Το διάγγελμα του πρωθυπουργού Κυρ. Μητσοτάκη για την έναρξη της διαδικασίας συνταγματικής αναθεώρησης συνοδεύτηκε από την προσπάθεια, από πλευράς της κυβέρνησης, να προβάλει την ανάγκη πολιτικής σταθερότητας, εκσυγχρονισμού και υπεράσπισης του «κράτους δικαίου», σύμφωνα με τις κατευθύνσεις της ΕΕ. Ενώ από τα υπόλοιπα αστικά κόμματα ως μια προσπάθεια της κυβέρνησης να «αλλάξει την ατζέντα», να «πιέσει το ΠΑΣΟΚ» κ.ο.κ.

Στην πραγματικότητα, επιδιώκεται κυρίως μια βαθύτερη στόχευση, στην οποία συνηγορούν όλα τα αστικά κόμματα, παρά τις επιμέρους διαφοροποιήσεις, σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και της διαφαινόμενης νέας κρίσης σε όλη την ΕΕ. Οπως σημειώνουν και οι Θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ, «αφενός η αποτελεσματικότερη και ταχύτερη στήριξη στα επενδυτικά σχέδια και τις ευρύτερες ανάγκες του κεφαλαίου και αφετέρου την ένταση της καταστολής απέναντι στον "εχθρό λαό", το οργανωμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα. Αυτούς τους στόχους θα υπηρετήσει και η επερχόμενη Συνταγματική Αναθεώρηση». Ευρύτερες ανάγκες δηλαδή της άρχουσας τάξης που αφορούν την πολεμική προετοιμασία και την μετάβαση στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης. Και ταυτόχρονα την ενίσχυση των κάλπικων διλημμάτων και της προσπάθειας εγκλωβισμού της λαϊκής δυσαρέσκειας στην υπεράσπισή του, στη θωράκιση του εχθρικού για τον λαό αστικού κράτους.

Συγκεκριμένα, οι προτάσεις της ΝΔ υπηρετούν στρατηγικές και αλληλένδετες στοχεύσεις του κεφαλαίου για:

- Στήριξη και επιτάχυνση επενδύσεων, όπως με τη ρητή πρόβλεψη για δυνατότητα ίδρυσης ιδιωτικών ΑΕΙ, στο όνομα της «αντιμετώπισης παθογενειών» με ενίσχυση της συνταγματικής κάλυψης στη «δημοσιονομική σταθερότητα», ώστε να σφραγιστούν και με τη βούλα του Συντάγματος τα ματωμένα πλεονάσματα, οι αντιλαϊκές περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες με βάση τις κατευθύνσεις της ΕΕ, η εκτίναξη των πολεμικών δαπανών σε μια δύσκολη κατάσταση για την ευρωπαϊκή οικονομία.

- Εξασφάλιση της απαραίτητης σε αυτές τις συνθήκες πολιτικής σταθερότητας και ενός ακόμα πιο αποτελεσματικού για το κεφάλαιο αστικού κράτους. Αυτό απαιτεί κρατικούς υπαλλήλους ακόμα πιο στοιχισμένους στις στρατηγικές κατευθύνσεις του κεφαλαίου, της ΕΕ και της άρχουσας τάξης, σερβίρεται με το «τυράκι» της αξιολόγησης, για να κρύβεται η φάκα της άρσης της μονιμότητας.

- Ενταση της καταστολής απέναντι στον «εχθρό λαό», περαιτέρω περιστολή δικαιωμάτων και νομιμοποίηση της εντεινόμενης εκμετάλλευσης, μην τυχόν και σηκώσει κεφάλι απέναντι στην ολομέτωπη επίθεση που δέχεται. Αυτό προμηνύει η όλη συζήτηση για νέα συνταγματική πρόβλεψη για το πλαίσιο χρήσης της ΤΝ και την αντιμετώπιση των fake news, της παραπληροφόρησης. «Φωνάζει» δηλαδή προσπάθεια επιβολής ακόμα μεγαλύτερης λογοκρισίας, μαζικής και προληπτικής παρακολούθησης, κατεβάσματος περιεχομένου, επιβολής ποινών, όπως συμβαίνει και στην υπόλοιπη ΕΕ.

