Σικάγο, 1η Μάη 1886

Μέρα της εργατικής τάξης όλου του κόσμου, μέρα τιμής και μνήμης των νεκρών της τάξης μας, που οδηγεί τον αγώνα για την κατάργηση της εκμετάλλευσης. Η Πρωτομαγιά της εξέγερσης στο Σικάγο το 1886 ταυτίστηκε με τον σκληρό αγώνα των εργατών για το 8ωρο, για να μη δουλεύουν σαν σκλάβοι, 10 - 12 ώρες τη μέρα.

«Σκοπεύουμε ν' αλλάξουμε τα πράγματα.

Οχι πια να μοχθούμε απ' τα χαράματα.

Ισα - ίσα μόνο για να ζούμε,

Να μην έχουμε ποτέ μια ώρα για να σκεφτούμε.

Θέλουμε να νιώσουμε τον ήλιο,

Θέλουμε να μυρίσουμε τ' άνθη

Είμαστε σίγουροι πως είναι θέλημα θεού

Και τ' αποφασίσαμε να έχουμε οχτάωρο.

Καλούμε τις δυνάμεις από

Ναυπηγεία κι εργοστάσια:

Οχτώ ώρες για εργασία, οχτώ ώρες για ανάπαυση, οχτώ ώρες για ό,τι θέλουμε»: Το παραπάνω ήταν το τραγούδι των εργατών για το 8ωρο, που ακόμα και σήμερα μοιάζει τόσο επίκαιρο...

Οσο για την εξέγερση που σημαδεύει την αυριανή μέρα; Την 1η του Μάη 1886 η εφημερίδα «Daily Globe» έγραφε: «25 χιλιάδες είναι μια σαφής εκτίμηση του μεγέθους των εργατών που άφησαν εχθές (Παρασκευή 30 Απρίλη) τα καταστήματα και τα εργοστάσια γιατί οι εργοδότες τους δεν συναινούσαν στην 8ωρη εργασία με τις ίδιες απολαβές της 10ωρης (...) Το πόσοι θα κατέβουν σήμερα (Σάββατο) είναι αβέβαιο, αλλά οι προοπτικές επανάληψης των χθεσινών γεγονότων είναι εξαιρετικά ευνοϊκές (...)».

Σήμερα, 140 χρόνια μετά την αιματοβαμμένη Πρωτομαγιά του Σικάγο το 1886, η εργατική τάξη βιώνει στο πετσί της ακόμα πιο άγρια εκμετάλλευση. Από τη δουλειά της παράγονται ασύγκριτα περισσότερα κέρδη σε σχέση με τότε, κι όμως το μερίδιό της στους καρπούς του μόχθου της είναι αναλογικά πολύ μικρότερο.

Για να αυξάνονται αυτά τα κέρδη, όλο και περισσότερο σήμερα ο εργάσιμος χρόνος διαχέεται σε όλη τη διάρκεια της μέρας, αυξάνοντας έτσι την απλήρωτη δουλειά. Μπροστά στην όξυνση των ανταγωνισμών και την πολεμική εμπλοκή η επίθεση του κεφαλαίου στον εργάσιμο χρόνο εντείνεται ακόμα περισσότερο, με το έδαφος να έχει ήδη στρωθεί από τα πριν.

Αλλωστε, ήδη τα μέσα και τα μέτρα που έχουν επεξεργαστεί για να επεκτείνουν τον εργάσιμο χρόνο και να θολώσουν τα όρια εργάσιμου - μη εργάσιμου χρόνου για όλο και πιο πλατιά τμήματα της εργατικής τάξης έχουν αποδειχθεί ιδιαίτερα «καινοτόμα», έστω κι αν τις βασικές περιγραφές τους μπορούμε να τις βρούμε ήδη από όταν ο Μαρξ έγραφε το «Κεφάλαιο», για να αποκαλύψει τον μηχανισμό της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, φωτίζοντας έτσι πού πρέπει να στραφούν τα πυρά του εργατικού κινήματος. «Το άθροισμα της αναγκαίας εργασίας και της υπερεργασίας, των χρονικών διαστημάτων στα οποία ο εργάτης παράγει την αξία που αναπληρώνει την εργατική του δύναμη και την υπεραξία, αποτελεί το απόλυτο μέγεθος του εργάσιμου χρόνου του - την εργάσιμη μέρα». («Κεφάλαιο», 2ος τόμος).

