Στην εκδήλωση μίλησε η Βαγγελιώ Πλατανιά, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ενώ τιμήθηκε και απευθύνθηκε στους μαθητές η Αθηνά Κοττή - Λάτση, μαχήτρια του ΔΣΕ ως μαθήτρια.

Φεύγοντας, οι μαθητές έπαιρναν μαζί τους μία ξεχωριστή εμπειρία από τη συνάντηση με την αληθινή ιστορία, αλλά και ένα ξεχωριστό αναμνηστικό από την ΟΠ Αττικής της ΚΝΕ, με το «Κελάηδημα της Τσίχλας» του Κώστα Βάρναλη.

Απευθυνόμενη σε ένα κοινό κυρίως νέων μαθητών της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, η κεντρική ομιλήτρια της εκδήλωσης Βαγγελιώ Πλατανιά, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, ανέπτυξε το πώς «σε κάθε εποχή και κάτω από όλες τις συνθήκες, ακόμα και στις πιο δύσκολες, όλοι οι σύντροφοι, ακόμα και οι πιο μικροί, είχαν και έχουν τα καθήκοντά τους, είχαν και έχουν τις αποστολές τους», με τις αφηγήσεις του Δημήτρη Ραβάνη - Ρέντη από το βιβλίο «Τα παιδιά της Αθήνας» - τις οποίες διάβασαν μαθητές - να αναβιώνουν τα καθήκοντα που είχαν τα αετόπουλα, οι πιο μικροί σύντροφοι την περίοδο της Κατοχής, και να δίνει το στίγμα της εποχής εκείνης.

Μπαίνοντας στο περιεχόμενο της «αποστολής» των νέων κομμουνιστών τότε και τώρα, η ομιλήτρια αναφέρθηκε στον διαχωρισμό ανάμεσα στους εργάτες και την αστική τάξη, ανάμεσα στους γονείς των μαθητών και αυτούς που δεν έχουν τι να κάνουν τα λεφτά τους, τους ναυτεργάτες που ρισκάρουν τη ζωή τους και τους εφοπλιστές που πλουτίζουν, και τόνισε μεταξύ άλλων: «Αυτός ο κόσμος που είναι μικρός, παλιός και σάπιος και δεν χωράει τα όνειρά μας, πρέπει να ανατραπεί. Αυτό το σύστημα που λειτουργεί με γνώμονα το κέρδος των λίγων, πρέπει να φύγει από τη μέση και στη θέση του να χτίσουμε ένα σύστημα που τα εργοστάσια, οι επιχειρήσεις, η Ενέργεια, οι πρώτες ύλες, τα πλοία, τα αεροπλάνα, οι μεταφορές γενικότερα, οι μηχανές και η τεχνολογία δεν θα είναι ιδιοκτησία λίγων, αλλά όλης της κοινωνίας, η οποία θα τα βάζει όλα να λειτουργούν με βάση ένα κεντρικό σχέδιο, ώστε να ικανοποιούνται οι ανάγκες της κοινωνίας. Ομως για να γίνει αυτό, πρέπει εμείς να πάρουμε την εξουσία, γιατί ο καπιταλισμός αν και σάπιο σύστημα δεν πεθαίνει από μόνος του. Πρέπει εμείς να τον βγάλουμε απ' τη μέση».

Η Β. Πλατανιά αναφέρθηκε στην καθημερινή δράση του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, σημειώνοντας: «Διαφέρουμε γιατί γνωρίζουμε όχι μόνο ποια είναι τα προβλήματα, αλλά και τι θέλουμε να γίνει, τι φταίει που δεν γίνεται, και πώς θα γίνει». Φέρνοντας ως παράδειγμα τη δράση των νέων κομμουνιστών στα σχολεία και τα πολύπλευρα προβλήματα της Εκπαίδευσης, σημείωσε πως «δεν μας φτάνει απλά να καταγγέλλουμε αυτή την κατάσταση. Ξέρουμε τι πρέπει να διεκδικήσουμε... Ενα σχολείο να μορφώνει όλα τα παιδιά, να τα κάνει να αγαπάνε τη γνώση, να τα βοηθάει να διαπαιδαγωγούνται με τις μεγάλες αξίες της αλληλεγγύης, της φιλίας, ενάντια στους διαχωρισμούς και στον ρατσισμό, στον φασισμό κ.λπ. Και ξέρουμε και τι χρειάζεται να γίνει για να το πετύχουμε ένα τέτοιο σχολείο».

Οπως τόνισε: «Η αποστολή μας λοιπόν σήμερα είναι να διαδίδουμε την αλήθεια. Για όλα όσα ζούμε. Για την πραγματικότητα που μας περιβάλλει. Είναι να προσπαθούμε να πείθουμε κι άλλους γι' αυτήν. Είναι να συμμετέχουμε στους αγώνες επιδιώκοντας να μας ακολουθούν κι άλλοι. Είναι μέσα από τη συμμετοχή μας στον αγώνα να συγκεντρώνουμε γνώση και πείρα».

