Ηταν 19/5/1919 όταν ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάστηκε στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας. Βασικοί παράγοντες που συντέλεσαν στη Γενοκτονία ήταν: Η άνοδος του τουρκικού αστικού εθνικισμού, καθώς για την ανερχόμενη τουρκική αστική τάξη, που διεκδικούσε το έθνος - κράτος της, το χτύπημα των βασικών ανταγωνιστών της (κυρίως της ελληνικής και της αρμενικής αστικής τάξης) αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση για την εδραίωση της κυριαρχίας της στον συγκεκριμένο γεωγραφικό - οικονομικό χώρο.

Ηταν ακόμα οι επιδιώξεις της αστικής τάξης της Ελλάδας, για την οποία, λόγω των βλέψεών της στην ιδιαίτερα πλούσια περιοχή της Μικράς Ασίας, ο Πόντος ερχόταν σε «δεύτερη μοίρα» και υποτιμήθηκε η οργάνωση ή η βοήθεια οποιασδήποτε μορφής προς αυτόν.

Επίσης, οι επιδιώξεις και επιλογές της ελληνικής άρχουσας τάξης του Πόντου, αφού οι ιδιαίτερες - και ενίοτε αντικρουόμενες - επιδιώξεις στους κόλπους της ποντιακής πολιτικής, οικονομικής και θρησκευτικής ηγεσίας είχαν ως αποτέλεσμα μια σειρά κινήσεις οι οποίες εν τέλει άφησαν έκθετο και ανυπεράσπιστο τον ποντιακό λαό, ενώ και οι σφοδρότατοι ανταγωνισμοί μεταξύ της ελληνικής και της αρμενικής αστικής τάξης όχι μόνο υπονόμευσαν μια ενδεχόμενη κοινή τους δράση, αλλά συχνά κατέληγαν ακόμα και σε συγκρούσεις μεταξύ ποντιακών και αρμενικών ένοπλων σωμάτων.

Ολα αυτά με φόντο τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή, αφού η Γενοκτονία των Ποντίων σχετίζεται άμεσα με τις ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα για τη νομή της κλυδωνιζόμενης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στο πλαίσιο και του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, για την αναδιανομή των παγκόσμιων αγορών και πλουτοπαραγωγικών πηγών. Αλλωστε, οι σφαγές, οι εθνοκαθάρσεις, οι προσφυγοποιήσεις, οι αναγκαστικές αφομοιωτικές πολιτικές κ.ο.κ. ήταν κοινός παρονομαστής στα Βαλκάνια και όχι μόνο, όπου οι λαοί πλήρωσαν με το αίμα τους τις μεγαλοϊδεατικές επιδιώξεις των εθνικών τους αστικών τάξεων.

Με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο να φουντώνει στην ευρύτερη γειτονιά μας και τους ιμπεριαλιστές του ΝΑΤΟ και της ΕΕ να επαναχαράζουν τα σύνορα όλης της περιοχής, και με την αστική τάξη της χώρας μας βαθιά μπλεγμένη στους ανταγωνισμούς και στα ευρωατλαντικά σχέδια, ο λαός έχει όλο και μεγαλύτερο συμφέρον να σκύψει με αποφασιστικότητα στα ιστορικά αυτά διδάγματα και να αντιπαλέψει κάθε εμπλοκή του στους επικίνδυνους σχεδιασμούς που θέλουν να τον βυθίσουν, να μη δεχτεί καμία θυσία για τους πολέμους και τους ανταγωνισμούς των εκμεταλλευτών του.

Χτες το απόγευμα πραγματοποιήθηκε στη Βουλή εκδήλωση της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδας, τιμώντας τη μνήμη της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού. Ομιλίες απηύθυναν ο πρόεδρος της Βουλής Ν. Κακλαμάνης, ο υπουργός Αμυνας Ν. Δένδιας κ.ά. Στην εκδήλωση παρευρέθηκε ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας και απηύθυνε σύντομο χαιρετισμό, τονίζοντας:

«Φίλες και φίλοι, αγαπητοί εκπρόσωποι του ποντιακού ελληνισμού,

Αύριο (σ.σ. σήμερα), 19 Μάη, συμπληρώνονται 107 χρόνια από τον βάρβαρο ξεριζωμό των Ελλήνων του Πόντου, με περίπου 350.000 νεκρούς και με πάνω από 1 εκατομμύριο εκτοπισμένους που οδηγήθηκαν στην προσφυγιά.