Από τα τέλη του 20ού αιώνα και την εφαρμογή της «Λευκής Βίβλου» της ΕΕ «έραβαν και ξήλωναν» τον εργάσιμο χρόνο, με σκοπό η εργατική τάξη να δουλεύει όσο, όποτε και όπως θέλουν οι επιχειρηματικοί όμιλοι.

Ετσι, συνοπτικά στην Ελλάδα έχουμε:

- Νόμος 1892/1990 (ΝΔ): Εισήγαγε για πρώτη φορά τη «διευθέτηση» του εργάσιμου χρόνου και έθεσε τις βάσεις για μερική απασχόληση και συμβάσεις ορισμένου χρόνου.

- Νόμος 2639/1998 (ΠΑΣΟΚ): Εδραίωσε τις ελαστικές μορφές (part-time, εκ περιτροπής εργασία κ.λπ.) και κατοχυρώθηκε η εργασία μέσω εργολάβων και ιδιωτικών εταιρειών προσωρινής απασχόλησης.

- Νόμος 3846/2010 (ΠΑΣΟΚ): Ενίσχυση της μερικής απασχόλησης, της ενοικίασης εργαζομένων μέσω των «Επιχειρήσεων Προσωρινής Απασχόλησης», της εκ περιτροπής εργασίας και της «διευθέτησης».

- Νόμος 3899/2010 (ΠΑΣΟΚ): Νέα επέκταση της εκ περιτροπής εργασίας.

- Νόμος 4093/2012 (συγκυβέρνηση ΝΔ - ΠΑΣΟΚ - ΔΗΜΑΡ): Κατάργηση Συλλογικών Συμβάσεων, μειώσεις κατώτατων μισθών, περαιτέρω «ευελιξία».

- Νόμος 4498/2017 (ΣΥΡΙΖΑ): Δίνει καθοριστικό χτύπημα μέσα από την καθιέρωση της 60ωρης εργάσιμης βδομάδας που θέσπισε για τους γιατρούς των δημόσιων νοσοκομείων, στο πλαίσιο της ενσωμάτωσης της Κοινοτικής Οδηγίας 2003/88.

- Νόμος 4808/2021 (ΝΔ - γνωστός και ως νόμος Χατζηδάκη): Κατοχύρωση της ατομικής «διευθέτησης» του εργάσιμου χρόνου, με 10ωρη δουλειά χωρίς πρόσθετη αμοιβή και με διακεκομμένα ωράρια ακόμα και στη μερική απασχόληση.

- Νόμος 5053/2023 (ΝΔ - γνωστός και ως νόμος Γεωργιάδη): Καθιέρωση της 13ωρης εργασίας σε δύο εργοδότες.

- Νόμος 5239/2025 (ΝΔ - νόμος Κεραμέως): Καθιέρωση της 13ωρης εργασίας σε έναν εργοδότη.

Να λοιπόν γιατί η συζήτηση για τον εργάσιμο χρόνο είναι αποκαλυπτική προκειμένου να γίνουν κατανοητές οι σύγχρονες μορφές έντασης της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης. Η μερική απασχόληση, η «διευθέτηση» του εργάσιμου χρόνου, οι υπερωρίες, οι ελαστικές μορφές είναι οι τρόποι με τους οποίους ξεχειλώνεται η εργάσιμη μέρα, ντυμένοι με την ψευδεπίγραφη επικάλυψη της «ελεύθερης επιλογής».

