Ο καθένας ας αναλάβει, λοιπόν, τις ευθύνες του! Υπερασπιζόμενος τον κομμουνισμό, υπερασπίζεται το οκτάωρο! Υπερασπιζόμενος τον κομμουνισμό, υπερασπίζεται το δικαίωμα στην εργασία, στη σύνταξη, στη δωρεάν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, στην ελεύθερη και δωρεάν Παιδεία. Η προσπάθεια καταδίκης του κομμουνισμού, η εξομοίωσή του με τον ναζισμό, στοχεύει στο να χτυπηθούν οι ιδέες του, οι οποίες έφεραν στο προσκήνιο την εργατική τάξη. Την έφεραν στο προσκήνιο και την έκαναν να πιστέψει πως μπορεί να πάρει την τύχη της στα χέρια της. Σκοπός των Ευρωπαίων και ντόπιων πρακτόρων είναι να λυγίσουν τη λαϊκή αντίσταση, να σπείρουν την ηττοπάθεια και τον φόβο. Να ελαχιστοποιήσουν τις λαϊκές αντιδράσεις στα έκτακτα μέτρα που παίρνουν. Να λυγίσουν την εργατική τάξη. Να την κάνουν να πιστέψει πως τέλειωσε ο ιστορικός ρόλος της, που είναι η αλλαγή του κόσμου. Η δημιουργία της παγκόσμιας αταξικής κοινωνίας. (...)

Καθοριστική, λοιπόν, στιγμή! Ο καθένας θα κριθεί από τη στάση του. Από τη μια μεριά μπαίνει το παρελθόν και από την άλλη το μέλλον! `Η αφήνουμε τον κόσμο να βουλιάξει ή τον βγάζουμε από το αδιέξοδο και τον οδηγούμε στο μέλλον. `Η με τα μέτρα ή ενάντια στα μέτρα. `Η με το κεφάλαιο ή με τον κομμουνισμό!».

Η πρώτη στήλη του Απρίλη είναι πάντα αφιερωμένη στον σύντροφό μας Νίκο Αντωνάκο, που έφυγε από τη ζωή στις 3 Απρίλη του 2009. Φέτος επιλέξαμε πολύ μικρά αποσπάσματα από την τελευταία δημοσίευση της «Αλλης Διάστασης», της στήλης του στον «Κυριακάτικο Ριζοσπάστη», με τίτλο «Σε τούτα δω τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει». Αναζητείστε την να τη διαβάσετε ολόκληρη, κάθε πρότασή της είναι μια ακόμα προσθήκη στο ιδεολογικό μας οπλοστάσιο...

Περνάμε στις ταινίες της εβδομάδας. Το «Undertone» του Ιαν Τουάσον (Α 24) μας υπόσχεται ακουστικό τρόμο και πράγματι ηχητικά είναι αρκετά δουλεμένο... Ομως τα ηχητικά εφέ και οι άσκοπες δήθεν τρομακτικές κινήσεις της κάμερας από μόνες τους χωρίς σενάριο και υποδομή δεν μπορούν να προκαλέσουν τίποτα παραπάνω από ακουστικό βασανιστήριο και νύστα! Το «Ανάμεσα στις Καλαμιές» (Rietland) του Σβεν Μπρέσσερ που μας υπόσχεται ένα καθηλωτικό θρίλερ μυστηρίου με θέμα τον αντίκτυπο της δολοφονίας μιας κοπέλας σε μια μικρή αγροτική κοινότητα, μέσα από τα μάτια ενός ντόπιου, είναι πραγματικά μια συρραφή διάφορων σκηνών της καθημερινής ζωής του αγρότη χωρίς μια υποτυπώδη δομή, συσχέτιση και ενδιαφέρον για την υπόθεση. Οσο για «Το Μυστικό του Δάσους» των Μάκη Τσούφη και Στέλιου Ορφανίδη δυστυχώς, ενώ αξίζει και με το παραπάνω το θέμα που πραγματεύεται και υπονοείται, δεν βρήκαμε καλή τη σκηνοθετική προσέγγιση, η οποία σε συνδυασμό με την ελλιπή καθοδήγηση στους ηθοποιούς και τους προκάτ διαλόγους δυστυχώς θυμίζουν αμερικανικό b-movie. Κρίμα, γιατί ένα καλό αστυνομικό λείπει από την ελληνική παραγωγή. Tο «Gorgona» της Εύης Καλογηροπούλου μας μεταφέρει σε μια πατριαρχική πόλη - κράτος που μαστίζεται από βία και περιβαλλοντική μόλυνση, σε ένα άχρονο δυστοπικό μέλλον, όπου σύμφωνα με την σκηνοθέτιδα πρόκειται για «μια ταινία εκδίκησης εμποτισμένη με υπερφυσικά στοιχεία και φεμινιστική μανία»... Να πούμε ότι η δημιουργός είναι συνεπής στον κινηματογράφο που κάνει, έχοντας δει και τις μικρού μήκους ταινίες της. Ακόμα όμως κι αν δεν υπήρχε αυτό το μετα-αποκαλυπτικό κιτς αισθητικό πλαίσιο, που προσπαθεί να μιμηθεί «Mad Max» ανεπιτυχώς, υπάρχει ένα ιδεολογικό συνονθύλευμα που είναι μεν πολύ της μόδας, αλλά μας βρίσκει απέναντι. Είναι προφανές ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τη θέση της γυναίκας με τον ίδιο τρόπο και δεν έχουμε κοινές συνισταμένες στην ανάλυση της κοινωνικής πραγματικότητας...

