Για να αναποδογυρίσει την επικίνδυνη πραγματικότητα, η κυβέρνηση κλιμακώνει την άθλια προπαγάνδα της. Αναμασά ότι δεν συμμετέχει στον πόλεμο και ότι δεν σκοπεύει να πάρει μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις εγγύτερα της περιοχής του Κόλπου, αφήνοντας πάντως ανοιχτό το ενδεχόμενο, ανάλογα με τις αποφάσεις της ΕΕ και την κατάσταση στο πεδίο...

Δεν πείθουν κανέναν! Η εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο έχει μεγάλη έκταση και βάθος. Είναι άμεση, με στρατιωτικές δυνάμεις που επιχειρούν στη ζώνη του πολέμου, όπως η συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία, η φρεγάτα «ΥΔΡΑ» στην Ερυθρά, η φρεγάτα «Κίμων» και τα F-16 στην Κύπρο, άλλα πολεμικά πλοία στην Ανατ. Μεσόγειο.

Αυτές οι δυνάμεις δεν είναι εκεί για να γεμίζουν ντόκους στα λιμάνια και θέσεις στα στρατιωτικά αεροδρόμια. Είναι σε πολεμική αποστολή, ενταγμένες στον ευρωατλαντικό επιχειρησιακό σχεδιασμό, που περιλαμβάνει την υποστήριξη των «συμμαχικών» δυνάμεων που δρουν στην καρδιά των συγκρούσεων, αλλά και την προστασία ΝΑΤΟικών υποδομών στα μετόπισθεν, που παίζουν κρίσιμο ρόλο στις πολεμικές επιχειρήσεις.

Δίπλα σ' αυτά, όλες οι ΝΑΤΟικές βάσεις στην Ελλάδα βρίσκονται σε πλήρη πολεμική ετοιμότητα, με πρώτη και σημαντικότερη τη βάση της Σούδας. Χωρίς αυτήν, οι προκλήσεις μιας επιχείρησης των ΑμερικανοΝΑΤΟικών οπουδήποτε στην Ανατ. Μεσόγειο και στην περιοχή της Μέσης Ανατολής θα ήταν ακόμα μεγαλύτερες.

Η βάση της Σούδας και η σημασία της στα πολεμικά σχέδια είναι το ισχυρό χαρτί της αστικής τάξης για αναβάθμιση της θέσης της στον ΝΑΤΟικό καταμερισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι από τη δεκαετία του '50 που σχεδιάστηκε μέχρι σήμερα, όλες διαδοχικά οι κυβερνήσεις δεν ανανέωναν απλά τις συμφωνίες με τις ΗΠΑ, αλλά η βάση γιγαντώθηκε με νέες υποδομές και επιχειρησιακές δυνατότητες, που την καθιστούν πολεμικό ορμητήριο με όλη τη σημασία της λέξης.

Ενα πλέγμα στρατιωτικο-οικονομικών σχέσεων που έχει αναπτύξει η Ελλάδα κάτω από ΝΑΤΟική ομπρέλα, με το Ισραήλ, την Αίγυπτο και χώρες του Κόλπου, είναι επίσης κρίκος εμπλοκής της χώρας στον πόλεμο. Η συνεργασία δεν περιορίζεται σε στρατιωτικές συνεκπαιδεύσεις - πρόβες πολέμου, όπως με το Ισραήλ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, αλλά επεκτείνεται και στο επιχειρησιακό πεδίο, με την αποστολή π.χ. της συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία, την προμήθεια βλημάτων για τους Patriot του Κατάρ, που δεν διέψευσε η κυβέρνηση κ.ά.

Η πορεία αυτή της εμπλοκής βρίσκεται σε ανεπίστρεπτη τροχιά κλιμάκωσης. Γιατί ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή δεν είναι ένα μονόπρακτο έργο. Είναι ένα από τα πολλά μέτωπα του ιμπεριαλιστικού πολέμου που τείνουν να ενωθούν, στο έδαφος της σύγκρουσης για την πρωτοκαθεδρία στο παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό σύστημα, ανάμεσα στις ΗΠΑ και την Κίνα.

Αυτό είναι το άλογο που τραβάει το κάρο των ανταγωνισμών και των πολέμων, ανεξάρτητα από το πού ξεσπάει το κάθε μέτωπο, ή από το αν οι συγκρούσεις συνυπάρχουν με παζάρια για εύθραυστους συμβιβασμούς, που περιέχουν το σπέρμα της επόμενης και μεγαλύτερης σύγκρουσης. Το παράδειγμα με την επίθεση στο Ιράν τον περασμένο Ιούνη είναι αποκαλυπτικό.

Στοιχείο της μεγάλης εικόνας είναι και οι αντιθέσεις που κλιμακώνονται μέσα στα ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα και ιδιαίτερα στο ευρωατλαντικό. Οι σχέσεις των Ευρωπαίων εταίρων με τις ΗΠΑ επιδεινώθηκαν ακόμα περισσότερο μετά τον νέο πόλεμο στη Μέση Ανατολή και οι αντιθέσεις τους εκδηλώνονται σε όλα τα πεδία: Στο στρατιωτικό, στο οικονομικό και βέβαια το ενεργειακό. Οι ενδοαστικές αντιθέσεις στη σκιά του πολέμου οξύνονται και στις ΗΠΑ.

Με αυτήν την πραγματικότητα συγκρούεται και γίνεται σκόνη η προπαγάνδα της κυβέρνησης ότι δεν συμμετέχει στον πόλεμο, την ώρα που ο κόσμος φλέγεται και οι ιμπεριαλιστές σπαράσσονται από τους ανταγωνισμούς τους. Κανένα κοινό συμφέρον δεν υπάρχει ανάμεσα στην αστική τάξη, που πρωταγωνιστεί στην πολεμική εμπλοκή για τα κέρδη της, και τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία, που ζει τις συνέπειες της εμπλοκής ως κλιμάκωση της άγριας αντιλαϊκής πολιτικής την περίοδο της ιμπεριαλιστικής «ειρήνης».

Ο πόλεμος φανερώνει ακόμα πιο αποκαλυπτικά ότι υπάρχουν δυο πατρίδες: Των εκμεταλλευτών και των εκμεταλλευομένων. Καμιά θυσία του λαού για τα συμφέροντα και τα σχέδια της αστικής τάξης, που τον σπρώχνει στον πολεμικό όλεθρο. Ο δρόμος της σύγκρουσης για την ανατροπή, που θα απαλλάξει τον λαό από την εκμετάλλευση και τους πολέμους, είναι ο δρόμος που αξίζει κάθε θυσία. Σ' αυτόν τον δρόμο πρωτοστατεί και καλεί τον λαό να βαδίσει το ΚΚΕ!