Αυτή ακριβώς η συζήτηση γίνεται επίκεντρο πάλης και διεκδίκησης στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα, με τις ταξικές δυνάμεις να οργανώνουν τη συλλογική διεκδίκηση. Το 7ωρο - 5ήμερο - 35ωρο είναι το αίτημα που διατρανώνουν τα συνδικάτα, δείχνοντας ότι υπάρχει σήμερα η δυνατότητα να δουλεύουμε όλοι λιγότερο χωρίς να αναγκαζόμαστε να ζούμε χειρότερα, αλλά αξιοποιώντας τον πλούτο που παράγει η εργατική τάξη.

Και όσο μεγαλώνει η απόσταση ανάμεσα στις δυνατότητες που προσφέρει η εποχή μας για να ζήσουμε καλύτερα και στο πώς τελικά ζούμε, τόσο αποκαλύπτεται και αυτή η τεράστια αντίφαση: Οτι στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, των ρομποτικών τεχνολογιών, των τόσων επιτευγμάτων της ανθρώπινης εργασίας, το 8ωρο του 1886 καταντά «μουσειακό είδος». Στην εποχή που ουρανοξύστες σηκώνονται σε μερικούς μήνες, ενώ πριν 140 χρόνια χρειάζονταν χρόνια και χρόνια για τις οικοδομές, οι κυβερνήσεις πλασάρουν σαν «ρεαλισμό» το ...δικαίωμα στη 13ωρη εργασία!

Οι διεκδικήσεις του 1886 παραμένουν επίκαιρες, γιατί είναι «ανάγκη των καιρών» να ξεμπερδεύει η εργατική τάξη με τον βραχνά του κέρδους, που όσο υπάρχει φέρνει ξεχείλωμα του εργάσιμου χρόνου.

«Επισκεφθείτε τα ραφεία ή τα σιδηρουργεία. Θα δείτε ανθρώπους με πρόσωπα χλωμά σαν τον θάνατο, να αναπνέουν σκόνη και δηλητήριο για δώδεκα ώρες. Αυτό δεν είναι εργασία - είναι αργή δολοφονία, που διαπράττεται για να γεμίσουν τα ταμεία των "βαρόνων" του Σικάγο», έγραφε η εφημερίδα «Arbeiter-Zeitung» του Αυγούστου Σπάις στο φύλλο της 2 Μάη 1886.

«Μπείτε σε αυτά τα υπόγεια, όπου το φως της ημέρας δεν φτάνει ποτέ. Εκεί θα βρείτε άνδρες και γυναίκες να σκύβουν πάνω από υφάσματα, αναπνέοντας τις ίνες που καταστρέφουν τα πνευμόνια τους. Είναι το σφαγείο της μόδας», πρόσθετε, δείχνοντας μέσα από αυτήν τη σκληρή γλώσσα την πραγματικότητα των εργατών.

Πόσες ομοιότητες άραγε μπορεί να βρει κάποιος σήμερα με τη «Βιολάντα» όπου μύριζαν προπάνιο για 8 ώρες κάθε μέρα, με τα ΕΛΠΕ και τις καταγεγραμμένες 65.000 ώρες υπερωριών, ή με τα 16ωρα - 7ήμερα στη Ρόδο που οι πρωτοκλασάτοι συνδικαλιστές του ΠΑΣΟΚ έτρεξαν να υπογράψουν για λογαριασμό των μεγαλοξενοδόχων;

Το κόκκινο νήμα που δένει την Εργατική Πρωτομαγιά του 1886 στο Σικάγο με τη ματωμένη Πρωτομαγιά του 1936 στη Θεσσαλονίκη, με την Πρωτομαγιά των 200 κομμουνιστών της Καισαριανής του 1944, με την Πρωτομαγιά του ιμπεριαλιστικού πολέμου, της βαθιάς πολεμικής εμπλοκής και των συνεπειών της για την εργατική τάξη και τον λαό του 2026, ξεδιπλώνεται στον δρόμο που μπορεί να μας βγάλει από τον κυκεώνα της φτώχειας, των πολέμων και της εκμετάλλευσης.

