Το τελευταίο διάστημα, στην ειδησεογραφία και τις τοποθετήσεις αστών πολιτικών ορισμένοι τίτλοι περιγραφικά είναι: «Σταθερότητα του πολιτικού συστήματος», «Η Ελλάδα γέφυρα ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ», «Η μάχη για τα λιμάνια ξεκίνησε», «γερμανική δυσαρέσκεια για τους εξοπλισμούς και ευρωπαϊκή γραφειοκρατία» και διάφορα άλλα.

Με μεγαλύτερη ένταση καταγράφονται ζητήματα που αφορούν επί της ουσίας στρατηγικές επιλογές της ελληνικής αστικής τάξης, οι οποίες «συγκρούονται» ...μεταξύ τους.

«Η Ουάσιγκτον αυτή την περίοδο είναι μία λάμπα που αν την πλησιάσει κανείς καίγεται», είπε μία αστική «φωνή» στο Φόρουμ των Δελφών. «Η Αθήνα έχει καταφέρει να λειτουργεί ως γέφυρα, ευθυγραμμίζοντας τα συμφέροντα της Ουάσιγκτον με τις ανάγκες των Βρυξελλών για ενεργειακή διαφοροποίηση», λέει ο διευθύνων σύμβουλος του ομίλου, που έχει λαμβάνειν από τον ρόλο της «γέφυρας»...

Καταγράφουμε ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα της τελευταίας περιόδου:

• Πρόσφατα το περιοδικό «The Economist» δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Η παγκόσμια μάχη για τα λιμάνια» με ειδική αναφορά στην Ελλάδα, όπου ανάμεσα σε άλλα έλεγε: «Από τον Πειραιά μέχρι την Αλεξανδρούπολη, τα λιμάνια δεν είναι πια απλώς πύλες εμπορίου. Είναι υποδομές στρατηγικής επιρροής. Και ο πόλεμος για τον έλεγχό τους έχει μόλις αρχίσει».
• Από δημοσίευμα σε ελληνικό Μέσο, που κατέγραφε τον ρόλο της Κίνας στον Πειραιά, το «μπάσιμο» των ΗΠΑ στην Ελευσίνα και τη «ρωσική διάσταση» του λιμανιού της Θεσσαλονίκης, ενημερωθήκαμε ότι όλα τα παραπάνω... «συνυπάρχουν στο ίδιο σύστημα, δημιουργώντας μια ιδιότυπη ισορροπία όπου κάθε λιμάνι αποκτά και διαφορετικό γεωπολιτικό βάρος. Στην πράξη, η Ελλάδα λειτουργεί ως σημείο όπου οι μεγάλες δυνάμεις δεν ανταγωνίζονται ευθέως, αλλά "συμβιώνουν" μέσα σε διαφορετικά πεδία επιρροής».
• Ο «Economist» βάζει μία επιπλέον διάσταση... Οπως αναφέρει, «η Ελευσίνα, η Θεσσαλονίκη και η Αλεξανδρούπολη δείχνουν ότι η χώρα έχει γίνει ταυτόχρονα πεδίο επενδυτικού, εμπορικού και στρατηγικού ενδιαφέροντος πολλών δυνάμεων. Τα ελληνικά λιμάνια εξυπηρετούν διαφορετικές, αλλά εν μέρει επικαλυπτόμενες αγορές. Ο Πειραιάς συνδέεται με τις μεγάλες θαλάσσιες ροές της Ασίας προς την Ευρώπη. Η Θεσσαλονίκη κοιτάζει προς τα Βαλκάνια. Η Αλεξανδρούπολη έχει αποκτήσει στρατηγικό ρόλο για το ΝΑΤΟ και την ενεργειακή και στρατιωτική κινητικότητα. Η Ελευσίνα μπορεί να λειτουργήσει ως συμπληρωματικός εμπορικός κόμβος κοντά στην Αττική. Αυτό προσφέρει ευκαιρίες. Δημιουργεί όμως και κινδύνους: Επικάλυψη υποδομών, πολιτικές πιέσεις για χρήση συγκεκριμένων διαδρομών, επενδύσεις που δεν θα έχουν την αναμενόμενη απόδοση».
• Στο ίδιο πλαίσιο, με αφορμή μία αναφορά που έκανε o διευθύνων σύμβουλος της Eurobank για την «υπαρξιακή ανάγκη» η ΕΕ να αναπτύξει τις σχέσεις της με την Ινδία, υπάρχει αρθρογραφία ότι ινδικός όμιλος θέλει να πάρει το λιμάνι της Αλεξανδρούπολης. Ενα λιμάνι βασικό «κόμβο» για τη μεταφορά ΝΑΤΟικού εξοπλισμού στο καθεστώς του Κιέβου, με καθοριστικό ρόλο στα σχέδια πολεμικής αναμέτρησης χωρών της ΕΕ με τη Ρωσία.
• Με βάση τη συγκεκριμένη εξέλιξη, πολλά γράφονται για το πώς μία τέτοια επένδυση στην Αλεξανδρούπολη θα δημιουργήσει πιο ευνοϊκές συνθήκες για την προώθηση του IMEC, αφού σήμερα η «νέα πραγματικότητα» στον Κόλπο δημιουργεί «έλλειμμα ασφάλειας» για την υλοποίηση αυτού του ανταγωνιστικού στην Κίνα εμπορικού δρόμου. Διαβάζουμε ενδεικτικά σε δημοσίευμα: «Η Adani Ports θέλει να επενδύσει σοβαρά στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, αλλάζοντας πλήρως τα γεωπολιτικά δεδομένα στο Αιγαίο (...) Η κίνηση αυτή συνδέεται με τη διαχείριση του λιμανιού της Χάιφα στο Ισραήλ από την Adani, δημιουργώντας μια απευθείας γραμμή Χάιφα - Αλεξανδρούπολη που θα παρακάμπτει το Σουέζ».
• Με τα παραπάνω σχέδια συνδέουν και την αυξημένη παρουσία του... ινδικού Πολεμικού Ναυτικού στην περιοχή, γράφοντας πως «η Ινδία, επιδιώκοντας να ενισχύσει την παρουσία της στη Μεσόγειο, βρίσκει στην Ελλάδα έναν αξιόπιστο σύμμαχο, ανατρέποντας τον άξονα Τουρκίας - Πακιστάν (...) Η ινδική ναυτική παρουσία αποτελεί στρατηγική επιλογή για την προστασία των κοινών συμφερόντων Ελλάδας - Ινδίας και τη διασφάλιση της ασφάλειας στη ναυσιπλοΐα της περιοχής, και κυρίως θα διασφαλίζει τον οικονομικό διάδρομο IMEC. Επίσης συνδέει και στηρίζει τον άξονα Ισραήλ - Κύπρου - Ελλάδος - Ινδίας και Γαλλίας, αφού αφορά κοινά συμφέροντα». Σε ορισμένες μάλιστα αναφορές το παραπάνω σχέδιο καταγράφεται ως ευθέως ανταγωνιστικό στον διαμετακομιστικό - γεωπολιτικό ρόλο των Στενών του Βοσπόρου, κάτι που ήδη προκαλεί τις αντιδράσεις της τουρκικής αστικής τάξης.
• Ως «κερασάκι στην τούρτα» αναφέρουμε και τα ρεπορτάζ σχετικά με την επίσκεψη του Γερμανού υπουργού Εξωτερικών στην Ελλάδα. Πίσω από τη διπλωματική γλώσσα, πολλές αναφορές έγραψαν ότι κατά τη διάρκεια των συζητήσεων εκφράστηκε η δυσαρέσκεια της Γερμανίας για το γεγονός ότι μένει στην «απ' έξω» από την πίτα των δισ. που μοιράζει η κυβέρνηση και τα κόμματα του συστήματος προς ενίσχυση των στρατιωτικών εξοπλισμών του κεφαλαίου, τον ρόλο της ναυπηγοεπισκευαστικής βιομηχανίας στην πολεμική ετοιμότητα κ.λπ. Γράφτηκε χαρακτηριστικά: «Ενώ στις Βρυξέλλες συνεχίζουν οι τεχνοκράτες να αναλώνονται στις αγαπημένες τους γραφειοκρατικές αναλύσεις, στην Ελλάδα το παιχνίδι στη ναυπηγική βιομηχανία αλλάζει επίπεδο με αμερικανική υπογραφή. Το σχέδιο για γραμμή παραγωγής πλοίων και υποβρυχίων "Made in Greece" με αμερικανικό οπλισμό δεν είναι απλώς μια επιχειρηματική κίνηση του ομίλου ONEX, αλλά μια γεωπολιτική "ρουκέτα" στα θεμέλια του διεθνούς συστήματος. (...) Ωστόσο, η μετατροπή της Ελλάδας σε κυρίαρχο παραγωγό της ΝΑ Ευρώπης προκαλεί ανησυχία σε παραδοσιακά ευρωπαϊκά κέντρα, αλλά και σε μεγάλα ασιατικά ναυπηγεία».

Σε όλα αυτά μπορεί κανείς να προσθέσει τις κόντρες για τη διανομή κονδυλίων της ΕΕ υπό τον τίτλο «συζήτηση για την αλλαγή παραγωγικού μοντέλου», την «κοινή στάση» Ελλάδας - ΗΠΑ στην αντιπαράθεση με χώρες της ΕΕ για το «πρασίνισμα» της ναυτιλίας και προφανώς τη σφοδρή σύγκρουση για το αν η ΕΕ θα στηρίξει τον «Κάθετο Διάδρομο» που θα μεταφέρει το πανάκριβο αμερικάνικο LNG στην Ανατολική Ευρώπη.