Οπως σημείωσε στη συνέχεια: «Ξέρουμε πως τώρα σκέφτεστε πως τα παιδιά, οι συμμαθητές σας δεν ενδιαφέρονται για αυτά, τους νοιάζουν άλλα πράγματα, πως δεν καταλαβαίνουν, πως μιλάτε στου κουφού την πόρτα... που όσο θέλεις βρόντα. Σκέφτεστε πως στο σχολείο υπάρχουν παιδιά που πολεμάνε τις δικές μας απόψεις. Πως βρίσκετε μεγάλους που σας λένε "κι εγώ όταν ήμουν νέος αγωνιζόμουν. Μετά έβαλα μυαλό". Κι έτσι είναι. Μα αυτή είναι η μισή αλήθεια». «Οσο επιμένουμε, όσο απευθυνόμαστε σε ανθρώπους που ζούνε σαν και μας, τα λόγια μας γίνονται σπόροι. Κάποιοι σε κάποιες στιγμές βγάζουν λουλούδια αμέσως», σημείωσε και συμπλήρωσε: «Ομως ακόμα κι αν οι σπόροι δεν φυτρώσουν αμέσως, θα έρθει η στιγμή που θα καρπίσουν. Αρκεί εμείς να μην κάνουμε πίσω. Αρκεί εμείς να πιστεύουμε όσα λέμε, να τους μιλάμε απλά και με ενθουσιασμό. Αρκεί εμείς να ανταλλάσσουμε μεταξύ μας γνώμες, να λύνουμε απορίες, να συζητάμε και να δρούμε συλλογικά. Να αξιοποιούμε όλα τα όπλα μας. Τη δημιουργικότητά μας, τον πολιτισμό, την τέχνη, τον αθλητισμό, την Ιστορία μας. Αρκεί να πεισμώνουμε και να επιμένουμε γιατί έχουμε δίκιο και θέλουμε να αλλάξουμε όλα τα ανάποδα του κόσμου.

Αυτή η επιμονή στο δίκιο, ακόμα κι αν πολλοί μας λένε το αντίθετο, είναι μεγάλη αρετή για τον άνθρωπο και όχι μόνο για τους κομμουνιστές. Γι' αυτό και ως χαρακτηριστικό υμνήθηκε από πολλούς».

Στο σημείο αυτό ο λόγος «δόθηκε» στον Ιταλό κομμουνιστή παραμυθά Τζάνι Ροντάρι, με ανάγνωση του αλληγορικού διηγήματος για τη νεαρή γαρίδα που δεν δίστασε να υπερασπιστεί αυτό που θεωρούσε δίκιο.

Ενα άλλο ερώτημα που προσέγγισε η ομιλήτρια είναι το «Πώς μαθαίνει ένας νέος κομμουνιστής ή ένας φίλος της ΚΝΕ», αναδεικνύοντας τη σημασία της μελέτης, του διαβάσματος «που γίνεται για να απαντήσουμε στα μεγάλα δικά μας ερωτήματα». «Η θεωρία μας, ο μαρξισμός - λενινισμός έχουν δώσει απαντήσεις σε όλα αυτά και σε χιλιάδες άλλα ερωτήματα. Και είναι σαν ο μάγος να τραβάει την κουρτίνα που κρύβει την αλήθεια, κάθε φορά που κανείς διαβάζει τον "Οδηγητή", μία έκδοση σαν αυτές της ΚΝΕ για τις αλήθειες και τα ψέματα ή του "Κόκκινου Αερόστατου", ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο».

«Και όσα μαθαίνουμε - τόνισε σε άλλο σημείο - δεν τα μαθαίνουμε για να κάνουμε τους έξυπνους, αλλά γιατί έτσι ξεκαθαρίζει η ομίχλη με την οποία επιδιώκει το σύστημα να γεμίζουν τα μάτια μας και το μυαλό μας. Μόνο έτσι γίνεται ξεκάθαρος ο στόχος, που θέλουμε να φτάσουμε όλοι μαζί. Μόνο έτσι μπορούμε να οργανώσουμε όλοι μαζί το σχέδιο της δράσης μας και να ριχνόμαστε με κέφι σε κάθε μάχη κάθε μέρα. Ακόμα και όταν κανείς είναι ένας μόνος του στο σχολείο του, ακόμα κι όταν νιώθει ότι κανείς δεν τον ακολουθεί προς το παρόν. Μία ζωή με συλλογικούς στόχους έχει νόημα. Μία ζωή άσκοπη γίνεται βαρετή και ανιαρή».

