Η αλήθεια είναι ότι άλλο τίποτα δεν κάνουμε από το να γυρνάμε γύρω από το φάντασμα της αγάπης μέχρι να πέσουμε πάνω του. Βέβαια, κυνηγός από κυνηγό διαφέρει όχι μόνο στο πώς κυνηγάει, αλλά και τι μορφή παίρνει μες στο κεφάλι του το φάντασμα. Υπάρχουν όμως και κυνηγοί που αμαυρώνουν την τρομερή παρουσία του με τη δική τους, όπως ο απόστολος Παύλος, μισογύνης, κυνηγός κεφαλών υποψήφιων πιστών που δεν καταλάβαινε Χριστό, ακόμα κι όταν έπεφτε το δικό του κεφάλι, για το τι εστί αγάπη.

Υπάρχουν, επίσης, κυνηγοί στους οποίους η απουσία της αγάπης αφανίζει κάθε επιθυμία για οποιαδήποτε δραστηριότητα. Βρίσκονται μονίμως σε κατάσταση αναμονής, περιμένοντας ένα σήμα για ν' αρχίσουν το κυνήγι. Σ' αυτούς τους καθηλωμένους κυνηγούς αφιερώνεται το μικρό ανθολόγιο της αγάπης.

1. Οπως μας πληροφορεί η Ζακλίν Ρισσέ, μέσα από το βιβλίο της Δάντης, μια βιογραφία (εκδόσεις «Ινδικτος», σε μετάφραση Αννας Περιστέρη), ο καταδικασμένος σε θάνατο Δάντης Αλιγκέρι περνά σε αναζήτηση του «ευώδους πάνθηρα», του μυθικού διονυσιακού ζώου της αρχαίας Ελλάδας και της Ανατολής, που το συναντά κανείς στις μεσαιωνικές συλλογές μύθων περί ζώων: «Είναι ζώο ωραίο πολύ στην όψη και εξαιρετικά ήμερο, με τρίχωμα διαφόρων αποχρώσεων (...). Αφού φάει και χορτάσει, καταφεύγει στη φωλιά, όπου κοιμάται. Οταν, ύστερα από τρεις μέρες, ξυπνήσει, βρυχάται, κι από το στόμα του αναδίδεται μυριστική ανάσα, σαν από μείξη πολλών αρωμάτων. Ακούγοντας το βρυχηθμό του πάνθηρα, τα άλλα ζώα τον ακολουθούν παντού δελεασμένα από την τόση ευωδία και γλυκύτητα».

2. Η πείνα και η δίψα του χορευτή Βασλάβ Νιζίνσκι για αγάπη τον έκανε, λίγο πριν τον τυλίξει για πάντα η τρέλα, να γράψει: «Είμαι αγάπη, είμαι αίμα/ Είμαι το αίμα του Χριστού/ Σ' αγαπώ/ Αγαπώ όλους τους ανθρώπους/ Είμαι η αγάπη μέσα σε σένα/ Είσαι η αγάπη μέσα σε μένα/ Θέλω να σου πω ότι η αγάπη είναι αίμα/ Δεν είμαι αίμα μέσα σου / Είμαι αίμα μέσα σου/ Αγαπώ το αίμα, αλλά όχι το αίμα μέσα στο αίμα/ Αγαπώ το αίμα/ Αγαπώ τον Χριστό/ Δεν είμαι το αίμα του Χριστού/ Είμαι ο Χριστός».

3. Σωτήριον έτος 1965. Μέσα από τις φυλακές Φόλσομ, ο αρχηγός των Μαύρων Πανθήρων Ελντριτζ Κλίβερ γράφει σ' ένα λευκό κορίτσι που δε θα συναντήσει σε κανένα κυνήγι του: «Σ' αγαπώ γιατί είσαι άσπρη/ όχι γιατί είσαι χαριτωμένη ή έξυπνη./ Η ασπράδα σου/ είναι ένα μεταξένιο νήμα/ που τυλίγεται σα φίδι στις σκέψεις μου/ σε πυρακτωμένα σχήματα/ ηδονής και πόθου./ Σε μισώ γιατί είσαι άσπρη./ Το άσπρο κρέας σου/ είναι εφιάλτης./ Ασπρο είναι το δέρμα του Διαβόλου./ Είσαι ο Μόμπι Ντικ μου,/ λευκή μάγισσα,/ σύμβολο του βρόχου και του δέντρου της κρεμάλας,/ του φλεγόμενου σταυρού./ Ετσι που σ' αγαπώ/ και τόσο που σε μισώ/ η καρδιά μου είναι κομμένη στα δύο./ Σταυρωμένη».

4. Ο κυνηγός Πάμπλο Νερούντα μπροστά στο μακρινό σώμα μιας αγάπης γράφει: «Εσύ, γυναίκα, τι ήσουν εκεί; Ησουν μια βέργα, ένα φτερό της απέραντης βεντάλιας; Ησουνα μακριά όπως τώρα. Πυρκαγιά στο δάσος. Καίει σε γαλάζιους σταυρούς. Καίει, καίει, φλογίζει, τρίζει σε δέντρα από φως. Σωριάζεται, τρίζει. Πυρκαγιά. Πυρκαγιά. Κι η ψυχή μου χορεύει πληγωμένη από βέλη φωτιάς. Ποιος φωνάζει; Πώς γίνεται σιωπή πλημμυρισμένη με ήχους; Ωρα της νοσταλγίας, ώρα της χαράς, ώρα της μοναξιάς, ώρα δική μου μέσα σε όλες! Βούκινο που μέσα του περνάει τραγουδώντας ο άνεμος. Τόσο πάθος για κλάμα δεμένο στο σώμα μου».