Στην επίσκεψη των διεθνών αντιπροσωπειών στο μνημείο για τους 200 κομμουνιστές στην Καισαριανή

Τα συνδικάτα στη χώρα μας από την πρώτη στιγμή καταδίκασαν την απαράδεκτη επέμβαση, ξεδιπλώνοντας την αλληλεγγύη τους στον λαό της Βενεζουέλας και αποκαλύπτοντας τα άθλια προσχήματα του ιμπεριαλισμού, καταδικάζοντας ταυτόχρονα την άθλια στάση της ελληνικής κυβέρνησης που στήριξε την επέμβαση.

Για τις εξελίξεις στη Βενεζουέλα και την κατάσταση του κινήματος εκεί μιλά στον «Ριζοσπάστη» ο Πέδρο Εουσέ, Γενικός Γραμματέας της Ενιαίας Συνομοσπονδίας Εργαζομένων της Βενεζουέλας (Confederacion Unitaria de Trabajadores de Venezuela - CUTV), που βρέθηκε στην Αθήνα, εκπροσωπώντας την οργάνωσή του στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ.

Ο Π. Εουσέ μιλά στον «Ριζοσπάστη»

- Πρώτα πρέπει να σημειώσουμε ότι ως CUTV από την πρώτη στιγμή καταδικάσαμε κατηγορηματικά την ιμπεριαλιστική επέμβαση των ΗΠΑ στις 3 Γενάρη στη χώρα μας, υπογραμμίζοντας ότι τη λύση στα λαϊκά προβλήματα που συσσωρεύονταν μπορεί να δώσει μόνο ο ίδιος ο λαός με τον αγώνα του ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση, χωρίς καμία εξωτερική παρέμβαση.

Η Βενεζουέλα είναι μία χώρα με τεράστιο πλούτο, φυσικό πλούτο όπως πετρέλαιο, φυσικό αέριο, ορυκτά, σπάνιες γαίες κ.τ.λ., του οποίου η αρπαγή εκδηλώθηκε και μέσα από τη διαπάλη των διαφορετικών τμημάτων της αστικής τάξης για την εξουσία.

Παρά τα όσα έγιναν τις τελευταίες δεκαετίες, μεταξύ άλλων με τη δημιουργία της «Πατριωτικής Συμμαχίας» (που ιδρύθηκε με πρωτοβουλία του «Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας - PSUV, του οποίου ηγέτης ήταν αρχικά ο Ούγκο Τσάβες και μετά ο Νικολάς Μαδούρο), η εργατική τάξη δεν ηγήθηκε ποτέ της εξουσίας. Οπως επιβεβαιώθηκε, η αστική τάξη πάντα συνέχιζε να ηγείται της εξουσίας.

Επί Ούγκο Τσάβες έγινε κάποια διανομή πλούτου, υπήρξαν (σε σχέση με παλιότερα και σε σχέση με σήμερα) καλύτεροι μισθοί, σεβασμός εργατικών δικαιωμάτων. Ομως αυτή η πολυταξική σύνθεση της κυβέρνησης επέδρασε πολύ αρνητικά, ως απειλή, στο συνδικαλιστικό κίνημα, αναδεικνύοντας και τις αδυναμίες που είχε. Αυτό φάνηκε όσο περνούσαν τα χρόνια, μέσα από την επίθεση που δυνάμωνε, όχι απλά ενάντια στους εργατικούς μισθούς, αλλά ενάντια στον θεσμό των ίδιων των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας, που συνδέεται με την ίδια τη συλλογική οργάνωση των εργαζομένων και τη δύναμη που εξασφαλίζουν μέσα από αυτή. Το κυβερνητικό στρατόπεδο και η συνδικαλιστική ηγεσία υποστήριζαν ότι οι διεθνείς κυρώσεις (που επέβαλαν ΗΠΑ, ΕΕ κ.τ.λ.) επέβαλαν μέτρα για τη «στήριξη της χώρας», αλλά η αλήθεια είναι πως διαχειρίστηκαν την κατάσταση συνολικά και την κρίση που προέκυψε προς όφελος της αστικής τάξης, όχι της εργατικής τάξης.

Αυτό που ήθελαν ήταν η νέα μείωση της τιμής της εργατικής δύναμης. Σε αυτό συνέβαλε ο κυβερνητικός συνδικαλισμός, βοηθώντας στην επέκταση της ευελιξίας στην εργασία, μεταξύ άλλων με βασικές μεταρρυθμίσεις που πέρασαν στην εργατική νομοθεσία το 2022 κ.τ.λ. Την ίδια στιγμή, από την άλλη πλευρά, δυνάμωσαν οι διώξεις τίμιων συνδικαλιστών με απολύσεις, με δίκες, αλλά και καταδίκες τους κ.τ.λ.