κλάδοι με απίστευτα ποσοστά κερδών και τζίρους που ζαλίζουν. Σε αυτές τις «ατμομηχανές» της οικονομίας, οι εργαζόμενοι βιώνουν την άγρια εκμετάλλευση, όπως αποκαλύπτουν οι μαρτυρίες τους στον «Ριζοσπάστη».

Ο Γιάννης δουλεύει σε έναν από τους μεγαλύτερους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους, σε τμήμα Πληροφορικής και μας εξηγεί με τι όρους εργάζεται. «Ολοι λένε "είσαι τυχερός, καλός μισθός, σταθερή δουλειά". Η πραγματικότητα όμως διαφέρει κατά πολύ. Τα "stand-by" (καθεστώς ετοιμότητας) είναι πάγια τεχνική. Και κάπως έτσι πλέον δουλεύουμε κατά μέσο όρο 15 ώρες έξτρα την εβδομάδα. Με τη χρήση και της τηλεργασίας που είχε έρθει υποτίθεται να λύσει θέματα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας, οι προϊστάμενοι σε θεωρούν μόνιμα διαθέσιμο, "Γιατί τι κάνεις; Σπίτι είσαι, οπότε κάνε και αυτό".

Στα λεγόμενα "προνομιούχα" τμήματα είμαστε σε επιφυλακή μία βδομάδα τον μήνα, 24 ώρες το 24ωρο. Και λέω αυτά "προνομιούχα" γιατί άλλα τμήματα με ελλείψεις σε προσωπικό (ναι, σε έναν κλάδο με τόσα κέρδη έχουμε τεράστιες ελλείψεις με βάση τις ανάγκες) είναι σε επιφυλακή 10 ή 15 ημέρες τον μήνα. Και όλα αυτά ενώ ο μισθός δεν φτάνει ούτε μέχρι τις 15-20 του μήνα.

Κάπως έτσι, κανονίζουμε την προσωπική μας ζωή με βάση τα stand-by. Μετράμε πόσα Σαββατοκύριακα θα έχουμε ελεύθερα για να τα φορτώσουμε με ό,τι δεν έχουμε προλάβει να κάνουμε όλες τις υπόλοιπες μέρες. Διαθέσιμος 24/7 σημαίνει παντού με το laptop, με το άγχος να έχεις ίντερνετ, ησυχία κ.τ.λ. Αυτή είναι η "προνομιακή" πραγματικότητα του πληροφορικάριου που εργάζεται σε έναν κλάδο που κάθε χρόνο οι εταιρείες πανηγυρίζουν για τα μερίσματα και τα κέρδη, και όλοι λένε το πόσο καλύτερη είναι η ζωή και οι συνθήκες λόγω καλύτερου μισθού ή πνευματικής εργασίας κ.ά.

Αναρωτιέμαι πολλές φορές: Στον 21ο αιώνα με πτυχίο, μεταπτυχιακό, ένα κάρο πιστοποιήσεις που πήρα με δαπάνη προσωπικού μου χρόνου, ενώ η εταιρεία τα ζητούσε, γιατί να πρέπει να δουλεύω όλη μέρα, για να τα βγάλω πέρα με αξιοπρέπεια; Ως νέος εργαζόμενος φανταζόμουν την τεχνολογία να με βοηθάει να αναπτύξω το αντικείμενό μου, να καλυτερεύει την ποιότητα της ζωής μου, αλλά και της δουλειάς μου, όχι να την επιδεινώνει. Ετσι κι αλλιώς όσο και να διαβάσω, όσο καλά και αν είναι αυτά που γράφω, όσες ώρες και αν δουλέψω, εφόσον η κατεύθυνση του κράτους είναι αυτή που είναι, στο τέλος αν μου συμβεί κάτι θα στηριχτώ σε ένα σύστημα Υγείας που έχει ανακαινισμένα κτίρια αλλά όχι γιατρούς και νοσηλευτές. Σε μια κοινωνία που παρακαλάει να μη βρέξει γιατί θα πνίγει και να μην φυσήξει γιατί θα καεί. Γι' αυτό την 1η Μάη θα απεργήσω».