Σε αυτές τις επιδιώξεις υπάρχει ουσιαστική συμφωνία από ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και τα υπόλοιπα κόμματα. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο βασικό ζήτημα στο κριτήριο της αξιολόγησης των δημοσίων υπαλλήλων συμφωνούν όλα τα κόμματα και δεν είναι άλλο από τη στήριξη των στόχων του αστικού κράτους, την πειθάρχηση στην κυρίαρχη πολιτική, τη λογική «τα κεφάλια μέσα», ιδιαίτερα σε συνθήκες που τρέχει η πολεμική προετοιμασία.

Δεν είναι τυχαίο επίσης ότι βασική αιχμή του Βενιζέλου, χρεώνοντας μάλιστα στην κυβέρνηση «αναθεωρητικό λαϊκισμό», είναι ότι δεν χρειάζεται συνταγματική αναθεώρηση και αλλαγή του άρθρου 16, αφού το άρθρο 28 του Συντάγματος που προβλέπει την υπερίσχυση του Δικαίου της ΕΕ «έχει λύσει το θέμα»: Οχι μόνο έχει καλύψει συνταγματικά την ίδρυση των ιδιωτικών ΑΕΙ αλλά και την υποχρεωτική εφαρμογή των προβλέψεων του νέου Συμφώνου Σταθερότητας, ως διεθνούς σύμβασης που έχει υπογράψει η χώρα.

Αντίστοιχα, στο ΠΑΣΟΚ επικεντρώνουν την κριτική στην επιλογή του χρόνου έναρξης της σχετικής συζήτησης, χρεώνοντας στην κυβέρνηση μικροπολιτική σκοπιμότητα, αφήνοντας εκτός συζήτησης την ...ταμπακιέρα της αξιολόγησης, της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, του άρθρου 16, αφού το ξήλωμά τους φέρει ήδη την υπογραφή των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ.

Ο δε ΣΥΡΙΖΑ επικεντρώνει στο ότι η κυβέρνηση της ΝΔ δεν νομιμοποιείται να ξεκινήσει τη συνταγματική αναθεώρηση, χρεώνοντας στην κυβέρνηση «σκληρή δεξιά ατζέντα», ξεχνώντας δηλαδή ότι και η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ υλοποίησε μνημόνια και μεσοπρόθεσμα προγράμματα, που στηρίχτηκαν συνταγματικά μέσα και από τις αποφάσεις των ανώτατων δικαστηρίων, όπως του ΣτΕ που νομιμοποίησε τις άθλιες περικοπές του νόμου Κατρούγκαλου, πετσοκόβοντας εργασιακά, ασφαλιστικά και συνδικαλιστικά δικαιώματα.

Η συζήτηση που διεξάγεται σε αυτή τη φάση, για το αν θα δοθεί από την παρούσα Βουλή διευρυμένη συναίνεση για να μπορούν να αναθεωρηθούν οι διατάξεις από την επόμενη Βουλή με απλή πλειοψηφία (151 βουλευτών) και όχι ενισχυμένη (180 βουλευτών), είναι ενδεικτική της βασικής στόχευσης που περνάει μέσα από τη διαδικασία της συνταγματικής αναθεώρησης: Να εξασφαλιστεί η συναίνεση του λαού στη σφαγή του, να καλυφθούν τα όποια πιθανά μικρά ρήγματα αμφισβήτησης της κυρίαρχης πολιτικής, έλλειψης εμπιστοσύνης στο κράτος και τους θεσμούς του, όπως η Δικαιοσύνη.

Σε αυτήν την κατεύθυνση «δίνουν τα ρέστα τους» όλες οι πολιτικές δυνάμεις στο ποιος είναι ο καταλληλότερος για να το εξασφαλίσει.

