Με σεβασμό και περηφάνια οι συγγενείς, σύντροφοι και φίλοι συγκεντρώθηκαν για να αποχαιρετήσουν τον σύντροφο Χρήστο, που σε όλη του τη ζωή, μέσα από τις γραμμές του ΚΚΕ, σε όποιο μετερίζι κι αν βρέθηκε, πάλεψε αταλάντευτα για την υπόθεση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.

Στο τελευταίο «αντίο» στον σύντροφο Χρήστο παρευρέθηκε αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής την Ελένη Μπέλλου, μέλος του ΠΓ της ΚΕ, ενώ συμμετείχαν ακόμα τα μέλη της ΚΕ Στέφανος Λουκάς και Κώστας Σκολαρίκος.

Στο πλευρό του, αυτήν τη φορά ως τιμητική φρουρά δίπλα στο φέρετρο, που ήταν σκεπασμένο με τις σημαίες του ΚΚΕ και της ΕΑΜικής Αντίστασης και ήταν ακουμπισμένος πάνω ο «Ριζοσπάστης», στάθηκαν σύντροφοι και συντρόφισσες από το ΚΚΕ και την ΚΝΕ, συνοδεύοντας τον σύντροφο στο ύστατο «χαίρε».

«Αποχαιρετούμε σήμερα με μεγάλη θλίψη, σεβασμό και υπερηφάνεια τον σύντροφο Χρήστο Τσιντζιλώνη, ο οποίος για πάνω από 7 δεκαετίες και από πολλά μετερίζια υπηρέτησε τους σκοπούς και τις αρχές του Κόμματός μας», τόνισε μεταφέροντας το αποχαιρετιστήριο μήνυμα της ΚΕ του ΚΚΕ ο Κώστας Σκολαρίκος. Αναφερόμενος στη ζωή του, στην αγωνιστική προσφορά και στις θυσίες της οικογένειάς του, σημείωσε:

«Ο σύντροφος Χρήστος γεννήθηκε στις 14 Οκτώβρη του 1932, στο χωριό Σαμαρίνα Γρεβενών, και η μέριμνα και η αγάπη για τον τόπο του τον συντρόφεψαν σε όλη τη ζωή του. Για πολλά χρόνια υπήρξε πρόεδρος του Συνδέσμου Σαμαριναίων Αθηνών και εκδότης της εφημερίδας "Ωραία Σαμαρίνα".

Στη διάρκεια της Τριπλής Φασιστικής Κατοχής, η οικογένειά του αγωνίστηκε μέσα από τις γραμμές της ΕΑΜικής Εθνικής Αντίστασης και ο ίδιος εντάχθηκε στα Αετόπουλα και στην ΕΠΟΝ. Την πρώτη μεταπολεμική περίοδο οι γονείς του πιάστηκαν και φυλακίστηκαν στα Γρεβενά. Μετά την αποφυλάκισή τους το 1947 εντάχθηκαν στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας, όπως και οι δύο αδερφές του, η μία εκ των οποίων σκοτώθηκε σε μάχη έναν χρόνο αργότερα. Τον Αύγουστο του 1947 ο ίδιος και τα μικρότερα αδέρφια κατέφυγαν στην Αλβανία, προκειμένου να προφυλαχθούν από τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις του αστικού κυβερνητικού στρατού και το δολοφονικό όργιο των παρακρατικών συμμοριών.

Η τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ, η κορύφωση της ταξικής πάλης στη χώρα μας, θα τον σημάδευε για πάντα, και σε αυτήν, όπως και γενικότερα στην Ιστορία του Κόμματός μας, θα αφιέρωνε το σημαντικότερο κομμάτι της ερευνητικής του δραστηριότητας, που έγινε δυνατή λόγω της πολύπλευρης μόρφωσης που απέκτησε στις χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης. Το 1948 παρακολούθησε στη Σκόνδρα της Αλβανίας τα μαθήματα του Παιδαγωγικού Φροντιστηρίου και αξιοποιήθηκε ως δάσκαλος στα προσφυγόπουλα. Την ίδια χρονιά πέρασε στην Ουγγαρία και εργάστηκε σε διάφορους παιδικούς σταθμούς, ενώ πήρε πτυχίο δασκάλου Γενικού Σχολείου το 1953 και το 1956 το πτυχίο του καθηγητή Ιστορίας από την Ανώτατη Παιδαγωγική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βουδαπέστης».