«Με λένε Χαρά και τα τελευταία χρόνια δουλεύω σε μεγάλο όμιλο ένδυσης. Με το που μπαίνει ένας νέος εργαζόμενος στον όμιλο, το πρώτο πράγμα που πληροφορείται είναι ότι η σύμβασή του θα είναι 4ωρη, αν ζητήσει 8ωρο δεν τον παίρνουν απλά... ή "εξηγούν" πως πρέπει να προσπαθήσεις πολύ για να γίνεις 8ωρος, πρέπει να "εξελιχθείς". Φυσικά και μπορείς να έχεις έξτρα ώρες και φυσικά και είναι μόνο όταν έχει έξτρα δουλειά. Εννοείται πως αν δουλεύεις σε κατάστημα του κέντρου είσαι έξτρα τυχερός και έχεις και τις "Κυριακούλες" σου από Μάη μέχρι τον Οκτώβρη... για να δουλεύεις εννοείται.

Βέβαια δεν έχεις πια ζωή, δεν βλέπεις την οικογένειά σου, δεν έχεις σπιθαμή χρόνου να διαθέσεις σε κάτι άλλο πέρα από το να αναπληρώσεις λίγη από την εργατική σου δύναμη. Αλλά μπορείς να πεις όχι στις υπερωρίες όταν ο μισθός σου για χρόνια είναι 500 περίπου ευρώ; Οταν είσαι φοιτητής από την επαρχία που μένει μόνος του, όταν έχεις να μεγαλώσεις παιδιά;

Για να επανέλθω όμως, η εταιρεία τον Ιούνιο του 2025 έφερε σε μερικούς από τους συναδέλφους, μαζί και σε μένα, την πολυπόθητη 8ωρη σύμβαση που διακαώς επιθυμούσαμε, αφού αρκετοί από εμάς την είχαμε ανάγκη για να ξέρουμε έστω ότι αυτόν τον μήνα θα πληρωθούμε σαν 8ωροι και όχι σαν μερικής απασχόλησης. Σε αυτήν τη σύμβαση υπήρχε ένας αστερίσκος πως θα είναι μόνο για το καλοκαίρι, για όσο δηλαδή το είχε ανάγκη η εργοδοσία. Πολύ απλά, κάνεις ...σεζόν στην πόλη σου.

Αυτό είναι ένα από τα εργαλεία που το κράτος και όλες οι κυβερνήσεις χάρισαν απλόχερα στην εργοδοσία προκειμένου να πολλαπλασιάζει τα κέρδη της. Μετά έρχονται οι εργάσιμες Κυριακές που από 8 έχουν γίνει πλέον 32, τα σπαστά ωράρια που πολλοί συνάδελφοι αναγκάζονται να κάνουν γιατί "δεν βγαίνει αλλιώς η δουλειά", δηλαδή ένα 12ωρο στην υπηρεσία του εργοδότη, χωρίς να μπορείς πολλές φορές να απομακρυνθείς από τη δουλειά, να έχεις ζωή, αλλά παράλληλα χωρίς να πληρώνεσαι παραπάνω.

Ενώ όταν αιτηθείς άδεια, σου λένε "δεν γίνεται να λείπουν ταυτόχρονα άτομα" και επειδή δεν γίνεται σου "φοράνε" την άδεια όποτε θέλουν ή αρνούνται ακόμα και τη νόμιμη φοιτητική άδεια. Ορίζουν το πότε θα πας στην τουαλέτα, πότε θα φας, πότε θα μιλήσεις, πότε θα πας διακοπές, ακόμα και τον ελεύθερο χρόνο. Κι αυτό γιατί το πρόγραμμά μας βγαίνει κάθε τέλος εβδομάδας για την επόμενη εβδομάδα. Και όλα αυτά όταν η εργασία μας λόγω της εισόδου νέων τεχνολογιών, όπως τα αυτόματα ταμεία, αντί να απλοποιείται, να γίνεται λιγότερο εντατική, αντί η αύξηση της παραγωγικότητας να οδηγεί σε λιγότερη εντατικότητα, καλύτερους μισθούς, γίνεται το αντίθετο.