Αλλωστε, αυτό το βασικό επίδικο τέθηκε από την πρώτη στιγμή πριν ακόμα ξεκινήσει επίσημα η συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση: «Το πρόβλημα της χώρας», σημείωνε πρόσφατα ο Βενιζέλος, «είναι η βαθιά κρίση αξιοπιστίας των θεσμών, η βαθιά κρίση εμπιστοσύνης της κοινωνίας προς τους θεσμούς συνολικά, θεσμούς πολιτικούς, όπως είναι η Βουλή, η κυβέρνηση, τα κόμματα, αλλά και θεσμούς δικαιοκρατικούς, πρωτίστως η Δικαιοσύνη, αλλά και οι ανεξάρτητες αρχές»¹. Ενώ και ο Ν. Δένδιας δήλωσε: «Ποιος από εμάς δεν βλέπει την κρίση αξιοπιστίας των θεσμών στην ελληνική κοινωνία; (...) Χρειάζεται να απευθυνθούμε στην ελληνική κοινωνία και να την ξαναπείσουμε, να της δημιουργήσουμε ξανά εμπιστοσύνη στην ισχύ των θεσμών. (...) Και πρέπει όλοι μαζί, πέρα από κομματικές προσηλώσεις, παρωπίδες, υποχρεώσεις, να επανιδρύσουμε τους θεσμούς του νέου ελληνικού κράτους»².

Αποκαλύπτεται ταυτόχρονα και η προσπάθεια μέσα από τη συνταγματική αναθεώρηση, με σημαία την υπεράσπιση του «κράτους δικαίου», να ενισχυθεί και η πορεία αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος, με το βλέμμα στην πολιτική σταθερότητα, στις ευρύτερες συναινέσεις που απαιτούν οι στρατηγικές επιδιώξεις του κεφαλαίου σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας: «Το συμπέρασμα είναι ότι δεν χρειαζόμαστε τόσο ένα νέο Σύνταγμα, όσο νέα πολιτικά ήθη. Η μεταρρύθμιση είναι φυσικά επιβεβλημένη. Παρωχημένες αντιλήψεις επιζούν στον καταστατικό χάρτη. Αλλά η αναθεώρηση μπορεί να είναι λιτή. Ετσι θα εξασφαλιστεί πιο εύκολα και η απαραίτητη συναίνεση»³.

Από την πλευρά της κυβέρνησης της ΝΔ έχει εξαγγελθεί ολόκληρο «πακέτο» αλλαγών που θα αφορά αυτό το ζήτημα, από τη μία και εξαετή θητεία του Προέδρου της Δημοκρατίας, προκειμένου να «αποτελεί διακομματική επιλογή», μέχρι τις αλλαγές στο άρθρο 86 και τον νόμο περί ευθύνης υπουργών, με βάση τον δρόμο που έχει ανοίξει με τις κοινοβουλευτικές διαδικασίες - παρωδία για τις περιπτώσεις Καραμανλή, Τριαντόπουλου, Βορίδη, Αυγενάκη κ.ο.κ. Αλλά και αλλαγές στον τρόπο επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης, «με μεγαλύτερη εμπλοκή των ίδιων των δικαστών»⁴.

Είναι ήδη εμφανές ότι θα γίνει προσπάθεια να εγκλωβιστεί η συζήτηση σε μια αντιμητσοτακική, κάλπικη αντιπαράθεση, να εμφανιστεί η κυβέρνηση της ΝΔ ως η μοναδική πηγή όλων των προβλημάτων και η ανατροπή της ως η «συγκολλητική ουσία» για ευρύτερες συναινέσεις. Με στόχο να καναλιζαριστεί η λαϊκή δυσαρέσκεια στα γνώριμα ρυάκια της κυβερνητικής εναλλαγής, που καταλήγουν στον ίδιο βούρκο της στήριξης του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος και του κράτους του. Και ταυτόχρονα να ενισχυθεί ένα ακόμα ψεύτικο δίπολο ανάμεσα στο πραγματικό «κράτος δικαίου της ΕΕ» και στο «επιτελικό κράτος Μητσοτάκη».

