκειται για συμφωνία που περιλαμβάνει και κατασκευή πολεμικών σκαφών, με τον βιομήχανο να προσβλέπει σε τεράστια κερδοφορία.

«Παρών» στο πανηγύρι για να βγάλει τη βρώμικη δουλειά ήταν και ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, που έλεγε για τη συμφωνία: «Ολοι οι εργαζόμενοι στα Ναυπηγεία Ελευσίνας και στα Ναυπηγεία της ΟΝΕΧ είμαστε περήφανοι (...) γιατί πάνω από όλα είμαστε Ελληνες και είμαστε εθνικά υπερήφανοι που όλοι μαζί σαν μια οικογένεια είμαστε αποφασισμένοι να πάμε τα ναυπηγεία ψηλά». Σε ένα τέτοιο μνημείο υποταγής στο καπιταλιστικό κέρδος, και αφού ευχαρίστησαν τον πρωθυπουργό και τον τότε υπουργό Ανάπτυξης, τόνισαν πως «τα ναυπηγεία μας ενώνουν τη χώρα και δεν είναι πεδίο αντιπαράθεσης με κερδισμένα ναυπηγεία άλλων χωρών».

Η ίδια η ζωή βέβαια επιβεβαιώνει ότι τα Ναυπηγεία της Ελευσίνας εντάσσονται στη σύγκρουση και στον ιμπεριαλιστικό ανταγωνισμό, με τις ΗΠΑ να τα «επιστρατεύουν» σαν αντίπαλο δέος στην κινεζική COSCO, που έχει βάλει στο χέρι τον Πειραιά. Στην πράξη δηλαδή οι εργαζόμενοι μπαίνουν στο επίκεντρο της σφοδρής αντιπαράθεσης που αυτή τη στιγμή βάζει τη σφραγίδα της σε πολεμικά μέτωπα όπου Γης...

Και, βέβαια, αυτή η «αναβάθμιση» για την οποία δηλώνουν «υπερήφανοι» οι συνδικαλιστές της κυβέρνησης πάει πακέτο με τη μετατροπή της περιοχής σε Ειδική Οικονομική Ζώνη, όπου η εργοδοσία θα μπορεί να ξεσαλώνει ανενόχλητη, χωρίς καν τις τυπικές υποχρεώσεις της απέναντι στους εργαζόμενους.

Στην καλλιέργεια εφησυχασμού προχωρά ο Ομιλος ΟΤΕ, με σχετικές ενημερώσεις που έγιναν σε τμήματα Πληροφορικής της εταιρείας, στο φόντο της ραγδαίας πολεμικής κλιμάκωσης. «Τα γεωπολιτικά δεν μας επηρέαζαν τόσο, όμως τώρα είναι αλλιώς. Εμείς (σ.σ. ο ΟΤΕ) κινούμαστε με βάση τις αξίες και θεσμικά και όσον αφορά τα έργα παραμένουν κυρίως τηλεπικοινωνιακά, αυτή είναι η εμπλοκή μας», τόνισαν.

Αυτές οι «θεσμικές αξίες» είναι που αποτυπώθηκαν και στην πρόσφατη κοινοπραξία που υπέγραψε ο ΟΤΕ με τη «Unisystems» και την Υπηρεσία Πληροφοριών του ΝΑΤΟ (NCIA).

Ο τότε διευθυντής πωλήσεων δήλωσε: «Με την υπογραφή αυτής της στρατηγικής σύμβασης - πλαίσιο, θα έχουμε την ευκαιρία να συμβάλουμε καθοριστικά στο έργο της Υπηρεσίας Επικοινωνιών και Πληροφορικής του ΝΑΤΟ, αξιοποιώντας την τεχνογνωσία μας και την εμπειρία μας στην υλοποίηση μεγάλων και σύνθετων έργων τεχνολογίας. Η εμπιστοσύνη της NCIA επιβεβαιώνει ότι ο Ομιλος ΟΤΕ αποτελεί συνεργάτη επιλογής για κάθε επιχείρηση ή Οργανισμό, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό».