Στάθηκε επίσης στο παράδειγμα που αφήνει πίσω του με την αγωνιστική στάση ζωής, την προσφορά και την αταλάντευτη στάση του:

«Ο σύντροφος Χρήστος διατήρησε τα χαρακτηριστικά του πρωτοπόρου παιδαγωγού σε όλη του τη ζωή. Ταυτόχρονα, συνδύαζε τη μόρφωση με την ενεργή στράτευση στην ταξική πάλη και με τη μέχρι τέλους αισιοδοξία για την επικράτηση της εργατικής τάξης και των συμμάχων της. Ηδη από το 1952, στο πλαίσιο της καμπάνιας στρατολογίας "Νίκος Μπελογιάννης" απέκτησε τον τίτλο του μέλους του Κόμματος, ενώ τάχθηκε ενεργά και αποφασιστικά ενάντια στην απόπειρα αντεπανάστασης στην Ουγγαρία το 1956.

Τον Δεκέμβρη του 1958 πήγε στη Ρουμανία, όπου εργάστηκε ως καθηγητής στα προσφυγόπουλα. Παράλληλα, διετέλεσε μέλος του Γραφείου της Κομματικής Επιτροπής της Κομματικής Οργάνωσης του ΚΚΕ στη Ρουμανία και μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου του Συλλόγου Ελλήνων Πολιτικών Προσφύγων Ρουμανίας. Το 1968 συντάχθηκε δυναμικά με τις Αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ του ΚΚΕ και με την ανασυγκρότηση των Κομματικών Οργανώσεων, ενώ ανέλαβε υπεύθυνες χρεώσεις στον μηχανισμό της Κεντρικής Επιτροπής. Το 1972, με απόφαση του Πολιτικού Γραφείου, τοποθετήθηκε υπεύθυνος του Τμήματος Διαφώτισης της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ.

Τον Δεκέμβρη του 1975 επαναπατρίστηκε και μέχρι το 1981 εργάστηκε στον "Ριζοσπάστη", ενώ παράλληλα ανέλαβε Οργανωτικός Γραμματέας της ΚΟΒ "Ριζοσπάστη". Στα τέλη του 1981 με απόφαση του Πολιτικού Γραφείου πέρασε στη δουλειά του Κέντρου Μαρξιστικών Ερευνών, όπου δούλεψε ως μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου και μέλος του προεδρείου, καθώς και ως υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας. Το 1983 έγινε μέλος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ.

Την περίοδο 1989 - 1991, που στιγματίστηκε από την επικράτηση της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και στις άλλες χώρες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης και από την οξυμένη εσωκομματική κρίση, υπερασπίστηκε με σθένος τον κομμουνιστικό χαρακτήρα του Κόμματος, ενάντια στις ενέργειες της δεξιάς οπορτουνιστικής ομάδας που επιχειρούσε την ενσωμάτωση του Κόμματος στις δομές και στη λειτουργία του "Συνασπισμού της Αριστεράς και της Προόδου".

Τα επόμενα χρόνια με εργατικότητα και σεμνότητα αφιερώθηκε στο μετερίζι της Ιστορίας, και από το 1997 και για μια δεκαετία περίπου διετέλεσε υπεύθυνος του Τμήματος Ιστορίας της ΚΕ του ΚΚΕ, ενώ ταυτόχρονα υπήρξε μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της "Κομμουνιστικής Επιθεώρησης". Συνέβαλε ξεχωριστά, μέσα από έρευνα - αρθρογραφία στον "Ριζοσπάστη" και στην "Κομμουνιστική Επιθεώρηση", αλλά και στον αστικό Τύπο, μέσα από την επιμέλεια εκδόσεων και τη συμμετοχή με μονογραφίες σε συλλογικούς τόμους, στην υπεράσπιση της πρώτης απόπειρας σοσιαλιστικής οικοδόμησης, στην ανάδειξη της σημασίας του αγώνα του ΔΣΕ και στην αποκατάσταση του Νίκου Ζαχαριάδη. Πολύτιμη παρακαταθήκη αποτελεί και η μονογραφία του για την Ιστορία της Ομοσπονδίας Κομμουνιστικών Νεολαιών Ελλάδας. Στη συνέχεια ανέλαβε για πολλά χρόνια πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, ενώ υπήρξε και αντιπρόεδρος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Αντιστασιακών Οργανώσεων και του απονεμήθηκε η τιμητική διάκριση "Vandeborg"».

Κλείνοντας ο Κ. Σκολαρίκος τόνισε ότι ο σύντροφος Χρήστος «παρέμεινε έως το τέλος της ζωής του πιστός στις αξίες και στα ιδανικά του ΚΚΕ, τίμησε τον τίτλο του μέλους και του στελέχους του Κόμματος», ενώ εξέφρασε τα βαθιά και ειλικρινή συλλυπητήρια της ΚΕ του ΚΚΕ στην γυναίκα του, συντρόφισσα Γλυκερία, στην κόρη του και στην οικογένειά του.