Ετσι, το ΠΑΣΟΚ δηλώνει παρόν στη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, καταδεικνύοντας τον Μητσοτάκη ως «τον πιο αντιθεσμικό πρωθυπουργό της Μεταπολίτευσης», ότι «κανείς δεν υποτίμησε όσο αυτός τις ασφαλιστικές δικλίδες του πολιτεύματος». Ενώ και ο ΣΥΡΙΖΑ έσπευσε να τονίσει ότι «συνταγματική αναθεώρηση σημαίνει περισσότερη δημοκρατία, κοινωνικά δικαιώματα, προστασία του δημόσιου χαρακτήρα της Παιδείας και του νερού, ισχυρό κράτος δικαίου και απόλυτο σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα - όχι σε μια αντιδραστική και αναχρονιστική συνταγματική αναθεώρηση»⁵, χρεώνοντας μάλιστα στην κυβέρνηση της ΝΔ προσπάθεια για «ένα Σύνταγμα κομμένο και ραμμένο στα μέτρα της αγοράς, της ιδιωτικοποίησης της Παιδείας, της αποδυνάμωσης των θεσμικών εγγυήσεων και της περαιτέρω συγκέντρωσης εξουσίας στο επιτελικό του κράτος (σ.σ. του Μητσοτάκη)».

Από την πλευρά του ο Αλ. Τσίπρας επαναφέρει τα γνωστά κάλπικα διλήμματα, σε μια προσπάθεια να ξεπλυθεί από τις κυβερνητικές ευθύνες του και τις θέσεις του ως αντιπολίτευση, με το τσάκισμα των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων, την απαρέγκλιτη προώθηση των κατευθύνσεων της ΕΕ, την ένταση της καταστολής, την προετοιμασία της Ελληνοαμερικανικής Συμφωνίας για τις στρατιωτικές βάσεις και την υπογραφή της ΝΑΤΟικής Συμφωνίας των Πρεσπών κ.ο.κ. Τονίζει την ανάγκη «μιας νέας μεταπολίτευσης, με αναβάπτιση των θεσμών και νέους θεσμούς που να ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες. Αναβάπτιση της εμπιστοσύνης του πολίτη στην πολιτεία και της πολιτείας στον πολίτη. (...) Ανεμο εντιμότητας και δικαιοσύνης που θα σαρώσει τα παλιά στερεότυπα».

Μάλιστα, επιχειρεί να ξαναζεστάνει την ξινισμένη σούπα της σωτηρίας του λαού από μια νέα σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, προβάλλοντας ως στόχο: «Μόνο μια καθαρή δημοκρατική - προοδευτική πλειοψηφία, που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές, μπορεί και πρέπει να προχωρήσει στις αναγκαίες συνταγματικές και θεσμικές τομές στην κατεύθυνση της δημοκρατίας, της προστασίας των δημόσιων αγαθών, στην κατεύθυνση της ισότητας στα δικαιώματα και τις ευκαιρίες, στην κατεύθυνση της δικαιοσύνης»⁶.

Οι παραπάνω κατευθύνσεις προωθούνται σε όλη την ΕΕ και μέσω συνταγματικών αλλαγών και προβλέψεων με σταθερή πυξίδα στη στήριξη των αναγκών του κεφαλαίου, των επενδυτικών ομίλων.

