Εκθεση έργων του Σ. Νταλί στο Βυζαντινό Μουσείο
«Γυμνό ανεβαίνοντας τη σκάλα» (1973) |
Προσωπικότητα πολυσχιδής, συνδύαζε το ταλέντο του ζωγράφου, του δημιουργού ταινιών, αλλά και του συγγραφέα και σχεδιαστή. Ο Νταλί δε σταμάτησε ποτέ να προκαλεί το ενδιαφέρον είτε με τις δηλώσεις του, είτε με το έργο του, που χαρακτηρίζεται από κρυφούς συμβολισμούς και αχαλίνωτη φαντασία. Αναρίθμητα βιβλία και άρθρα έχουν δημοσιευτεί, τα οποία προσπαθούν να αναλύσουν τον εκκεντρικό χαρακτήρα του. Τόσο ο ίδιος, όσο και η δημιουργία του αποτελούν μέχρι σήμερα πεδίο έρευνας και οξείας κριτικής.
Ο εορτασμός των 100 χρόνων από τη γέννηση του (1904 - 1989) το 2004, έδωσε την ευκαιρία να πραγματοποιηθούν εκθέσεις σε Ευρώπη (Γαλλία, Γερμανία, Ολλανδία, Ισπανία, Πορτογαλία και Βέλγιο) και Αμερική (Νέα Υόρκη, Σικάγο και στο Μαϊάμι), που συνεχίζονται μέχρι σήμερα. Η συγκεκριμένη έκθεση στο Βυζαντινό Μουσείο, περιλαμβάνει δώδεκα πρωτότυπα γλυπτά έργα από ορείχαλκο σε φυσικό μέγεθος (μερικά ξεπερνούν τα 2 μέτρα ύψος). Παρουσιάζονται, επίσης, δώδεκα πολλαπλά γλυπτά έργα από ορείχαλκο, καθώς και 21 λιθογραφίες. Η ενδιαφέρουσα αυτή παρουσίαση, θα μεταφερθεί στη συνέχεια στην Κύπρο, στο Ντουμπάι και την Αυστραλία.
«Ωτορινολογική κεφαλή της Αφροδίτης» (1964) |
Οπως σημειώνει η επιμελήτρια της έκθεσης Αθηνά Σχινά, «Τα έργα του, που παραμένουν πάντοτε επίκαιρα και ερμηνευτικά ανεξάντλητα, εκτός από τον αινιγματικό τους χαρακτήρα, διαθέτουν έναν εσωτερικευμένο και συγκρουσιακό πυρήνα, που συνδέει αντιφατικά προκείμενα, αντλημένα από το χώρο του μύθου και από εκείνον της καθημερινότητας... Στα συγκεκριμένα σχέδια και στα γλυπτά του Dali, που για πρώτη φορά παρουσιάζονται στην Ελλάδα, διακρίνονται εμφανώς τα ουσιαστικά και χαρακτηριστικά του γνωρίσματα, κυρίως όμως η διάθεσή του να μετουσιώνει την ύλη προσδίδοντάς της μεταφυσικές διαστάσεις...».
Τέλος, στο πλαίσιο της έκθεσης, το Γραφείο Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων του Βυζαντινού Μουσείου έχει σχεδιάσει το πρόγραμμα «Με τα μάτια του Dali». Το πρόγραμμα επιχειρεί μια πρώτη γνωριμία με το έργο του καλλιτέχνη, που χρωμάτισε με την ιδιαίτερη ματιά του τη σύγχρονη τέχνη. Αφετηρία αποτελούν γλυπτά και λιθογραφίες που, όπως και τα ζωγραφικά του έργα, αποτυπώνουν το καλλιτεχνικό ιδίωμα του μεγάλου σουρεαλιστή. Τα προγράμματα για σχολικές ομάδες θα πραγματοποιηθούν έως τις 22 Μάρτη, ενώ οι εκπαιδευτικοί που ενδιαφέρονται να τα παρακολουθήσουν με τους μαθητές τους, μπορούν να επικοινωνούν και να δηλώνουν συμμετοχή στο τηλέφωνο 210 7231.985, καθημερινά (11π.μ. έως 2μ.μ.).
