Αφού με κριτήριο το κέρδος οδήγησαν σε απαξίωση μια στρατηγική βιομηχανία, αφού ρήμαξαν τον τόπο τους, αφού άφησαν όλη την περιοχή στο έλεος των πυρκαγιών, αφού τους έκαναν να νιώθουν «βαρίδια» στα ίδια τους τα χωριά, τώρα τους αντιμετωπίζουν ξανά σαν «κόστος» και μάλιστα «ασύμφορο».

Ο λόγος για τους εργάτες της ΛΑΡΚΟ και τους δασεργάτες της βόρειας Εύβοιας, που για μια ακόμα φορά ετοιμάζονται να αναμετρηθούν με την πολιτική που τους τσακίζει. Γι' αυτό κατεβαίνουν και διαδηλώνουν στην Αθήνα το Σάββατο, προσθέτοντας έναν ακόμα σημαντικό σταθμό στη μάχη που δίνουν για να συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια στον τόπο τους.

Απέναντί τους στέκεται και σήμερα το ίδιο εχθρικό κράτος.

Είναι το κράτος που έβαλε το λουκέτο στη ΛΑΡΚΟ, τη μοναδική βιομηχανία παραγωγής σιδηρονικελίου στην Ευρώπη, πετώντας στον δρόμο εκατοντάδες ειδικευμένους εργάτες, αφού πρώτα υπονόμευσε σε όλες τις φάσεις την παραγωγική δραστηριότητα, ανάλογα με τις προτεραιότητες του κεφαλαίου και τις καπιταλιστικής παραγωγής.

Το ίδιο κράτος, αντιμετωπίζοντάς τους σαν «κόστος», τους έριξε στα προγράμματα της πείνας με εξευτελιστικούς μισθούς, αναγκάζοντάς τους να αλωνίζουν όλη τη Φθιώτιδα για να τα φέρουν βόλτα. Το ίδιο κράτος τούς συκοφάντησε, τη στιγμή που μοίραζε απλόχερα εκατοντάδες εκατομμύρια στην «ειδική διαχείριση» για να γίνει πράξη το ξεπούλημα, και τους καταδίκασε να ζουν με το άγχος της «επόμενης μέρας».

Είναι το ίδιο κράτος που ευθύνεται για την ολοκληρωτική καταστροφή από τις πυρκαγιές στη βόρεια Εύβοια το 2021, αποτέλεσμα της ανύπαρκτης πρόληψης, των τραγικών ελλείψεων σε προσωπικό και μέσα πυροπροστασίας. Δίπλα στην ερήμωση, στις κατεστραμμένες περιουσίες, στην καταστροφή του φυσικού πλούτου, εκατοντάδες ρετσινάδες απέμειναν χωρίς εισόδημα.

Οι άνθρωποι αυτοί έγιναν δασεργάτες για να σώσουν την πηγή της ζωής τους. Ρίχτηκαν χωρίς μέσα και υποδομές στη μάχη, βάζοντας σε κίνδυνο τις ζωές τους, με τα «ατυχήματα» να είναι καθημερινά. Το ίδιο κράτος όμως που τους άφησε χωρίς εισόδημα προώθησε μπίζνες ακόμα και πάνω στα αποκαΐδια, μοιράζοντας «ζεστό» χρήμα εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ σε εργολάβους που είχαν τους ρετσινάδες στη δούλεψή τους με μισθούς πείνας, πληρώνοντας μάλιστα από την τσέπη τους καύσιμα και υλικά.

Και σήμερα;

Σήμερα, κράτος και κυβέρνηση, που ευθύνονται για όλον αυτόν τον εφιάλτη, ετοιμάζονται πάλι να πετάξουν σαν την «τρίχα απ' το ζυμάρι» τα θύματα της πολιτικής τους. Για τους μεν απολυμένους της ΛΑΡΚΟ, που όσοι είναι κάτω των 55 ετών βλέπουν τα προγράμματα να λήγουν από τον ερχόμενο Σεπτέμβρη και να πετιούνται στην ανεργία, δεν αναλαμβάνουν καμία δέσμευση. Για τους ρετσινάδες, που διεκδικούν να ζουν με αξιοπρέπεια, αρνούνται ακόμα και τα στοιχειώδη, όπως ουσιαστικές αυξήσεις, ένταξη στα ΒΑΕ, μέτρα αντιπυρικής προστασίας κ.ά. Χώρια που πολλοί απ' αυτούς αποκλείονται από το πρόγραμμα δασοπροστασίας του 2026.

Τα παραπάνω δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας «παρέκκλισης», προσωπικής ανικανότητας ή αβλεψίας κάποιων υπουργών ή κυβερνητικών παραγόντων. Είναι συνέπεια της στρατηγικής του κεφαλαίου, που υπηρετεί το σάπιο και αντιλαϊκό κράτος. Είναι αποτέλεσμα της ίδιας της ύπαρξής του, αφού στο DNA του βρίσκεται η στήριξη των επιχειρηματικών ομίλων. Στις σημερινές συνθήκες μάλιστα, της πολεμικής οικονομίας, δεν χαλαλίζει ούτε ...σεντ για ουσιαστική στήριξη των εργαζομένων. Αντίθετα, ακόμα περισσότερο αντιμετωπίζει τις ανάγκες τους ως «κόστος» προς εξορθολογισμό.

Οι ίδιες οι εξελίξεις, τόσο στη ρημαγμένη ΛΑΡΚΟ όσο και στην κατεστραμμένη βόρεια Εύβοια, δικαιώνουν τον πολύχρονο αγώνα των εργαζομένων και ολόκληρου του λαού σ' αυτές τις περιοχές, που έβαζε στο στόχαστρο την εγκληματική πολιτική και το κράτος του κεφαλαίου. Εναν αγώνα που μέσα από την οργάνωση της αλληλεγγύης, είτε για να σωθούν χωριά από τις φλόγες είτε για να μείνουν όρθια τα ΛΑΡΚΟχώρια, έκανε πράξη το «μόνο ο λαός σώζει τον λαό».

Οπως όλα αυτά τα χρόνια, έτσι και σήμερα, με τον συντονισμό και τη νέα κινητοποίηση, φωτίζουν τον μοναδικό ελπιδοφόρο δρόμο: Τον δρόμο της σύγκρουσης με το σύστημα του κέρδους, των πολέμων και της εκμετάλλευσης, που αντιμετωπίζει τις ζωές χιλιάδων λαϊκών οικογενειών ως «παράπλευρη απώλεια». Τον δρόμο της ανατροπής, για να μπορέσουν οι εργαζόμενοι και τα παιδιά τους να γίνουν «αφέντες» στον τόπο τους, να ζουν χωρίς ανασφάλεια και άγχος, αλλά όπως αρμόζει στον 21ο αιώνα.