Στο αμφιθέατρο του δημαρχείου Περιστερίου
Η κεντρική ομιλία, με θέμα «Η Νοσηλευτική Επιστήμη και η πρόταση του ΚΚΕ», θα γίνει από την Βιβή Δάγκα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και επικεφαλής του Τμήματος Υγείας - Πρόνοιας της ΚΕ.
Θα ακολουθήσουν οι εξής θεματικές παρεμβάσεις:
Τα 50 χρόνια από τη μεγάλη κατάληψη των τυφλών στις 2 Μάη 1976 στον τότε Οίκο Τυφλών στην Καλλιθέα τιμούν και γιορτάζουν η Συντονιστική Επιτροπή Αγώνα Αναπήρων και ο Ενιαίος Σύλλογος Γονέων και Κηδεμόνων ΑμεΑ Αττικής και Νήσων, με εκδήλωση που θα πραγματοποιήσουν τη Δευτέρα 11 Μάη στην Καλλιθέα, στις 7 μ.μ. στην πλατεία Κύπρου. Η εκδήλωση θα κλείσει με συναυλία από το συγκρότημα της ΣΕΑΑΝ.
Πρόκειται για τον μεγάλο αγώνα με την κατάληψη των τυφλών που ξεκίνησε στις 2 Μάη 1976 και κράτησε πέντε μήνες, με την ολόθερμη στήριξη του λαού της Καλλιθέας, της αγωνιστικής δημοτικής αρχής με τον δήμαρχο Γιάννη Γάλλο και των φορέων της πόλης. Και που παρά την καταστολή, την τρομοκρατία και τη συκοφάντηση πήρε μαζικά χαρακτηριστικά, και είχε για τότε νικηφόρα αποτελέσματα. «Η σχολή έφυγε από τα χέρια των "φιλάνθρωπων", των εμπόρων της αναπηρίας, δημοσιοποιήθηκε και έγινε το ΚΕΑΤ (Κέντρο Εκπαίδευσης και Αποκατάστασης Τυφλών)», σημειώνουν στο κάλεσμά τους η ΣΕΑΑΝ και ο Ενιαίος Σύλλογος, υπενθυμίζοντας ότι «οι κινητοποιήσεις που ακολούθησαν άνοιξαν τον δρόμο για σημαντικές κατακτήσεις για τους τυφλούς και τους ανάπηρους συνολικότερα στη μόρφωση, στην ασφάλιση, στη δουλειά, κατακτήσεις που χρόνια τώρα, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων και της ΕΕ, αποψιλώνονται, αποσαθρώνονται».
Και αναδεικνύουν ότι «σήμερα, 50 χρόνια μετά, η σχολή είναι σε χειρότερη κατάσταση! Στο Ειδικό Δημοτικό σε κάποιες τάξεις πήγαν δάσκαλοι από τον Γενάρη και μετά, ενώ παρά την τεράστια έλλειψη χώρων το παλιό κτίριο παραμένει αναξιοποίητο και παρόλο που είναι από τα καλύτερα διατηρητέα κτίρια της Αττικής και τα πιο γερά, αρνούνται όλες οι κυβερνήσεις από το 1999 και μετά να δώσουν τις αναγκαίες πιστώσεις για την επιβαλλόμενη ανακαίνισή του, λόγω και των ζημιών που έπαθε από τον σεισμό του 1999. Γυμνάσιο - Λύκειο για τους τυφλούς δεν φτιάχτηκε ποτέ, ούτε ως δικαίωμα επιλογής, ενώ οι τυφλοί και τα άτομα με μερική όραση που δουλεύουν σήμερα είναι σχεδόν λιγότεροι από το '76, βιώνοντας την ανεργία, τον κοινωνικό αποκλεισμό, συνέπεια της πολιτικής της "συμπερίληψης", του "κράτους δικαίου" και όλων των μυθευμάτων της εξαπάτησης».
Το Θέατρο Τέχνης Καρόλου Κουν στις 11, 12 και 13 Μάη, μήνα των γενεθλίων της πεζογράφου, αγωνίστριας και παιδαγωγού Ελλης Αλεξίου, φωτίζει για πρώτη φορά στη σκηνή του Υπογείου τη ζωή, το έργο και το ανθρώπινο αποτύπωμά της, μέσα από τη σκηνική ανάγνωση «Εκμυστηρεύσεις της Ελλης Αλεξίου» της Εύας Νικολαΐδου, σε σκηνοθετική επιμέλεια του Αγγελου Μπούρα και ερμηνεία της Αλεξάνδρας Σακελλαροπούλου. Ενα αναλόγιο - φόρος μνήμης, που ακολουθεί τη διαδρομή μιας γυναίκας που υπερασπίστηκε με όλες τις δυνάμεις της τον άνθρωπο, τη γνώση, τη δικαιοσύνη και την παιδεία.
Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Εύα Νικολαΐδου γνώρισε την Ελλη Αλεξίου, συνομίλησε μαζί της, την έζησε από κοντά και κατέγραψε στο βιβλίο της «Εκμυστηρεύσεις της Ελλης Αλεξίου» μνήμες, αφηγήσεις και πολύτιμα στοιχεία από τη συναρπαστική διαδρομή της.
Στο σκηνοθετικό του σημείωμα ο Αγγελος Μπούρας σημειώνει μεταξύ άλλων: «Η συνάντησή μου με την Ελλη Αλεξίου υπήρξε βαθιά συγκινητική. Οχι ως επαφή με μια ιστορική μορφή, αλλά ως συνάντηση με έναν άνθρωπο που έζησε και πάλεψε με συνέπεια, πίστη και χαρά για τη ζωή. Μέσα από τον λόγο της αναδύεται μια ακλόνητη εμπιστοσύνη στον άνθρωπο, και κυρίως στο παιδί. Το παιδί ως οντότητα, ως ύπαρξη που αξίζει σεβασμό, κατανόηση και αγάπη - όχι φόβο και καταπίεση. Αυτή η στάση διατρέχει όλο το έργο και τη ζωή της, και γίνεται για μας μια αφορμή να αφηγηθούμε την ιστορία της.
Αυτό που κρατώ περισσότερο είναι η αντοχή της. Η επιμονή της να στέκεται όρθια μέσα στις δυσκολίες, να επιλέγει την αγάπη απέναντι στη σκληρότητα, τον διάλογο απέναντι στην επιβολή. Και κάπου εκεί, μια φράση σχεδόν συγγενική μας, "και αυτό θα περάσει". Οχι ως παρηγοριά, αλλά ως βαθιά γνώση της ζωής. Η παράσταση αυτή είναι μια προσπάθεια να πλησιάσουμε τον παλμό αυτής της σκέψης και αυτής της στάσης. Να φέρουμε στο σήμερα μια φωνή που επιμένει να μας αφορά».