Παρίσι, 1955. Ο 60χρονος Μαρσέλ Πανιόλ είναι ένας διάσημος και καταξιωμένος θεατρικός συγγραφέας και σκηνοθέτης. Οταν ο αρχισυντάκτης του περιοδικού «ELLE» τού αναθέτει να γράφει μια εβδομαδιαία στήλη για την παιδική του ηλικία, ο Πανιόλ το βλέπει ως μια εξαιρετική ευκαιρία να επιστρέψει στις καλλιτεχνικές του ρίζες: το γράψιμο. Τότε ως διά μαγείας εμφανίζεται ένας εκπληκτικός συνοδοιπόρος, ο μικρός Μαρσέλ, δηλαδή ο νεαρός του εαυτός. Μαζί, θα εξερευνήσουν την απίστευτη ζωή του.

Τα τελευταία χρόνια, τα ενήλικα animation έχουν κερδίσει πολλούς πόντους στον κινηματογράφο και έχουν αποδείξει ότι μπορούν να αφηγηθούν ισάξια με τη μυθοπλασία μια σημαντική ιστορία. Μερικές φορές δε, πολύ πιο ολοκληρωμένα, αφήνοντας παράλληλα τον θεατή με μια πιο ανάλαφρη αίσθηση. Ιδιαίτερα εδώ που κρίσιμοι σταθμοί της ζωής του Πανιόλ μπλέκονται με αρχειακό υλικό, έχουμε μια ακόμα πιο ολοκληρωμένη αφήγηση. Το εάν ήταν σημαντικός ο Μαρσέλ Πανιόλ είναι κάτι που μπορούμε να το διαπιστώσουμε διαβάζοντας ιστορία κινηματογράφου και θεάτρου, αφού το έργο του έχει διασκευαστεί και μεταφραστεί σε πάνω από 50 γλώσσες. Εμείς θα μιλήσουμε για δυο σημεία που μας έκαναν εντύπωση. Πρώτον, πόσο τρυφερό εύρημα είναι να σε βοηθάει να θυμηθείς τη ζωή σου ο πιτσιρικάς που ήσουν κάποτε και, δεύτερον, πόσο μας εντυπωσίασε, όταν μάθαμε ότι προτίμησε να καταστρέψει τα αντίγραφα των ταινιών του ώστε η υπό γερμανικό έλεγχο «Continental Films» να μην μπορέσει να τα αποκτήσει, καθώς και να πουλήσει στον κινηματογραφικό κολοσσό «Γκωμόν» τα στούντιό του παρά να τα παραδώσει στη ναζιστική κατοχή και την κυβέρνηση του Βισύ, που ήθελαν να τα αξιοποιήσουν για τους προπαγανδιστικούς τους σκοπούς. Αξίζει να τη δείτε για την ολοκληρωμένη ιστορία της και το υπέροχο σχέδιό της.