Οι Ελληνες του Πόντου είναι κι αυτοί ένας κρίκος στη μεγάλη αλυσίδα των θυμάτων του ιμπεριαλισμού, των ανταγωνισμών και των αντιθέσεων του συστήματος, όπως ήταν και οι συγκρούσεις που έλαβαν χώρα στο πλαίσιο του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Από τη μια η αστική τάξη τους Τουρκίας, που δυνάμωνε τον αστικό εθνικισμό της και διεκδικούσε το χτύπημα των βασικών της ανταγωνιστών για να εδραιώσει την κυριαρχία της, και από την άλλη η αστική τάξη της Ελλάδας, που έθεσε σε δεύτερη μοίρα τη βοήθεια και τη στήριξη στον ποντιακό ελληνισμό, γιατί οι προτεραιότητές της ήταν στην πλούσια περιοχή της Μικράς Ασίας, ενώ η προέλαση του ελληνικού στρατού στα ενδότερα της Τουρκίας, για τα συμφέροντα των ξένων συμμάχων της, υπονόμευσε την τύχη των ελληνικών πληθυσμών του Πόντου.

Αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά ότι η έννοια της πατρίδας για την αστική τάξη δεν είναι ίδια με την πατρίδα των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων επαγγελματιών, βιοτεχνών, εμπόρων, επιστημόνων και αγροτών.

Το εθνικό συμφέρον που συχνά επικαλούνται οι κυβερνήσεις, όπως σήμερα η κυβέρνηση της ΝΔ και άλλα αστικά κόμματα της αντιπολίτευσης, αυτήν την αλήθεια επιχειρούν να αποκρύψουν, με προφανή στόχο τη στοίχιση πάλι του ελληνικού λαού πίσω από τα συμφέροντα των διαφόρων μεγάλων ενεργειακών και κατασκευαστικών ομίλων, των εφοπλιστών και όλων αυτών που κερδίζουν πάνω στον ιδρώτα, στο αίμα και στις θυσίες του λαού, είτε σε συνθήκες φαινομενικής "ειρήνης" είτε σε συνθήκες πολέμων.

Το ΚΚΕ είναι περήφανο γιατί από την πρώτη στιγμή στάθηκε στο πλευρό των ξεριζωμένων Ελλήνων του Πόντου, αντιπάλεψε με κάθε τρόπο τον ρατσισμό που καλλιεργούσαν διάφορες φασιστικές δυνάμεις. Πρωτοστάτησε να ενταχθούν οι Ελληνες του Πόντου στο εργατικό - λαϊκό κίνημα και μέσα από εκεί να διεκδικήσουν όλα τα αναγκαία για μια αξιοπρεπή ζωή στη χώρα μας.

Μέχρι και σήμερα στηρίζουμε με όλους τους τρόπους το αίτημα για επίσημη αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου. Ενα αίτημα που παραμένει ανεκπλήρωτο, όταν η ίδια η ΕΕ εγκρίνει δεκάδες δισεκατομμύρια πολεμικών αποζημιώσεων για την Ουκρανία και ταυτόχρονα δηλώνει αναρμόδια για τις γερμανικές αποζημιώσεις από τις ναζιστικές θηριωδίες στην Ελλάδα.

Σήμερα, 107 χρόνια μετά, η μεγαλύτερη τιμή είναι να δυναμώσει η πάλη για να απεμπλακεί η χώρα μας από τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τους σχεδιασμούς των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στην περιοχή, μια πολεμική εμπλοκή που πληρώνει ακριβά ο λαός και αυξάνει τους κινδύνους.