«Ο σκοπός έδινε δύναμη ακόμα και στις πιο σκληρές συνθήκες», σημείωσε και στο σημείο αυτό διαβάστηκε απόσπασμα του έργου του Θέμου Κορνάρου.

Κλείνοντας, η Β. Πλατανιά συνόψισε: «Με λίγα λόγια θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο άνθρωπος έχει το ύψος του σκοπού του. Κι αν πριν μιλήσαμε για ηλικιακά μεγέθη, νιώθουμε τώρα την υποχρέωση να διευκρινίσουμε ότι δεν είναι όλοι οι μεγάλοι άνθρωποι μεγάλοι σε σημασία. Μεγάλοι είναι όσοι παλεύουν για να αλλάξουν τον κόσμο».

«Στο ΚΚΕ και στην ΚΝΕ μεγαλύτεροι και μικρότεροι, από τους παλιούς μαχητές όπως η συντρόφισσα Αθηνά, μέχρι και τον πιο μικρό σύντροφο που μπήκε χτες στην ΚΝΕ, είμαστε μία ομάδα νέα και φρέσκια», είπε και πρόσθεσε: «Παλεύουμε για τους ίδιους σκοπούς, και μόνο δουλεύοντας ως ομάδα ο καθένας στα καθήκοντά του μπορούμε να τα καταφέρουμε. Και νέα και φρέσκια - ανεξαρτήτως ηλικίας - γιατί πρεσβεύουμε ό,τι πιο νέο και φρέσκο έχει γεννήσει η ανθρώπινη σκέψη, την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας που είμαστε σίγουροι ότι εσείς οι πιο νέοι θα την ζήσετε!».

Δύναμη, περηφάνια, αγωνιστική αισιοδοξία μοίρασε στους παρευρισκόμενους η Αθηνά Κοττή - Λάτση, που με σεμνότητα παρέλαβε το βραβείο που της απέδωσε η ΟΠ Αττικής της ΚΝΕ και απευθύνθηκε με λόγια θερμά στους νέους συντρόφους. Εκείνοι με τη σειρά τους είδαν στο πρόσωπό της το νέο κορίτσι - στην ηλικία των περισσότερων παρευρισκόμενων στην εκδήλωση - που ρίχτηκε στη μάχη και αντιμετώπισε τη μανία του αστικού κράτους με το κεφάλι ψηλά.

«Με συγκίνηση βλέπω μπροστά μου τα νιάτα, το μέλλον του Κόμματός μας, που πάντα ήταν και είναι στην πρωτοπορία των αγώνων του λαού μας», είπε. «Νιώθω περήφανη που έζησα από κοντά τον ηρωισμό, την αυτοθυσία και τη λεβεντιά στη μάχη και στον θάνατο, του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας», σημείωσε και παρέθεσε στοιχεία από τη ζωή της, τα οποία αποτυπώνονται και στο βιβλίο της «Αθηνούλα, πού πάνε τον πατέρα σου οι χωροφύλακες;», ένα έργο που - όπως είπε - έγραψε «γιατί δεν άντεξα την παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας και της λασπολογίας που έπεφτε ενάντια στον ΔΣΕ, που η λεβεντιά του δεν περιγράφεται με λόγια. Πολεμούσε με πάθος, πίστη στον αγώνα, έτριξαν οι καρέκλες της αστικής τάξης».

Μίλησε για την ένταξή της 14 ετών στη δράση και στη δημιουργία του ΔΣΕ στον Πάρνωνα, το 1946. «Ηταν για μένα μεγάλη εμπειρία, σταθμός στη ζωή μου και φωτεινός φάρος στα αγωνιστικά μου βήματα.

Τον Ιούνιο του 1947, έπεσα σε ενέδρα, τραυματίστηκα και με συνέλαβαν.

Πέρασα έκτακτο στρατοδικείο στην Τρίπολη - με πρόταση για θάνατο - και επειδή ήμουν ανήλικη καταδικάστηκα ισόβια. Εμεινα στα μπουντρούμια της Τρίπολης και στις φυλακές Αβέρωφ 5 χρόνια. Τέλειωσα την ύλη του γυμνασίου στη φυλακή. Ο,τι γνώσεις έχω τις απέκτησα στα σχολεία του ΔΣΕ και στις φυλακές», άκουσαν συγκλονισμένοι οι παρευρισκόμενοι, με την ομιλήτρια να τους απευθύνεται με την προτροπή: «Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες της ΚΝΕ, ψηλά τη σημαία του αγώνα κατά της ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας! Ο λαός μας με τους αγώνες του θα ανοίξει τον δρόμο της ανατροπής! Πάντα μπροστά, με αναμμένη τη φλόγα του αγώνα. Δεν είμαστε μικροί για να αλλάξουμε τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος είναι μικρός για να χωρέσει τα όνειρά μας».