Ο Τσάρλι γνωρίζει την Εμμα σε ένα καφέ στο Cambridge. Μετά από έναν θυελλώδη έρωτα, η κοινή τους ζωή μοιάζει ιδανική, μέχρι που, σε μια βραδιά με φίλους και ένα παιχνίδι εξομολογήσεων υπό την επήρεια αλκοόλ, μια αποκαλυπτική παραδοχή τινάζει στον αέρα τη βεβαιότητά τους και τους σπρώχνει σε αμφιβολία, σύγχυση και χάος, λίγες ημέρες πριν από τον επερχόμενο γάμο τους.

Επιτέλους, κάτι που δεν έχουμε δει εδώ και χρόνια, μια ερωτική ιστορία της προκοπής με τα πάνω και τα κάτω της, ακόμα και στοιχεία θρίλερ! Το Χόλιγουντ φημίζεται για τις σαχλές κομεντί του, όμως εδώ τίθεται ένα ερώτημα που απασχολεί τον καθένα μας. Πόσα γνωρίζεις για τον/την σύντροφό σου και τι θα έκανες εάν μάθαινες ότι είχε σκεφτεί κάτι που ήταν πολύ ακραίο! Τόσο ακραίο που θα φοβόσουν ακόμα και για τη ζωή σου. Θα συνέχιζες να του έχεις εμπιστοσύνη ή θα «έστριβες δια του αρραβώνος»; Κρίνεις κάποιον από αυτό που σκέφτηκε ή από αυτό που τελικά έκανε; Η ταινία τα έχει όλα, ένταση, γέλιο και αγωνία, καλούς πρωταγωνιστές και καταφέρνει να σε κερδίσει. Θα αναρωτηθείτε, τι πάθαμε και προτείνουμε μια ταινία σαν κι αυτή. Κι όμως, μας λείπει το σινεμά που είναι απλά και χωρίς ενοχές αυτό που λεμέ διασκεδαστικό...

Αρχές του 18ου αιώνα. Το Ospedale della Pieta είναι το μεγαλύτερο ορφανοτροφείο της Βενετίας, όπου τα πιο ταλαντούχα κορίτσια που ζουν εκεί μυούνται στη μουσική. Η ορχήστρα του είναι μία από τις πιο φημισμένες στον κόσμο. Η Σεσίλια, μια εξαιρετική βιολίστρια, όταν γίνεται μαθήτρια του Α. Βιβάλντι, αποκτά το θάρρος να ξεφύγει από τη ζωή που της έχουν προδιαγράψει...

Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του Τιτσιάνο Σκάρπα «Stabat Mater» (2009). «Stabat Mater» είναι χριστιανικός ύμνος προς την Παναγία, που θρηνεί τον Ιησού στον σταυρό του μαρτυρίου και έχει γραφτεί από πολλούς κλασικούς συνθέτες, ανάμεσά τους και τον Βιβάλντι. Πράγματι διαβάζοντας αργότερα, μάθαμε ότι ο Βιβάλντι πέρασε περίπου 30 χρόνια στο ορφανοτροφείο Πιετά και μάλιστα συνέθεσε μεγάλο μέρος της θρησκευτικής και όχι μόνο μουσικής του εκεί, αφού εκτός από δάσκαλος και μαέστρος είχε και την ευθύνη να συνθέτει δυο κονσέρτα τον μήνα για την ορχήστρα και χορωδία του ορφανοτροφείου. Αρχικά να πούμε ότι περιμέναμε την ταινία καιρό, γιατί έμοιαζε ως «βιογραφία» του Α. Βιβάλντι που πραγματικά θα είχε πολύ ενδιαφέρον. Ομως τελικά ο Βιβάλντι παίζει δευτερεύοντα ρόλο στην ιστορία, η οποία έχει πρωταγωνίστρια την Σεσίλια και το θάρρος της να ξεφύγει... από το μοναστήρι. Νιώθουμε τον τελευταίο καιρό ότι έχει επικρατήσει μια άποψη ότι εάν «πειράξουμε» λιγάκι την Ιστορία θα δώσουμε μια ακόμα χροιά «γυναικείας ενδυνάμωσης»... Η αλήθεια είναι όμως ότι περισσότερη ενδυνάμωση παίρνουμε από τις αληθινές ιστορίες για να αλλάξουμε τον κόσμο και τη θέση μας σε αυτόν. Δυστυχώς η ταινία σε αφήνει με τη γεύση του μισού, γιατί αναφέρεται σε πολλά και δεν περιγράφει τίποτα όπως του αξίζει. Πολύ κρίμα!