Η επικοινωνιακή πολιτική εξαπλώνεται σε βάρος κάθε σοβαρότητας στις πολιτικές αποφάσεις. Μετά από δύο χρόνια και ενώ το υπουργείο Πολιτισμού εξακολουθεί να βρίσκεται «εν αδίκω» στο θέμα των επιχορηγήσεων του ελεύθερου θεάτρου - ενός θεσμού 25 χρόνων, που στόχο έχει να ενισχύσει και να συμβάλει στην ανύψωση της θεατρικής τέχνης - ο νέος υπουργός Γιώργος Βουλγαράκης κάλεσε... σε γεύμα(!), την περασμένη Πέμπτη, τους επικεφαλής των επιχορηγούμενων θιάσων.

Ενώ, λοιπόν, περιμέναμε από τις 27 Μάρτη (Παγκόσμια μέρα θεάτρου) που ο υπουργός... ψέλλισε - μετά την πολύχρονη σιωπή του ΥΠΠΟ για τις επιχορηγήσεις - γενικά και αόριστα, να ορίσει κάποιες ημερομηνίες υποβολής αιτήσεων των θιάσων, εφαρμόζει την πολιτική των δεξιώσεων! Απίστευτη φυγοπονία. Δημόσιες σχέσεις που υποτιμούν τη νοημοσύνη μας.

Ο θεσμός των επιχορηγήσεων πέρασε από πολλά κύματα στην 25χρονη εφαρμογή του... για να μπει τελικά σε ένα δρόμο αμφισβήτησης από κάποιους, γκρίνιας από άλλους, ομηρίας για τους επιχορηγούμενους και υποσχεσιολογίας για τους υπόχρεους. Μια παλιά «καινοτομία» του ΥΠΠΟ, επί ΠΑΣΟΚ, που κράτησε ένα μόνο χρόνο, προέβλεπε η υποβολή των αιτήσεων να γίνεται μέχρι τον Μάη και η επιτροπή να αποφασίζει μέχρι τον Ιούνη έτσι ώστε να ξέρουν και οι θίασοι πώς να βαδίσουν την ερχόμενη θεατρική σεζόν. Αυτό μετατράπηκε σε «κενο-τομία» από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ και ήρθε η ΝΔ για να γίνει πεδίο κοροϊδίας και πολιτική «κοινοτοπίας», όμοιας με του ΠΑΣΟΚ.

Πλέον μας επιτρέπεται να μιλάμε για άνευ προηγουμένου δυσλειτουργία του συστήματος που φέρνει σε αδιέξοδο πολλά θέατρα, ενώ πολλά ακούγονται, από την αρχή της διακυβέρνησης της ΝΔ, για κατάργηση του θεσμού.

Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, διαφορετικό σχεδόν κάθε χρόνο, το ΥΠΠΟ επιχορηγεί κάποιους θιάσους, που λειτουργούν με τη μορφή σωματείου, συλλόγου ή αστικής εταιρίας μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Ομως, οι επιχορηγήσεις του ελεύθερου θεάτρου, παρά την, κατ' αρχήν, αποτελεσματικότητα που είχαν για την επιβίωση και λειτουργία θεατρικών εστιών ποιότητας, αποτελούν αιμορραγούσα «πληγή» που πάνω της χτίζουν λόγους οι εκάστοτε υπουργοί Πολιτισμού. Ομως, από τη στιγμή της υπογραφής των επιχορηγήσεων, μέχρι την ώρα της εκταμίευσης των χρημάτων στους θιάσους, είναι μακρύς ο χρόνος και σχεδόν πάντα είναι εκπρόθεσμες οι επιχορηγήσεις, ως προς τις οικονομικές υποχρεώσεις των θιάσων. Τις περισσότερες φορές τα χρήματα δίνονται με μεγάλη καθυστέρηση. Ενδεικτικό είναι ότι την τελευταία δόση για τη θεατρική σεζόν 2004-2005, το ΥΠΠΟ την κατέβαλε μόλις τον Φλεβάρη του 2006. Το χειρότερο όλων όμως είναι ότι ενώ η θεατρική σεζόν 2005-2006 έχει φτάσει στο τέλος της, οι θίασοι δεν έχουν ακόμη - με ευθύνη του ΥΠΠΟ - υποβάλει τις αιτήσεις τους για τα έργα που έχουν ήδη ανεβάσει.

Αν υπάρχει μια άνθηση στο ελληνικό θέατρο την τελευταία 20ετία οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις επιχορηγήσεις. Μπόρεσαν - με όλα τα πιθανά «στραβά» - να παίξουν καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη νέων δυνάμεων και προσώπων στο ελληνικό θέατρο που θεωρείται από τα καλύτερα της Ευρώπης. Ακόμη και στο πλαίσιο της «ελεύθερης αγοράς», τα κράτη που θέλουν να διατηρήσουν μια ποιότητα στο θέατρο, το στηρίζουν σε ένα βαθμό με τις επιχορηγήσεις.

Αν υπήρχε σοβαρότητα, λοιπόν, θα έπρεπε μέχρι τον επόμενο μήνα οι θίασοι να υποβάλλουν αιτήσεις με το ρεπερτόριο της επόμενης θεατρικής σεζόν και όχι ακόμη να μην έχει οριστεί ημερομηνία υποβολής για τη σεζόν που τελείωσε. Αλλιώς... μεταξύ «τυριού και αχλαδιού» δε λύνονται τα προβλήματα.