Η νίκη της ΠΚΣ θα είναι η μεγάλη νίκη των φοιτητών! Θα σκορπίσει χαμόγελα περηφάνιας, αισιοδοξίας και μαχητικότητας για τις μάχες που έρχονται! Κόντρα στην πολιτική της κυβέρνησης της ΝΔ και της ΕΕ, που υποβαθμίζει συνεχώς τις σπουδές και γεμίζει ανασφάλεια για το παρόν και το μέλλον.

Το πρώτο έτος θα παίξει τον δικό του ρόλο σε αυτήν τη νίκη. Αλλωστε, οι πρωτοετείς έχουν μάθει να παλεύουν ως μαθητές και πολλοί από αυτούς μαζί με την ΚΝΕ έχουν μάθει και να νικούν! Είναι η γενιά που στα εφηβικά της χρόνια έζησε το έγκλημα στα Τέμπη, συμμετείχε στις συγκλονιστικές διαδηλώσεις και κατάφερε με τους αγώνες της στο πλευρό του λαού μας το έγκλημα αυτό να μη συγκαλυφθεί, αλλά και να καταδικαστεί η πολιτική του κέρδους, που δολοφονεί. Είναι η γενιά που στάθηκε κόντρα στη βρώμικη προπαγάνδα των ΝΑΤΟ - ΕΕ - Ισραήλ, στο πλευρό του ήρωα λαού της Παλαιστίνης. Η γενιά που μεγαλώνει μέσα σε σύνθετα, διαρκώς μεταβαλλόμενα γεγονότα και όλο της λένε να περιμένει, «να κάνει υπομονή» και δεν την αφήνουν να ονειρευτεί. Η γενιά που ζει τη «σταθερότητα» της εκμετάλλευσης, των ιμπεριαλιστικών πολέμων, της ανασφάλειας. Η γενιά που τελείωσε ένα σχολείο - εξεταστικό κέντρο, το οποίο απομυζεί κάθε έννοια δημιουργικής σκέψης και έκφρασης και γεμίζει τους μαθητές άγχος, πίεση, βαρεμάρα.

Εχουν μπει στο πανεπιστήμιο με όνειρα και προσδοκίες. Και έχουν δίκιο. Ομως όσο περνάνε τα εξάμηνα σε πολλούς το ενδιαφέρον πέφτει, κάνουν δεύτερες σκέψεις για τη σχολή, συναντούν εμπόδια, κυρίως γύρω από τα ζητήματα της πανάκριβης φοιτητικής μέριμνας, των ενοικίων, της σίτισης, της μετακίνησης, συνολικότερα των όρων σπουδών.

Σε άλλους πάλι τριγυρνά μια σκέψη: Μου αρέσει πολύ η σχολή και το αντικείμενο που σπουδάζω, όμως μπορεί να γίνει καλύτερο; Τι παραπάνω μπορώ να μάθω; Τι εργασιακή προοπτική υπάρχει; Και επειδή η φοιτητική ζωή ποτέ δεν ήταν μόνο η σχολή και τα μαθήματα, ταυτόχρονα οι εξωπανεπιστημιακές ασχολίες, τα ενδιαφέροντα, η πρόσβαση σε αθλητισμό και πολιτισμό, αλλά και οι έξοδοι, οι παρέες γίνονται αντικείμενο συζήτησης, μετράνε το ευρώ που λείπει, αναζητούν τρόπους έκφρασης και κοινωνικοποίησης.

Ενώ όμως σε όλα αυτά οι πρωτοετείς φοιτητές και φοιτήτριες έχουν άποψη, βιώματα, συμπεράσματα, προβληματισμό, ακριβώς επειδή βρίσκονται στο πρώτο έτος και δεν έχουν ξαναψηφίσει είναι πολύ σημαντικό οι μεγαλύτεροι φοιτητές και φοιτήτριες να τους εξηγούν με υπομονή ότι «ακριβώς για όλα αυτά τα ζητήματα υπάρχει ο φοιτητικός σύλλογος»!