Συμπερασματικά και λίγο σχηματικά, παραθέτουμε ορισμένα... αντιθετικά σχήματα που καλείται να διαχειριστεί η ελληνική αστική τάξη:

• Να είναι «κόμβος» λιμανιών, που η μία «πύλη» θα λειτουργεί αντιπαραθετικά με την άλλη, με ό,τι αυτό σημαίνει και για την «οικονομική βιωσιμότητα», και για το γεγονός ότι τα λιμάνια, τα στενά και οι «σωληνώσεις» του παγκόσμιου εμπορίου δεν είναι το «επίδικο» της πολεμικής αντιπαράθεσης. Είναι ο ίδιος ο χώρος που διεξάγεται ο πόλεμος, το αντικείμενό του.
• Να είναι «πύλη» για το LNG των ΗΠΑ, «πυλώνας» της ενεργειακής του κυριαρχίας σε συνθήκες που η ΕΕ θέλει να «απεξαρτηθεί» και από τις ΗΠΑ.
• Να συνηγορεί και να κάνει τα πάντα σε στενό συντονισμό με τη Γαλλία για τη «στρατηγική αυτονομία» της ΕΕ, την «πυρηνική αποτροπή», την ώρα που δαπανά δεκάδες δισ. σε εξοπλισμούς που κατασκευάζουν αμερικανικοί κολοσσοί, ενώ Γαλλία και ΗΠΑ συγκρούονται για τα φάρμακα, το μέλλον του ΝΑΤΟ, τον κλάδο των τροφίμων και τόσα άλλα.
• Να επιζητά χρηματοδότηση των ελληνικών ομίλων στο πλαίσιο των χοντρών παζαριών που γίνονται στη σάπια, διεφθαρμένη και πολεμοκάπηλη ΕΕ, όπου έχει πρωταγωνιστικό ρόλο η Γερμανία, και την ίδια στιγμή να αναγκάζεται να την έχει... «δυσαρεστημένη» ως βασική ανταγωνίστρια των ΗΠΑ και σε έναν βαθμό και της Γαλλίας.
• Να συνάπτει «στρατηγικές συμμαχίες», που θεμελιώνονται και σε οικονομικά deals, στο όνομα υπεράσπισης του «ζωτικού χώρου» της από την ανταγωνίστρια αστική τάξη της Τουρκίας, και την ίδια στιγμή, τις ίδιες ή άλλες στρατηγικές συμμαχίες να χτίζει και η Τουρκία, επίσης στενός σύμμαχος των ΗΠΑ. Ενδεικτικό παράδειγμα αποτελούν οι συμφωνίες με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία, αλλά και χώρες με... «κοινές ευρωατλαντικές αξίες» Μεγάλη Βρετανία και καθεστώς Ζελένσκι.

Το λες και ισορροπία σε τεντωμένο σχοινί... σε συνθήκες που (ούτως ή άλλως) οι τεκτονικές πλάκες του κόσμου κινούνται πολύ γρήγορα και ο κάθε ιμπεριαλιστής ληστής προετοιμάζεται να συγκρουστεί με αποκλειστικό συμφέρον την υπεράσπιση συμφερόντων της δικής του αστικής τάξης, που ειδικά σε αυτές τις στιγμές δεν έχει ούτε αυτή πάντα «κοινό συμφέρον»...

Η αστική τάξη δεν μπλέκει σε έναν γόρδιο δεσμό από επιλογή. Δεν έχει άλλη επιλογή από το να μπλέξει στο κουβάρι των αντιθέσεων. Μπορεί να υπάρξει μόνο διεκδικώντας επιθετικά μερτικό από τη λεία, όταν η σύγκρουση ΗΠΑ - Κίνας καθορίζει τις συνθήκες ξεσπάσματος ενός γενικευμένου σφαγείου.

Αλίμονο, λοιπόν, όταν οι αστοί ακροβατούν, να σκέφτονται οι λαοί αν θα κρατήσουν... τεντωμένο το σχοινί!

Η μόνη ελπίδα για την εργατική τάξη και τους κοινωνικούς συμμάχους της βρίσκεται στο να χτίσει τη δική της πολεμική ετοιμότητα. Σε συμπόρευση με το ΚΚΕ να εντείνει την... αστάθεια και τους τριγμούς. Εχοντας καθαρό ότι δεν υπάρχει διέξοδος στην επιλογή στρατοπέδου ληστών, αξιοποιώντας τις αντιθέσεις τους, να ανοίξει τον δρόμο της επαναστατικής ανατροπής.