Είναι χαρακτηριστική η περίπτωση της Γερμανίας για την προσαρμογή του Συντάγματος στην απαρέγκλιτη στήριξη των στρατηγικών συμφερόντων του κεφαλαίου. Από το 2009 προβλέπεται συνταγματικά το «φρένο χρέους» (Schuldenbremse), ο συνταγματικός «κόφτης» δηλαδή για το ύψος του δανεισμού προκειμένου να στηριχτούν η δημοσιονομική πειθαρχία και ο ισοσκελισμένος προϋπολογισμός. Παρ' όλα αυτά, τον Μάρτη του 2025 με συνταγματική αναθεώρηση⁷ και ευρεία πλειοψηφία (Χριστιανοδημοκρατών, Σοσιαλδημοκρατών και Πράσινων) προβλέφθηκαν εξαιρέσεις από το «φρένο χρέους» για επενδύσεις χρηματοδοτούμενες με δάνεια στην πολεμική προετοιμασία, στις υπηρεσίες πληροφοριών και στην κυβερνοασφάλεια, όπως και για τη βοήθεια προς την Ουκρανία αλλά και για «κράτη που έχουν υποστεί επίθεση κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου». Ταυτόχρονα αποφασίστηκε η δημιουργία ειδικού ταμείου 500 δισ. ευρώ για υποδομές και «προστασία του κλίματος», το οποίο εντάχθηκε στο Σύνταγμα, ως ειδικό κεφάλαιο, εκτός περιορισμού χρέους, με ορίζοντα υλοποίησης των στόχων ...το 2045. Επίσης έχουν ήδη ψηφιστεί μέτρα για την περαιτέρω θωράκιση του Συνταγματικού Ομοσπονδιακού Δικαστηρίου «έναντι πολιτικών παρεμβάσεων από αυταρχικές δυνάμεις», ενώ εντείνεται και η συνολικότερη συζήτηση προκειμένου να απολύονται όσοι δημόσιοι υπάλληλοι «στρέφονται κατά του δημοκρατικού πολιτεύματος».

Αντίστοιχα, συνταγματικές αλλαγές που αφορούν την προσαρμογή των αστικών κρατών στις νέες συνθήκες (είτε στη συγκρότηση και λειτουργία των νομοθετικών οργάνων, είτε στη λειτουργία της Δικαιοσύνης, είτε στον εκλογικό νόμο και την επιβολή νέων περιορισμών για λόγους ασφαλείας ή έκτακτης ανάγκης) υλοποιήθηκαν ή και προωθούνται, εκτός από τη Γερμανία, στην Ιταλία, στην Ουγγαρία, στην Τσεχία, στην Φινλανδία κ.ο.κ.

Ταυτόχρονα ενισχύεται και η προσπάθεια στοίχισης του εργαζόμενου λαού με το «κράτος δικαίου» της ΕΕ, ως βασική προϋπόθεση για την επίτευξη των παραπάνω στόχων. Σε συνέντευξή του στις 9 Φλεβάρη ο Γάλλος Πρόεδρος Μακρόν δήλωνε ότι «για τους επενδυτές, ένα δημοκρατικό κράτος δικαίου αποτελεί τεράστιο πόλο έλξης. Και όταν κοιτάζω τον κόσμο όπως είναι, έχουμε το αυταρχικό καθεστώς της Κίνας και από την άλλη πλευρά έχουμε τις ΗΠΑ, που απομακρύνονται όλο και περισσότερο από ένα κράτος δικαίου». Προσδιόρισε μάλιστα την ανάγκη για επενδύσεις ύψους 1,2 τρισεκατομμυρίων ευρώ στην ΕΕ των «27» στους τομείς της «ασφάλειας» και της «άμυνας», της «καθαρής Ενέργειας» και της Τεχνητής Νοημοσύνης, δηλώνοντας ότι η ΕΕ «αντιμετωπίζει μια γεωπολιτική και γεωοικονομική κατάσταση έκτακτης ανάγκης».⁸

