RIZOSPASTIS

Το ύστατο «χαίρε» απηύθυναν με θλίψη σύντροφοι και φίλοι, η οικογένειά του, και από την ΚΕ του Κόμματος τα μέλη της Δημήτρης Γόντικας, Μανώλης Ραπανάκης, Νίκος Ζαχαρόπουλος και Βασίλης Δημόπουλος, ο οποίος εκφώνησε και τον επικήδειο λόγο.

«Η ΚΕ του ΚΚΕ με μεγάλη θλίψη και πόνο, αλλά και με υπερηφάνεια, αποχαιρετά έναν άξιο και σπουδαίο σύντροφο, που με την πολύχρονη και πολύτιμη προσφορά του, τη συνέπεια και το αγωνιστικό ήθος του, τίμησε το Κόμμα.

Εναν αληθινό κομμουνιστή, σεμνό εργάτη, μετανάστη, επιστήμονα, που υπήρξε αγωνιστής του αντιδικτατορικού κινήματος και στέλεχος του Κόμματος και της ΚΝΕ, με δράση στην Ελλάδα και στο εξωτερικό», σημείωσε ο Β. Δημόπουλος.

«Εφυγες ξαφνικά», συνέχισε για τον σύντροφο Νίκο, «αλλά η απουσία σου είναι ήδη αισθητή σε όλους μας. Μας λείπει το χαμόγελό σου, η χαρά και η αισιοδοξία σου για τη ζωή.

Το πείσμα σου να παλεύεις θαρραλέα τις δυσκολίες. Η κομματικότητα, η μαχητικότητα και η ακεραιότητά σου ήταν η δική σου συμμετοχή και το μερίδιό σου στον καθημερινό και δύσκολο αγώνα που δίνουμε όλοι μας για να ανθρωπέψει ο άνθρωπος, για να γίνουν πράξη τα ιδανικά μας, που είναι γερά θεμελιωμένα και χτισμένα πάνω στο δίκιο της εργατικής τάξης και του Κόμματός μας.

RIZOSPASTIS

Ταγμένος απόλυτα και ολοκληρωτικά στην υπόθεση του Κόμματος για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Πάντοτε ανήσυχος και πρωτοπόρος. Ποτέ δεν συμβιβάστηκες με τη ρουτίνα στην κομματική δουλειά. Δεν το έβαλες ποτέ κάτω.

Ακόμη και τις μεγάλες δυσκολίες της ζωής τις αντιμετώπιζες με αφάνταστη καρτερικότητα και απαράμιλλη αισιοδοξία.

Υπήρξες παράδειγμα ανιδιοτελούς και ακούραστου κομμουνιστή».

Στάθηκε επίσης στο πλούσιο βιογραφικό του συντρόφου Νίκου, σημειώνοντας μεταξύ άλλων:

«Ο σύντροφος Νίκος Σταφυλλίδης γεννήθηκε στη Δράμα το 1941. Ο πατέρας του ήταν οικοδόμος και η μητέρα του καπνεργάτρια, οι οποίοι μετανάστευσαν και δούλεψαν για 20 χρόνια στη Δυτική Γερμανία. Ο ίδιος δούλευε από 7 χρονών, χωρίς διακοπή καθ' όλη τη διάρκεια των μαθητικών και φοιτητικών του χρόνων. Μόλις τέλειωσε το Γυμνάσιο στη Δράμα, το 1959, έφυγε για τη Στουτγκάρδη, εργάστηκε ως εργάτης και μπόρεσε στη συνέχεια να σπουδάσει στο Πολυτεχνείο στο Γκρατς της Αυστρίας και να αποφοιτήσει ως διπλωματούχος μηχανολόγος μηχανικός.

Στο Γκρατς, ως φοιτητής, υπήρξε δραστήριο συνδικαλιστικό στέλεχος του φοιτητικού κινήματος. Εκεί το 1964 έγινε μέλος του παράνομου τότε ΚΚΕ (...).

Τα χρόνια 1965 - 1966 υπήρξε στέλεχος της ΕΔΑ, με ευθύνη για τη συγκρότηση Οργανώσεών της στην Αυστρία και στη Δυτική Γερμανία. Το 1967, με την Απόφαση της 11ης Ολομέλειας της ΚΕ, επανασυνδέεται με το Κόμμα. Το 1968 συντάχθηκε αποφασιστικά με τις Αποφάσεις της 12ης Ολομέλειας και συνέβαλε με όλες του τις δυνάμεις στην ανασυγκρότηση και ισχυροποίηση των δυνάμεων του ΚΚΕ στην Αυστρία. (...)