Επίσης να δυναμώσει ο αγώνας απέναντι στη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού, ενάντια στις απειλές του Τραμπ απέναντι στο Νησί της Επανάστασης, την Κούβα, απέναντι σε όλους τους λαούς του κόσμου.

Ως ΚΚΕ στεκόμαστε στο πλευρό των χιλιάδων ομογενών που ύστερα από τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης και την καπιταλιστική παλινόρθωση εκεί εγκαταστάθηκαν στην πατρίδα μας και συνεχίζουν μετά από τόσα χρόνια να αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα αποκατάστασης.

Είναι απαράδεκτο, για παράδειγμα, τόσα χρόνια μετά οι επιδοτήσεις που δόθηκαν τότε στο πλαίσιο της στεγαστικής αποκατάστασης να αντιμετωπίζονται ως δανειοδότηση, με αποτέλεσμα το κράτος, αφού εξασφάλισε τις τράπεζες, να έρχεται μετά σαν κοράκι και να επιτίθεται στο βιος και στους τραπεζικούς λογαριασμούς των Ελλήνων ομογενών, ενώ σήμερα, εν έτει 2026, οι κατοικίες πολλών Ελλήνων του Πόντου παραμένουν εκτός σχεδίου, χωρίς αποχέτευση και αρκετές από αυτές χωρίς καν ύδρευση.

Το ΚΚΕ καλεί τον ποντιακό ελληνισμό σε αγωνιστική συμπόρευση, για να δυναμώσει ο αγώνας απέναντι στο σύστημα που γεννάει πολέμους, φτώχεια, φασισμό και προσφυγιά.

Καλή δύναμη και υγεία σε όλους και όλες! Σας ευχαριστώ».

Συζήτηση για τα Ελληνοτουρκικά με φόντο το προωθούμενο νομοσχέδιο στην τουρκική εθνοσυνέλευση για τη «Γαλάζια πατρίδα» έγινε χτες στο πλαίσιο του ΚΥΣΕΑ.

Αργότερα, ερωτηθείς σχετικά ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Μαρινάκης απέφυγε να δώσει πολλές λεπτομέρειες, λέγοντας ότι η κυβέρνηση δεν μπορεί να σχολιάσει «διαρροές», όπως και ότι «και εντός της τουρκικής ηγεσίας διατυπώνονται και αντικρουόμενες απόψεις για το ερώτημά σας». Επανέλαβε, εξάλλου, και τον επικίνδυνο εφησυχασμό με τους ισχυρισμούς όπως ότι «αν οποιαδήποτε χώρα επιλέξει να κινηθεί μονομερώς, δηλαδή να λάβει μονομερώς μέτρα, τα οποία μάλιστα σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο θα πρέπει να ληφθούν σε πολυμερές ή διμερές επίπεδο, αυτό είναι μόνο για εσωτερική χρήση και δεν έχει καμία διεθνή εφαρμογή», την ώρα που ακριβώς στο διμερές, αλλά και πολυμερές παζάρι για τις θαλάσσιες ζώνες σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, η τουρκική αστική τάξη φορτώνει συνεχώς το καλάθι με τις απαιτήσεις της, απέναντι και στην προσπάθεια της ελληνικής αστικής τάξης να αναβαθμίσει τα δικά της συμφέροντα στην περιοχή, αξιοποιώντας και τις συμμαχίες και τις κολιγιές της όπως αυτή με το κράτος - δολοφόνο Ισραήλ.