«Γυναίκα με κεφαλή από τριαντάφυλλα» (1981) |
2. Αν η ρουκέτα ήταν παλιά, όπως λένε, τα μέτρα καταστολής θα είναι αντιστρόφως ...νέα! Η κυβέρνηση δε θα καθυστερήσει να μεταθέσει το βάρος μιας πράξης αγνώστων στην πλάτη του γνωστού λαού.
3. Η εξωτερική μας πολιτική πάσχει από επιλεκτική άνοια. Αυτό της δίνει την άνεση να ασκεί πολιτική τύπου πεντικιούρ, δικαιολογώντας και διευκολύνοντας παντί τρόπω τη δράση των Αμερικανών.
4. Το έργο που θα παίζεται σε όλη τη χώρα θα ονομάζεται «Πολλαπλασιάζοντας τον τρόμο».
5. Τα παπαγαλάκια της αγίας Πρεσβείας όπου βρεθούν κι όπου σταθούν κηρύττουν την τρομο-λαγνεία ως τρόπο ζωής. Είναι σίγουρο πως για λίγο καιρό, μέχρι η λογική να πρυτανεύσει, θα περάσουν από σαράντα κύματα τα δημοκρατικά κεκτημένα, το δικαίωμα της διαμαρτυρίας και το αυτονόητο των ελεύθερων επικοινωνιών.
6. Το πεντικιούρ καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο στις διωκτικές αρχές. Τώρα ψάχνουν πάλι για μια γυναίκα με δύο άντρες. Αποτέλεσμα: Κομπολόι δίχως χάντρες.
7. Αίτηση που βρέθηκε σε κάδο σκουπιδιών: Αγαπητέ εν Χριστώ αδελφέ, υπουργέ Δημοσίας Τάξεως, με το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, ως Ελλην νομότυπος και φορολογούμενος πολίτης, προτείνω να καταργήσετε τις κάμερες παρακολούθησης και να επαναφέρετε τον ιερό θεσμό του προσωπικού χαφιέ. Επιθυμητό θα ήταν να έχουμε το δικαίωμα της προσωπικής επιλογής ώστε να έχουμε άμεση γνώση του προσώπου που νυχθημερόν θα «επιλαμβάνεται» των υποθέσεων μας. Ετσι θα είμαστε ικανοποιημένοι όλοι αφού, όπως θα έχετε ακούσει τη ρήση, «δείξε μου τον χαφιέ σου, να σου πω ποιος είσαι».
8. Οι τρεις οικογένειες που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν μαζί στο ασανσέρ της εξουσίας δεν αξίζουν ούτε την περιφρόνησή μας. Παραποιώντας το καθετί, μέσω του δημοσιογραφικού λόγου, ξεπέφτουν στη γενική αδιαφορία. Απάντηση σε όλους αυτούς δίνει με τον δικό του τρόπο ο Κάρολος Μαρξ (Φράνσις Γουίν, Κάρολος Μαρξ. Η ζωή του, εκδ. Ωκεανίδα): «Προτιμώ να παρακολουθώ τα μεγάλα γεγονότα του κόσμου, να αναλύω το ρου της ιστορίας, παρά να καταγίνομαι με τους κατά τόπους άρχοντες, με την αστυνομία και τους εισαγγελικούς δικαστές. Οσο όμως σημαντικό κι αν θεωρούν οι κύριοι αυτοί στις ημεροφαντασίες τους τον εαυτό τους, δεν είναι τίποτα, απολύτως τίποτα, μπροστά στις γιγάντιες μάχες του καιρού που διανύουμε. Πιστεύω πως κάνουμε αληθινή θυσία αποφασίζοντας να χαραμίσουμε μια λόγχη αναμετρώμενοι με τέτοιους αντιπάλους. Πάνω απ' όλα όμως είναι καθήκον του Τύπου να προτάσσει τα στήθη του και να μιλά επ' ονόματι των καταπιεσμένων της γειτονιάς του... Το πρώτο καθήκον του Τύπου σήμερα είναι να υπονομεύσει όλα τα θεμέλια της υφιστάμενης πολιτικής κατάστασης πραγμάτων».