Παράλληλα προωθούνται περαιτέρω αλλαγές και στην ίδια τη λειτουργία των οργάνων της ΕΕ, όπως η κατάργηση της αρχής της ομοφωνίας και η αντικατάστασή της με την αρχή της ενισχυμένης πλειοψηφίας, σε μια προσπάθεια «πιο γρήγορης και αποτελεσματικής» διαδικασίας λήψης αποφάσεων και προώθησης νέων μέτρων. Αυτές θα συνδυαστούν, εκτός από την περαιτέρω ενίσχυση της απευθείας παρέμβασης της ΕΕ και των θεσμών της (π.χ. Ευρωπαϊκή Εισαγγελία) στο εσωτερικό των κρατών - μελών, και με ευρύτερες αλλαγές που θα προωθηθούν στα κράτη - μέλη μέσω της «Στρατηγικής Ετοιμότητας της Ενωσης». Πρόκειται για τη Στρατηγική που «επικεντρώνεται σε μια ολοκληρωμένη προσέγγιση που λαμβάνει υπόψη όλους τους κινδύνους, μια προσέγγιση που καλύπτει το σύνολο της κυβέρνησης, η οποία συγκεντρώνει όλους τους σχετικούς φορείς σε όλα τα επίπεδα διακυβέρνησης (τοπικό, περιφερειακό, εθνικό και ενωσιακό) και μια προσέγγιση που καλύπτει το σύνολο της κοινωνίας, συγκεντρώνοντας πολίτες, τοπικές κοινότητες και την κοινωνία των πολιτών, επιχειρήσεις και κοινωνικούς εταίρους, καθώς και τις επιστημονικές και ακαδημαϊκές κοινότητες»⁹.

Αυτή η ολομέτωπη επίθεση από την ΕΕ και το «κράτος δικαίου» της, τις αστικές κυβερνήσεις και τα κόμματα, δείχνει ταυτόχρονα την αυξανόμενη ανησυχία και την ανάγκη προετοιμασίας απέναντι στη λαϊκή δυσαρέσκεια που οξύνεται.

Η πρωτοπόρα δράση του ΚΚΕ μπορεί να ενισχύσει το κοινωνικό ρεύμα αμφισβήτησης, έλλειψης εμπιστοσύνης στο αστικό κράτος και στους θεσμούς του. Να φωτίσει τον αντιδραστικό χαρακτήρα όλων των αστικών κυβερνήσεων, την ανάγκη της αποφασιστικής αναμέτρησης με το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και το κράτος του.

Σε αυτήν την κατεύθυνση, το ΚΚΕ θα επαναφέρει και αναλυτικά τις προτάσεις του για τη συνταγματική αναθεώρηση, με γνώμονα την υπεράσπιση των εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων και αναγκών, απέναντι στο εχθρικό για τον λαό «κράτος δικαίου» και στα σχέδια για την περαιτέρω θωράκισή του σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας. Θέσεις και προτάσεις που μπορούν και πρέπει να γίνουν αντικείμενο συζήτησης στους εργασιακούς χώρους, στα σχολεία και τις σχολές, στις γειτονιές, εκεί που ζουν και εργάζονται ο λαός και η νεολαία.

Θέσεις και προτάσεις που δείχνουν ότι το ΚΚΕ δεν μπορούν να το βάλουν στο χέρι, θέσεις και προτάσεις που απέρριψαν όλα τα υπόλοιπα κόμματα στις προηγούμενες συνταγματικές αναθεωρήσεις, όπως:

- Η κατάργηση του άρθρου 28 και των διατάξεων του άρθρου 27, που επιτρέπουν τη μετατροπή της χώρας σε απέραντη ΝΑΤΟική βάση και στόχο αντιποίνων, που προβλέπουν την υπερίσχυση του διεθνούς και ευρωπαϊκού δικαίου απέναντι στην ελληνική νομοθεσία, και στη βάση αυτή νομιμοποιήθηκαν το μνημονιακό πετσόκομμα εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων, η ίδρυση ιδιωτικών ΑΕΙ και τόσα άλλα.