Το τι σύλλογο θα έχουν τα επόμενα χρόνια των σπουδών τους θα κριθεί από τη συμμετοχή και την ψήφο τους σε πολύ μεγάλο βαθμό. Αλλωστε, αυτό το καταλαβαίνουν από τα μαθητικά τους χρόνια. Το αν είχαν 15μελές αγωνιστικό ή όχι. Αν είχαν 15μελές που δεν έκανε τίποτα άλλο πέρα από το να «τρώει τα λεφτά» από τις εκδρομές, ή οργάνωνε αγώνες για να γίνει καλύτερο το σχολείο.

Ο σύλλογος είναι όλων των φοιτητών και των φοιτητριών μιας σχολής, δεν αφορά στενά - αυτό που καλλιεργείται σαν άποψη - τις παρατάξεις. Είναι όπλο και δύναμη στα χέρια των φοιτητών που θέλουν να σπουδάσουν με σύγχρονα δικαιώματα, αρκεί να αξιοποιηθεί σωστά.

Για παράδειγμα, οι φοιτητικοί σύλλογοι σε όλη τη χώρα στους οποίους είναι πρώτη δύναμη η ΠΚΣ όλα αυτά τα χρόνια, συντονισμένοι, σαν μια γροθιά, έχουν οργανώσει τους μεγαλύτερους φοιτητικούς αγώνες των τελευταίων δεκαετιών ενάντια στα ιδιωτικά πανεπιστήμια, με τη συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων φοιτητών. Εβαλαν εμπόδια στην απόσπαση της παιδαγωγικής επάρκειας από τα πτυχία, απέτρεψαν τη διαγραφή 30.000 φοιτητών και τις εξώσεις φοιτητών από τις εστίες, ακύρωσαν την είσοδο της πανεπιστημιακής αστυνομίας στις σχολές και άλλες αντιδραστικές αλλαγές. Διεκδίκησαν ανάσες ανακούφισης για τους φοιτητές, δωρεάν σίτιση, μετακινήσεις, συγγράμματα και μεταπτυχιακά, προσλήψεις καθηγητών και αναβάθμιση των υποδομών, σύγχρονα προγράμματα σπουδών και πτυχία με αξία. Ολα αυτά είναι ρεαλιστικά και αναγκαία την εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης και όχι ο συμβιβασμός με τη μιζέρια, με τις απαρχαιωμένες υποδομές και τις υποβαθμισμένες παροχές, η αποδοχή της μειωμένης χρηματοδότησης ώστε να αυξάνονται τα κονδύλια για τους πολεμικούς εξοπλισμούς.

Τα χρόνια που ανατράπηκε ο συσχετισμός που φαινόταν ακλόνητος και άρχισαν να πέφτουν «ένα ένα» τα κάστρα της κυβερνητικής παράταξης, της ΔΑΠ - ΝΔΦΚ, και η «Πανσπουδαστική» αναδείχθηκε σε πρώτη δύναμη, κάτι άλλαξε. Μάθανε οι φοιτητές κατά χιλιάδες ότι έχουν φοιτητικό σύλλογο, να ξέρουν τους εκπροσώπους τους με το μικρό τους όνομα, να ενημερώνονται για καθημερινά αλλά και για μεγάλα γεγονότα, να οργανώνονται και να διεκδικούν, να μη δέχονται την εξαγορά και τον εκφοβισμό από τις κυβερνητικές παρατάξεις. Ετσι, μπήκε φρένο σε αντιεκπαιδευτικούς νόμους, χιλιάδες φοιτητές πίστεψαν στη δύναμή τους και στρίμωξαν την κυβέρνηση.

Αυτό σημαίνει φοιτητικός σύλλογος. Ζωντανός, ενεργός, μαχητικός, διεκδικητικός για όλους και όλες. Και σε αυτήν την κατεύθυνση μόνο η ΚΝΕ και η ΠΚΣ παλεύουν κάθε μέρα. Γιατί ξέρουμε πως το φοιτητικό κίνημα στο πλευρό των εργαζομένων έχει τη δύναμη να φέρει τα πάνω κάτω. Το έκανε και θα το ξανακάνει.