Ως εδώ! Δεν θα γίνουμε λάστιχο για τα κέρδη τους! Μπορούμε και έχουμε ανάγκη να ζούμε και να δουλεύουμε με βάση τις δυνατότητες που δίνει η εποχή μας! Τον δρόμο δείξαν οι εργαζόμενοι στο Σικάγο το 1886, όλοι όσοι πάλεψαν, έδωσαν τη ζωή τους για ζωή και δουλειά με δικαιώματα, για μια κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση, φτώχεια και πολέμους. Αυτόν τον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε και εμείς! Ολοι στην απεργία της Πρωτομαγιάς, όλοι στα απεργιακά συλλαλητήρια».

Εξαντλητική δουλειά και εντατικοποίηση είναι οι λέξεις που μπορούν να περιγράψουν τις συνθήκες εργασίας των εργαζομένων στα ξενοδοχεία, τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας, όπως αρέσκονται να αποκαλούν τον Τουρισμό. Τα παραπάνω επιβεβαιώνει ο Διαμαντής, εργαζόμενος σε ένα από τα μεγαλύτερα ξενοδοχεία της Αθήνας. «Οι εργαζόμενοι στον τουρισμό βιώνουμε καθημερινά την εντατικοποίηση της δουλειάς μας μέσα από τη μεγάλη υποστελέχωση στα ξενοδοχεία αλλά και την ανασφάλεια των ελαστικών μορφών απασχόλησης, την ομηρία των συμβάσεων ορισμένου χρόνου και της απασχόλησης μέσω εργολάβων», σημειώνει.

Παράλληλα, μας εξηγεί και τους νέους τρόπους με τους οποίους εντατικοποιείται η εργασία τους. «Η ολοένα και μεγαλύτερη πίεση από την πλευρά της εργοδοσίας για μεγαλύτερη απόδοση έχει γίνει καθεστώς, με δουλειά από πόστο σε πόστο ή με απαράδεκτες πρακτικές χρονομέτρησης της εργασίας στον καθαρισμό δωματίων, δημιουργώντας ένα ασφυκτικό περιβάλλον επιτήρησης και εξάντλησης για τις καμαριέρες και για τους εργαζόμενους σε όλα τα πόστα. Ολα αυτά συμβαίνουν ενώ το κόστος ζωής αυξάνεται ραγδαία, καθιστώντας ολοένα δυσκολότερη την κάλυψη βασικών μας αναγκών, με τη γενικότερη εμπλοκή της χώρας μας στους διεθνείς ανταγωνισμούς και τις πολεμικές εξελίξεις να εντείνει την ανασφάλεια, επηρεάζοντας άμεσα και έναν τόσο "εύθραυστο" κλάδο όπως είναι ο τουρισμός». Στο τι μπορούν να κάνουν οι εργαζόμενοι, ο Διαμαντής ξεκαθαρίζει πως «απέναντι σε αυτή την κατάσταση, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η αναμονή ή η σιωπή. Η συλλογική οργάνωση και η διεκδίκηση για την υπεράσπιση του εισοδήματός μας, των δικαιωμάτων και της αξιοπρέπειάς μας αποτελούν μονόδρομο για τους εργαζόμενους στα ξενοδοχεία και τον τουρισμό. Η μάχη που καλούμαστε να δώσουμε ενάντια σε αυτές τις συνθήκες, είναι και αυτή που δικαιώνει και το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς, όχι απλά ως μια ημέρα μνήμης, αλλά ως ημέρα διεκδίκησης και πάλης για την υπεράσπιση της ζωής μας, της ζωής των παιδιών μας, σε σύγκρουση με τις επιδιώξεις της εργοδοσίας και του κράτους. Τώρα είναι η ώρα που μέσα απ' τα σωματεία μας πρέπει να δυναμώσει η οργάνωση και ο συλλογικός αγώνας, βαδίζοντας τον δρόμο της ανατροπής που χάραξαν οι ήρωες και οι πρωτοπόροι της ταξικής πάλης, ενάντια στον πόλεμο και την εκμετάλλευση για έναν κόσμο στο μπόι των ονείρων και των ανθρώπων».