Εκ μέρους της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ τον σύντροφο Χρήστο αποχαιρέτησε ο Νίκος Παπαγεωργάκης, ο οποίος, επισημαίνοντας την πλούσια δράση και συμβολή του, τόνισε:

«Υποσχόμαστε ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα για την εκπλήρωση των ιδανικών και οραμάτων της ΕΑΜικής Αντίστασης, του ΔΣΕ και του ΚΚΕ, για τα οποία και ο ίδιος αγωνίστηκε σε όλη του τη ζωή.

Αποχαιρετάμε τον αγωνιστή, που ως νεαρό παλικαρόπουλο του ανατέθηκε όχι μόνο να μάθει σωστά τα γράμματα και να τα μεταλαμπαδεύσει στα μικρότερα παιδιά στην πολιτική προσφυγιά, αλλά και να πείσει τις μανάδες που ο ΔΣΕ τις πήρε με τα παιδιά τους, στην υποχώρηση στις Λαϊκές Δημοκρατίες, να αφήσουν τα μικρά να μάθουν γράμματα, καθώς επηρεασμένες από τον αντικομμουνισμό διατηρούσαν αφάνταστες προκαταλήψεις. Αφορά εκείνη την ομάδα γυναικόπαιδων που κατά τον επαναπατρισμό τους στις αρχές της δεκαετίας του 1950 υποχρέωσε ακόμα και τις τότε ελληνικές κυβερνητικές αρχές να αναγνωρίσουν ως "ευχάριστη έκπληξη" το πολύ καλό τους επίπεδο υγείας και μόρφωσης!

Τον αφοσιωμένο στην υπόθεση του κομμουνισμού μαχητή, που θεωρούσε παράσημο τιμής το γεγονός ότι το 1956 οι Ούγγροι αντεπαναστάτες, αυτοί που σήμερα οι καπιταλιστικοί θεσμοί τούς έχουν ανακηρύξει σε "ήρωες της δημοκρατίας", στην πόλη όπου δίδασκε τον είχαν εντάξει στον κατάλογο των δολοφονιών που εξαπέλυσαν.

Τον συνεπή κομμουνιστή που έβγαλε εις πέρας ό,τι καθήκον του ανέθεσε το Κόμμα του, και που στις κρίσιμες στιγμές για το ΚΚΕ, το 1968 και το 1989 - '91, δεν ταλαντεύτηκε στιγμή. Ο ίδιος το θεωρούσε σημαντική στιγμή της ζωής του, το γεγονός ότι την περίοδο που οι σειρήνες του οπορτουνισμού προετοίμαζαν τη μετονομασία του ΚΚΕ και την κατάργηση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, ο ίδιος μαζί με άλλους παλιούς κομμουνιστές του Τμήματος Ιστορίας ανέλαβαν την ευθύνη της έκδοσης των πρακτικών του Γ' Εκτακτου Συνεδρίου του ΣΕΚΕ, που αποφάσισε να υιοθετήσει τις αποφάσεις του 2ου Συνεδρίου της ΚΔ - και τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό - και τη μετονομασία του σε ΚΚΕ (...)

Προσωπικά αισθάνομαι ακόμα μεγαλύτερη θλίψη, καθώς αποχαιρετώ έναν από τους τελευταίους μου "θείους" και δασκάλους της πολιτικής προσφυγιάς. Γιατί εκεί, τον Χρήστο και τη γενιά του νιώθαμε όντως για θείους και θείες και τους μεγαλύτερους για παππούδες και γιαγιάδες.

Αυτοί μας γαλούχησαν με τα πανανθρώπινα ιδανικά, και γι' αυτό θα τους είμαστε ευγνώμονες μέχρι τέλους. Αποχαιρετώ λοιπόν τον "θείο" Χρήστο με λύπη, αλλά και μεγάλη υπερηφάνεια που ένας τέτοιος μαχητής της ζωής, όπως και πολλοί άλλοι που "έφυγαν" νωρίτερα, όπως ο αδελφός του ο Γιώργος, ήταν και παραμένουν κομμάτι της ζωής μου και των άλλων παιδιών της πολιτικής προσφυγιάς».

Τον σύντροφο Χρήστο αποχαιρέτησε επίσης ο Αριστομένης Συγγελάκης εκ μέρους του Εθνικού Συμβουλίου Διεκδίκησης των Οφειλών της Γερμανίας προς την Ελλάδα, ενώ με ιδιαίτερη συγκίνηση τον αποχαιρέτησε εκ μέρους των μαθητών του στην πολιτική προσφυγιά η Ειρήνη Θρασκιά, μαθήτριά του στην πόλη Οραντέα της Ρουμανίας.