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχουν και οι ...ενδοεταιρικές δηλώσεις, με προϊστάμενους να προτρέπουν τους εργαζόμενους «να σηκώσουν τα μανίκια και να δουλέψουν πιο εντατικά», να σκεφτούν οι ίδιοι τι έργα μπορεί να πάρει η εταιρεία για να είναι κερδοφόρα και ανταγωνιστική, με το «τυράκι» ότι και οι ίδιοι θα έχουν λαμβάνειν.

Εκεί που τελειώνουν βέβαια τα «τυράκια» έρχονται οι συστάσεις για ...υπομονή. Τέτοιες συστάσεις έκανε η εργοδοσία της «Intracom Telecom», λέγοντας ότι εξαιτίας του πολέμου στο Ιράν υπάρχει «απροσδόκητη καθυστέρηση» στην καταβολή των δεδουλευμένων των εργαζομένων.

Η συγκεκριμένη εταιρεία του κλάδου των Τηλεπικοινωνιών και της Πληροφορικής έχει λάβει έγκριση από την κυβέρνηση για την κατασκευή εργοστασίου στην Κοζάνη ύψους 45 εκατ. ευρώ, με επιδότηση 19,3 εκατ. ευρώ από το «Πρόγραμμα Δίκαιης Μετάβασης, και για το «Project Hermes», στο πλαίσιο των στρατηγικών επενδύσεων για έρευνα και ανάπτυξη σε συστήματα ασύρματων τηλεπικοινωνιών, ύψους 42,9 εκατ. ευρώ, από τα οποία το 50% προέρχεται από δημόσιους πόρους!

Γι' αυτό και ζητά τη συναίνεση των εργαζομένων ακόμα και μπροστά στα χτυπήματα. Από το Ταμείο Ανάκαμψης έως τη στροφή και την εμπλοκή σε έργα πολεμικής οικονομίας, η εργοδοσία απαιτεί στοίχιση και «ενότητα» στους στόχους της και «τα κεφάλια μέσα» σε ό,τι αφορά τη διεκδίκηση.

Σε έναν ακόμα κολοσσό των τηλεπικοινωνιών, στη «Vodafone Ελλάδας», στις 16 Φλεβάρη η διοίκηση ανακοίνωσε την επίσημη είσοδό της στον Σύνδεσμο Ελλήνων Κατασκευαστών Αμυντικού Υλικού, τονίζοντας πως αυτό «ενισχύει τη στρατηγική μας τοποθέτηση στο αμυντικό οικοσύστημα της χώρας και μας δίνει τη δυνατότητα να συμμετέχουμε πιο ενεργά σε εθνικές και ευρωπαϊκές πρωτοβουλίες».

Δεν πέρασε ούτε μήνας και ο CEO της εταιρείας ανακοίνωσε το νέο τριετές στρατηγικό πλάνο αναδιάρθρωσης, που περιλαμβάνει μεταξύ άλλων περίπου 200 απολύσεις εργαζομένων με την εκβιαστική μορφή της «εθελούσιας» παραίτησης.

«Σε ένα περιβάλλον που αλλάζει συνεχώς, και σε μια αγορά που γίνεται ολοένα και πιο ανταγωνιστική, η στασιμότητα δεν αποτελεί επιλογή για εμάς», σημειώνει η εταιρεία στην ανακοίνωσή της, καλώντας να βάλουν όλοι πλάτη για τη βιωσιμότητά της.

Η ίδια επιχειρηματολογία υπήρχε και όταν «έτρεχαν» τα έργα του Ταμείου Ανάκαμψης, που τώρα τελειώνει, με τους εργαζόμενους να δουλεύουν ατέλειωτα, το καθεστώς ετοιμότητας (stand-by) να γίνεται κανόνας και η εντατικοποίηση να βαράει «κόκκινο». Τώρα, στη στροφή της εταιρείας στην πολεμική οικονομία και στην προσπάθεια να αναβαθμίσει τη θέση της ανάμεσα στα μονοπώλια του κλάδου που «σκοτώνονται» για τα πολεμικά έργα, οι εκατοντάδες εργαζόμενοι που μέχρι τώρα ξεζούμιζε δεν χωρούν στα πλάνα της.