Προετοιμάζοντας μάλιστα την εκδήλωση μπροστά και στην Πρωτομαγιά, το Συνδικάτο πραγματοποιεί καθημερινά περιοδείες ενημέρωσης σε χώρους διαμονής των μεταναστών εργατών, ενώ συνεχίζει τις παρεμβάσεις διεκδίκησης για τα δικαιώματα των μεταναστών εργατών.

Μια σειρά προβλήματα, όπως επισημαίνεται και από εργάτες από το Νεπάλ, το Μπαγκλαντές κ.α., παραμένουν στους χώρους, ξεχωρίζοντας τις πολύ δύσκολες συνθήκες διαμονής, το γεγονός ότι ελλοχεύουν ακόμη και κίνδυνοι μετάδοσης ασθενειών από στάσιμα νερά και τρωκτικά (π.χ. λεπτοσπείρωση), την έλλειψη καθαριότητας, τις ελάχιστες υγειονομικές υπηρεσίες, εμβολιασμούς κ.ά.

Πρόκειται για ζητήματα που το σωματείο συνεχίζει να αναδεικνύει, καλώντας και με ανακοινώσεις στις μητρικές γλώσσες των μεταναστών εργατών γης, να δυναμώσουν τη συσπείρωσή τους στο συνδικάτο και από κοινού την παρέμβασή τους, για όλα όσα έχουν ανάγκη και οι ίδιοι σήμερα.

Στο πλαίσιο αυτό, το Συνδικάτο μαζί με το Εργατικό Κέντρο Πάτρας πραγματοποίησε παρέμβαση στην Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, όπου συναντήθηκε με τον αναπληρωτή περιφερειάρχη Χ. Μπονάνο, απαιτώντας να προχωρήσουν τα αναγκαία μέτρα που ακόμα δεν έχουν ληφθεί, έναν χρόνο μετά την περσινή καταστροφική πυρκαγιά σε καταυλισμό της Νέας Μανωλάδας.

Διεκδικούν μέτρα για την αντιμετώπιση τυχόν νέων περιστατικών πυρκαγιών στους χώρους διαμονής (με πυροσβεστικά μέσα, καθαρισμούς, πυροσβεστικές περιπολίες, φυλάκια κ.ά.), διευκόλυνσης της πρόσβασης των εργατών σε δημόσιες και δωρεάν δομές Υγείας (με ενίσχυση με προσωπικό και εξοπλισμό), εμβολιασμούς, τακτικούς ελέγχους από κλιμάκια του ΕΟΔΥ κ.ά.

Επίσης, σχετικά με τις συνθήκες διαβίωσης, το σωματείο απαιτεί να μην υπάρχουν καταλύματα διαμονής 30 ατόμων, καταλήγοντας να συνωστίζονται σε αυτά πάνω από 100 εργάτες, ενώ ειδική αναφορά γίνεται για τα εργασιακά δικαιώματα, διεκδικώντας ίσα δικαιώματα Ελλήνων και μεταναστών εργατών γης, κανένας ανασφάλιστος, δουλειά που να μην ξεπερνά τις 40 ώρες την εβδομάδα (5ήμερο - 8ωρο - 40ωρο) κ.ά. μέτρα.

Από την πλευρά του, ο αναπληρωτής αντιπεριφερειάρχης έκανε λόγο για παρεμβάσεις που «θα γίνουν» στον ΕΟΔΥ, ώστε κλιμάκιά του να βρεθούν στην περιοχή για ελέγχους και εξετάσεις.

Χτες, πραγματοποιήθηκε παρέμβαση και στην Περιφερειακή Διεύθυνση της Πυροσβεστικής Υπηρεσίας στην Πάτρα, απαιτώντας μέτρα πυρασφάλειας στους χώρους διαμονής, να γίνει καθαρισμός από εύφλεκτα υλικά, καθώς και περιπολίες για την πυροπροστασία.