Το 1968, με τη δημιουργία της ΚΝΕ, ανέλαβε την ευθύνη για τη συγκρότηση των Οργανώσεων της ΚΝΕ στην Αυστρία και στην πορεία, με τη δημιουργία Κλιμακίου του Κεντρικού Συμβουλίου στο εξωτερικό, γίνεται μέλος του ΚΣ και του Γραφείου του Κλιμακίου του ΚΣ στο εξωτερικό. Τον Οκτώβρη του 1969, με τη συγκρότηση Συντονιστικού Γραφείου Ελλήνων φοιτητών του εξωτερικού, αναλαμβάνει γενικός γραμματέας του, ενώ επιπλέον διατελεί μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής των Ελληνικών Αντιδικτατορικών Επιτροπών στο εξωτερικό. Καθ' όλη τη διάρκεια της επταετίας 1967 - 1974 αναπτύσσει έντονη αντιδικτατορική δράση, μέσω της ΚΝΕ και των φορέων του νεολαιίστικου, φοιτητικού και επιστημονικού κινήματος.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα το 1974 παραμένει μέλος του ΚΣ της ΚΝΕ, με τις χρεώσεις του υπεύθυνου του Τμήματος Διεθνών Σχέσεων, των Οργανώσεων Εξωτερικού και του Γραφείου Τύπου του ΚΣ. Τα χρόνια 1975 - 1977 εκλέγεται μέλος του Γραφείου της Επιτροπής Περιοχής της ΚΟ Αθήνας, από το 1977 με απόφαση του ΠΓ της ΚΕ αναλαμβάνει υπεύθυνος για τη δημιουργία και οργάνωση της "Τυποεκδοτικής", και στη συνέχεια συμβάλλει με μελέτες και θέσεις ευθύνης στη δημιουργία του ραδιοφωνικού και τηλεοπτικού σταθμού του Κόμματος.

Ολα αυτά τα χρόνια, ταυτόχρονα με τις σημαντικές θέσεις ευθύνης στην ΚΝΕ και το ΚΚΕ, ο σύντροφος Νίκος Σταφυλλίδης συμμετέχει δραστήρια στα όργανα του συνδικαλιστικού και επιστημονικού κινήματος, εκπροσωπώντας τις ταξικές δυνάμεις στο ΤΕΕ, στην Επιστημονική Επιτροπή Βιομηχανικού Σχεδιασμού του ΤΕΕ και στον Πανελλήνιο Σύλλογο Διπλωματούχων Μηχανολόγων - Ηλεκτρολόγων».

Κλείνοντας ο Β. Δημόπουλος τόνισε για τον σύντροφο Νίκο: «Σε όλη του τη ζωή στάθηκε περήφανος κομμουνιστής, με στέρεη πεποίθηση ότι ο κόσμος θα αλλάξει, ότι ο σοσιαλισμός θα νικήσει, ότι το ΚΚΕ, με τη μαρξιστική - λενινιστική ιδεολογία, το Πρόγραμμα και τις αρχές του, θα επικρατήσει.

Στις δύσκολες στιγμές για το επαναστατικό κίνημα, όταν φυσούσε ο άγριος άνεμος της ανεπανάστασης και το Κόμμα έδινε τον αγώνα να μη διαλυθεί από τη θύελλα των ανατροπών και τον οπορτουνισμό, στάθηκε βράχος, ακλόνητος, υπερασπιστής του Κόμματος, κόντρα στις επιθέσεις των αστών και των οπορτουνιστών.

Φεύγεις, σύντροφε, και μας αφήνεις μια πλούσια και ανεκτίμητη κληρονομιά.

Θα κρατήσουμε ως παρακαταθήκη το παράδειγμα της αγωνιστικής ζωής σου, την προσφορά σου, όλα όσα μας έμαθες με την αταλάντευτη στάση σου.

Θα σε θυμόμαστε, θα σε σκεφτόμαστε στους καθημερινούς αγώνες. Δεν θα ξεχάσουμε αυτά που έλεγες, που έπραττες, γιατί είσαι κι εσύ μέρος της συλλογικής πείρας και δράσης του Κόμματος (...)

Σε αποχαιρετάμε, σύντροφε, με μία υπόσχεση.

Αντλώντας κουράγιο και δύναμη από το παράδειγμά σου, θα χαλυβδώσουμε την πίστη μας στα ιδανικά μας και θα πολλαπλασιάσουμε τις προσπάθειες για την εκπλήρωση των σοβαρών κομματικών καθηκόντων, όπως αποφασίσαμε στο πρόσφατο 22ο Συνέδριό μας».

Εκ μέρους της ΤΕ Βόρειου Τομέα Αττικής και της ΚΟ Αμαρουσίου αποχαιρέτησε τον σύντροφο Νίκο ο Νίκος Κούβαρης, μέλος του Γραφείου της ΤΕ. Στάθηκε στην προσφορά του με όλους τους δυνατούς τρόπους στη δραστηριότητα της Κομματικής Οργάνωσης, παρά τις σημαντικές χρεώσεις που είχε αναλάβει κεντρικά στο Κόμμα.

Με βαθιά συγκίνηση μίλησαν τα εγγόνια του, που αναφέρθηκαν στο λαμπρό παράδειγμά του, αυτό της αγωνιστικής στάσης ζωής, όπως και ότι αποτελούσε πάντοτε στήριγμα για την οικογένειά του.

Τέλος πήρε τον λόγο ο Λευτέρης Γρηγοριάδης, σύντροφος του Νίκου Σταφυλλίδη στην Αυστρία. Αναφέρθηκε στην από κοινού δράση τους εκεί, ελπίζοντας ότι όλος ο κόσμος «θα γίνει κόκκινος», και αποχαιρέτησε τον σύντροφο Νίκο τραγουδώντας στίχους από τη «Ρωμιοσύνη» και το «Γελαστό Παιδί».