- Η κατάργηση του άρθρου 86 και του νόμου περί ευθύνης υπουργών, ώστε να δικάζονται και τα στελέχη της κυβέρνησης όπως όλοι οι πολίτες. Οπως και η κατάργηση της επιλογής της ηγεσίας της Δικαιοσύνης από την εκάστοτε κυβέρνηση.

- Η κατάργηση του άρθρου 107, που προβλέπει προκλητικές φοροαπαλλαγές και προνόμια για το εφοπλιστικό κεφάλαιο.

- Η συνταγματική διασφάλιση, χωρίς αστερίσκους και «παραθυράκια», του καθολικά δημόσιου και δωρεάν χαρακτήρα της Παιδείας, της Υγείας, της Κοινωνικής Ασφάλισης, της προστασίας του περιβάλλοντος, με απαγόρευση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η υπεράσπιση εργασιακών και συνδικαλιστικών δικαιωμάτων, όπως το δικαίωμα στην απεργία.

- Η υπεράσπιση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων και η κατάργηση του συνταγματικού «κόφτη» για τη μονιμοποίηση χιλιάδων υπαλλήλων ΟΤΑ που βρίσκονται σε διαρκή ομηρία, στη βάση της πρότασης του ΚΚΕ για μόνιμη και σταθερή δουλειά με πλήρη δικαιώματα για όλους.

- Η κατάργηση του άρθρου 48 και των ευρύτατων περιορισμών που προβλέπει σε κοινωνικά, συνδικαλιστικά, πολιτικά δικαιώματα και ελευθερίες με την επίκληση «κατάστασης ανάγκης».

- Η κατάργηση των απαγορεύσεων για συνδικαλιστική και πολιτική δράση στα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και τους στρατευμένους, η κατάργηση της Στρατιωτικής Δικαιοσύνης και η υπεράσπιση του δικαιώματος στην απεργία στις Ενοπλες Δυνάμεις.

Μέσα από τη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση το ΚΚΕ θα επιμείνει ώστε να αναδειχθεί πλατιά ότι τα μέτρα προετοιμασίας της δικτατορίας του κεφαλαίου, η προσπάθεια στοίχισης του λαού με τα «εθνικά» συμφέροντα και τις ανάγκες του κεφαλαίου σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας, δείχνουν και την αγωνία, τον φόβο της αστικής τάξης απέναντι στον «εχθρό λαό» και στο κίνημά του.

Με την επαναστατική κοσμοθεωρία, το Πρόγραμμα και την Απόφαση του 22ου Συνεδρίου του, αξιοποιώντας τις επεξεργασίες του για το σοσιαλιστικό κράτος και δίκαιο, το ΚΚΕ δίνει όλες του τις δυνάμεις για να ανοίξει ο δρόμος της επαναστατικής ανατροπής του συστήματος της αδικίας και της εκμετάλλευσης.

Παραπομπές:

1. Ευ. Βενιζέλος, ομιλία σε εκδήλωση με θέμα «Προκλήσεις και αναγκαιότητες ενόψει της Συνταγματικής Αναθεώρησης», 11/12/2025.

2. Ομιλία του Ν. Δένδια στην τελετή αποκαλυπτηρίων του ανδριάντα του Ιωάννη Καποδίστρια στον δήμο Ελληνικού - Αργυρούπολης, 1/2/2026.

3. «Καθημερινή», «Κύριο Αρθρο», 8/2/2026.

4. Επιστολή Μητσοτάκη σε βουλευτές της ΝΔ για τη συνταγματική αναθεώρηση, 2/2/2026.

5. Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ - ΠΣ, 8/2/2026.

6. Αλ. Τσίπρας, ομιλία στα Γιάννενα κατά την παρουσίαση του βιβλίου «Ιθάκη», 7/2/2026.

7. https://www.politico.eu/article/germany-parliament-spending-reforms-defense-military-infrastructure-friedrich-merz/

8. BBC, Macron urges Europe to start acting like world power, 9/2/2026.

9. EU Preparedness Union Strategy to prevent and react to emerging threats and crises, 26/3/2025.