Οχι τυχαία εξάλλου τα ΜΜΕ της Τουρκίας παρουσιάζουν το νομοσχέδιο με τις τουρκικές αξιώσεις ως «απάντηση» στην τριμερή με Κύπρο - Ισραήλ, όπως και τις συμφωνίες με τη Γαλλία, για τη μοιρασιά της καπιταλιστικής λείας στην Ανατ. Μεσόγειο και ευρύτερα, ενώ και η Ελληνίδα υφυπουργός Εξωτερικών Αλ. Παπαδοπούλου, εντάσσοντας τις εξελίξεις στη «μεγάλη εικόνα» έλεγε χτες (στο συνέδριο του «Κύκλου» του Βενιζέλου) ότι η Τουρκία επιχειρεί να αποκτήσει γεωπολιτικό ρόλο πολύ ευρύτερο από τα όρια της περιοχής της, με παρουσία στη Συρία, στη Λιβύη, στη Σομαλία, στο Αζερμπαϊτζάν, στα Βαλκάνια, αλλά και στην Κεντρική Αφρική και διεκδικεί ρόλο ευρύτερης περιφερειακής δύναμης ανταγωνιζόμενη το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, ισχυριζόμενη πως οι σχέσεις Τουρκίας - Ισραήλ δεν εμπλέκουν άμεσα την Ελλάδα.

Στο μεταξύ, σύμφωνα με non paper που διένειμε το κυβερνών Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) σε όλα τα τουρκικά μέσα ενημέρωσης, στο υπό κατάρτιση νομοσχέδιο στη γείτονα θα συμπεριληφθεί και η περιβόητη θεωρία των «γκρίζων ζωνών» με αμφισβήτηση της κυριαρχίας νησιών, νησίδων και βραχονησίδων στο Αιγαίο.

Ενώ η φιλοκυβερνητική εφημερίδα «Milliyet» ανέφερε ότι το νέο νομοσχέδιο δίνει στον Πρόεδρο της Τουρκίας τη δυνατότητα να χαρακτηρίζει θαλάσσιες περιοχές ως ειδικού καθεστώτος για σκοπούς όπως η αλιεία, η προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος και άλλες δραστηριότητες, ακόμη και σε ζώνες όπου δεν έχει ανακηρυχθεί ΑΟΖ. Παράλληλα, το προσχέδιο προβλέπει ότι ο Πρόεδρος αποκτά αυξημένες αρμοδιότητες για τον καθορισμό του εύρους και των ορίων των θαλάσσιων ζωνών δικαιοδοσίας της Τουρκίας, καθώς παρέχεται στην προεδρία η εξουσία να προσδιορίζει τα συγκεκριμένα όρια.

Το νομοσχέδιο φέρεται να βρίσκεται στην τελική φάση επεξεργασίας του, χωρίς να αποκλείεται και κάποια «διπλωματική» καθυστέρηση της κατάθεσης και έγκρισής του, τουλάχιστον μέχρι την επερχόμενη Σύνοδο του ΝΑΤΟ στην Τουρκία.

Στο μεταξύ, τουρκικά αεροσκάφη προχώρησαν χτες σε άλλες 6 παραβάσεις των Κανόνων Εναέριας Κυκλοφορίας στο FIR Αθηνών, συγκεκριμένα στο νοτιοανατολικό Αιγαίο.

Ο Γεραπετρίτης, μιλώντας αργότερα χτες το απόγευμα (επίσης στο συνέδριο του Ευ. Βενιζέλου), προσπάθησε να υποβαθμίσει τη σημασία των πληροφοριών που έρχονται από την τουρκική πλευρά, λέγοντας ότι «δεν έχει υπάρξει επίσημη τοποθέτηση», αλλά μόνο «δημοσιεύματα και διαρροές». Υπερασπίστηκε, δε, την προσπάθεια των δύο κυβερνήσεων που ξεκίνησε από το 2023 υπό ΝΑΤΟική ομπρέλα για κάποια προσέγγιση, λέγοντας ότι πρόκειται για «δύσκολη προσπάθεια», μην αποκλείοντας ωστόσο «αναλόγως του περιεχομένου» του νομοσχεδίου «να υπάρξει αναβάθμιση της έντασης». «Η όποια απάντηση της Τουρκίας έρχεται σε απάντηση δικών μας ενεργειών» πρόσθεσε, παραπέμποντας π.χ. στον Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό, αναποδογυρίζοντας και την πραγματικότητα, αλλά και επιβεβαιώνοντας ότι στον κόσμο του κεφαλαίου κάθε κίνηση εμπεριέχει κι έναν σπόρο του επόμενου γύρου σύγκρουσης.