Δυνάμωσε μια μεγάλη επιχείρηση καταστολής αλλά και ενσωμάτωσης των εργαζομένων: Οποιοσδήποτε συνδικαλιστής, οποιοσδήποτε εργαζόμενος πάλευε, σήκωνε κεφάλι, είτε πολιτικά ανήκε στην αριστερά, είτε στη δεξιά, είτε στο κέντρο, δεχόταν μεγάλη επίθεση. Αυτό εκφράστηκε με την επίθεση που εξαπέλυσαν αυτοί οι μηχανισμοί (του κράτους, της εργοδοσίας, αλλά και του κυβερνητικού συνδικαλισμού) στη διάρκεια σημαντικών κινητοποιήσεων, όπως αυτών που έγιναν στη SIDOR (της μεταλλευτικής εταιρείας Siderurgica del Orinoco), στην κρατική πετρελαϊκή εταιρεία PDVSA, στην κρατική εταιρεία ηλεκτρισμού Energia Electrica de Venezuela (ENELVEN), στον κλάδο της εκπαίδευσης, στη δημόσια διοίκηση κ.τ.λ. Στη διάρκεια αυτών των κινητοποιήσεων δεν οργανώθηκε η απαιτούμενη αλληλεγγύη στους εργαζόμενους που πάλευαν.

Σήμερα, που της κυβέρνησης ηγείται η Ντέλσι Ροντρίγκες (πρώην στενή συνεργάτης του Μαδούρο), η αντεργατική επίθεση δυναμώνει ακόμα περισσότερο από τους μεγαλοεργοδότες και τις ενώσεις τους (με πρώτη τη μεγαλύτερη επιχειρηματική οργάνωση της χώρας, τη Federacion de Camaras y Asociaciones de Comercio y Produccion de Venezuela - FEDECAMARAS). Από το 2022, ο κατώτερος μισθός στη χώρα έχει «παγώσει» σε ποσό που ισοδυναμεί με 30 δολάρια τον μήνα (!), με το οποίο σήμερα αμείβεται πάνω από το 90% των εργαζομένων της χώρας.

Ολα όσα πρόσθετα μπορεί μια κατηγορία εργαζομένων να παίρνει αποτελούν «μπόνους», δηλαδή δεν έχουν κανένα σταθερό αντίκρισμα στην εξέλιξη του μισθού. Ούτε στον υπολογισμό των συντάξεων, στον καθορισμό των αποζημιώσεων σε περίπτωση απόλυσης, σε άλλα επιδόματα που στα χαρτιά μπορεί να προβλέπονται κ.τ.λ.

Αυτός είναι ο παράδεισος της εκμετάλλευσης για το κεφάλαιο. Με την Εργατική Μεταρρύθμιση που έγινε αυξήθηκε το ποσοστό εκμετάλλευσης των εργαζομένων, το ποσοστό κερδών για τους εργοδότες.

- Πώς οργανώνει τη δράση του μέσα σε αυτές τις συνθήκες το ταξικό συνδικαλιστικό κίνημα στη Βενεζουέλα;

- Αυτό που ιεραρχούμε πρώτα από όλα είναι η ενίσχυση της ενότητας των εργαζομένων στη δράση. Δημιουργεί δυσκολία η πόλωση που εμφανίζεται ανάμεσα στη σημερινή κυβέρνηση και τη δεξιά, αυτή η κατάσταση διαμορφώνει πίεση για τους εργαζόμενους και τη συνείδησή τους.

Εμείς προσπαθούμε να δυναμώσουμε την ενοποίηση της τάξης να παλεύει ως σύνολο, ως τάξη, για τα δικαιώματά της. Πρώτα από όλα, δεν έχει σημασία τι ψηφίζει ένας εργάτης πολιτικά, ποια είναι η θρησκεία του κ.τ.λ., αυτό που έχει σημασία είναι αν είναι εργάτης και σε αυτή τη βάση πρέπει να παλέψει ενάντια στη νέα αντιδραστική μεταρρύθμιση που ετοιμάζεται στην εργατική νομοθεσία, τη νέα αντιδραστική αναθεώρηση του Συντάγματος που ετοιμάζεται, για μισθούς αξιοπρεπείς, για υπεράσπιση των Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας.