Αρα, το πρώτο έτος πρέπει ενεργητικά με την ψήφο του και τη συμμετοχή του να κάνει το βήμα: Θα υπερασπιστούμε τις κατακτήσεις μας; Θα ανοίξουμε δρόμο για να είμαστε ακόμα πιο δυνατοί την επόμενη μέρα, τα επόμενα κρίσιμα χρόνια; 'Η θα αφήσουμε την κυβέρνηση, τη σημερινή της ΝΔ ή την επόμενη, να κάνει κουμάντο στις σπουδές και στις ζωές μας;

Τώρα, που προετοιμάζονται για το τελειωτικό χτύπημα σε ό,τι έχει απομείνει από δημόσιες και δωρεάν σπουδές, την αναθεώρηση του άρθρου 16, τώρα είναι που η στάση του καθενός και της καθεμιάς μετράει περισσότερο. Με την ψήφο και την ενεργητική συμμετοχή. Με την ψήφο και τη δράση. Να στείλει μήνυμα και να φοβίσει. Να δείξει πως δεν τον έχουν στο χέρι. Πως όσο η κυβέρνηση μαζί με τους γνωστούς πρόθυμους, βλ. ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ, Τσίπρα κ.ά. που βάζουν πλάτη στη Βουλή για να περνάει η αντιλαϊκή πολιτική, που συγκυβερνούν στη ΓΣΕΕ μαζί με τη ΝΔ και τον εκατομμυριούχο Παναγόπουλο, όσο όλοι αυτοί ετοιμάζονται να τελειώνουν με τα δικαιώματα των φοιτητών, τόσο και οι φοιτητές ετοιμάζονται για την επόμενη μέρα των φοιτητικών εκλογών, για νέους μεγάλους αγώνες.

Και για όποιον ή όποια σκέφτεται ότι «δεν έχει νόημα» και ότι «δεν μας υπολογίζουν», η καταστολή στις κινητοποιήσεις των φοιτητών, οι απαγορεύσεις ακόμα και επιστημονικών εκδηλώσεων, τα πειθαρχικά σε όποιον μπαίνει μπροστά για την οργάνωση της πάλης, αποδεικνύουν το αντίθετο.

Στις φοιτητικές εκλογές, όπως και κάθε μέρα, συγκρούονται δύο κόσμοι. Ο κόσμος των φοιτητών, που έχουν όνειρα για τις σπουδές τους, αγαπούν την επιστήμη τους και παλεύουν να τα καταφέρουν, και ο κόσμος των κερδών των λίγων, των πολέμων, της φτώχειας και της αδικίας, που υπηρετούν η κυβέρνηση της ΝΔ και όλα τα αστικά κόμματα, που είναι μέσα στην μπόχα, στα σκάνδαλα, στη ρεμούλα.

Και οι φοιτητές του πρώτου έτους μάθανε κάτι από τα μαθητικά τους χρόνια: Οτι «η νέα γενιά έχει ιδανικά, ούτε ξεπουλιέται ούτε προσκυνά».

Γι' αυτό και ενθουσιάζονται όταν καταλαβαίνουν πως μπορούμε να δρούμε συλλογικά κόντρα στα κοινά προβλήματα μέσα από τον φοιτητικό σύλλογο. Πως σε έναν κόσμο που μας μεγαλώνει με τον κανόνα «πάτα επί πτωμάτων», «να κοιτάς μόνο την πάρτη σου», υπάρχει και η άλλη επιλογή. Φοιτητές που παλεύουν μαζί για όσα τους «καίνε». Φοιτητές που φτιάχνουν για τους συμφοιτητές τους site αλληλοβοήθειας για τα μαθήματα της σχολής. Φοιτητές που θέλουν να διοργανώσουν πολιτιστικές και αθλητικές δράσεις, να στήσουν αντίστοιχες ομάδες. Οπως έλεγε μια φοιτήτρια στο ψηφοδέλτιο της ΠΚΣ σε μια Σχολή Καλλιτεχνικών Σπουδών, «κατάλαβα πως δεν γίνεται να είναι ο καθένας μόνος του πίσω από το καβαλέτο του, αλλά μόνο συλλογικά μπορούμε και να αγωνιζόμαστε και να εκφραζόμαστε, να έχουμε έναν σύλλογο δικό μας».

Γι' αυτούς και για δεκάδες άλλους λόγους, το πρώτο έτος μπορεί να πάρει μέρος μαζικά στις εκλογές, να στείλει το πιο δυνατό μήνυμα και να καθορίσει το αποτέλεσμα, να επιβεβαιώσει την πανελλαδική πρωτιά της ΠΚΣ, να δυναμώσει και με τη ψήφο του το φοιτητικό κίνημα!