Αυτό που σήμερα παραμένει μεγάλη απειλή για το συνδικαλιστικό - εργατικό κίνημα, μετά τον εγκλωβισμό του μεγαλύτερου τμήματος των εργαζομένων στον τσαβισμό - μαδουρισμό και την απογοήτευσή τους, μπορεί να μετατραπεί σε ευκαιρία για να βγάλουν συμπεράσματα, να ενταχθούν στην ενιαία πάλη των σωματείων. Τον ίδιο στόχο θέτουμε και για τα τμήματα των εργαζομένων που εγκλωβίστηκαν σε όσους στήριξαν την Μαρία Κορίνα Ματσάδο (ηγετικό στέλεχος της αντιπολίτευσης), εμφανίζοντάς την ως ικανή εναλλακτική στον Μαδούρο.

Ζητούμενο για μας είναι λοιπόν η ενότητα δράσης. Υπάρχουν δυσκολίες, αλλά προχωράμε. Ωστε να ενωθούμε οι εργαζόμενοι της Βενεζουέλας σε ταξική βάση, ως εργατική τάξη.

Τους τελευταίους μήνες έχουν γίνει κινητοποιήσεις που δεν είχαν οργανωθεί στη χώρα εδώ και πολλά χρόνια. Στις 12 Μάρτη έγινε μεγάλη κινητοποίηση, με κάλεσμα δράσεων σε όλη τη χώρα. Στην πρωτεύουσα, Καράκας, οι αρχές και η αστυνομία προσπάθησαν να μας εμποδίσουν ακόμα και να διαδηλώσουμε έξω από τη Βουλή. Αλλά εμείς τα καταφέραμε. Βουλευτές αναγκάστηκαν να ακούσουν τα αιτήματά μας. Μεταξύ άλλων, αξιοποιούμε και αποφυλακίσεις συνδικαλιστών που έγιναν (διάφοροι βέβαια ακόμα παραμένουν φυλακισμένοι), για να «ανασάνει» λίγο ο κόσμος. Τον Φλεβάρη, έγινε συγκέντρωση έξω από το υπουργείο Εργασίας, με συγκεκριμένα εργατικά αιτήματα. Από τον περασμένο Δεκέμβρη, αξιοποιούμε για τη συσπείρωση και τη συζήτηση με εργαζόμενους ένα συνολικό Πλαίσιο Αιτημάτων που διαμορφώθηκε, για αύξηση μισθών, για αποκατάσταση των συντάξεων, για επέκταση δικαιωμάτων που αφορούν την Κοινωνική Ασφάλιση, για την αποφυλάκιση συνδικαλιστών που διώχθηκαν και καταδικάστηκαν άδικα.

- Τι σημασία έχει για τους αγώνες στη χώρα σας η διεθνής διάσταση της πάλης;

- Είναι πάρα πολύ μεγάλη η σημασία των αγώνων διεθνώς, η συμμετοχή στην Παγκόσμια Συνδικαλιστική Ομοσπονδία.

Οι δυνάμεις του εργοδοτικού - κυβερνητικού συνδικαλισμού μάς κατηγορούν ότι με τη στάση μας ξεπουλάμε και προδίδουμε τη χώρα, ότι λέμε ψέματα. Υπάρχουν ακόμα και τμήματα συνδικαλιστών που δηλώνουν προοδευτικοί, μαρξιστές, αλλά λένε ότι η κυβέρνηση του PSUV έχει δίκιο.

Εμείς πιστεύουμε ότι χρειάζεται να λέμε την αλήθεια για τις αιτίες των προβλημάτων των εργαζομένων. Να διασφαλίζουμε αλληλεγγύη προς τους αγώνες που γίνονται στη χώρα μας. Να αντιμετωπίζουμε τις τυχοδιωκτικές δυνάμεις από κάθε πλευρά, να αντιμετωπίζουμε τους συνδικαλιστές που δηλώνουν «ταξικοί» αλλά ανήκουν στη σοσιαλδημοκρατία, στο «μαδουρικό» στρατόπεδο, δυνάμεις που ισχυρίζονται ότι όσα γίνονται τώρα, π.χ. με την είσοδο επενδυτών από τις ΗΠΑ στη Βενεζουέλα, είναι «λύση».

Σε αυτή τη βάση δηλώνουμε την αισιοδοξία μας και συνεχίζουμε τη δράση μας μέσα στον λαό. Με τη συμμετοχή μας στη Σύσκεψη του ΠΑΜΕ, με τη σύνδεση με ζωντανές, μαχητικές ταξικές δυνάμεις παίρνουμε δύναμη και μεγαλύτερη αισιοδοξία για τον αγώνα μας, που είναι κοινός σε διεθνές επίπεδο ενάντια στην καπιταλιστική βαρβαρότητα.