Από τη σαπίλα και τη νοθεία στις συμφωνίες καθήλωσης μισθών

Αυτός ο μηχανισμός, άλλωστε, αυτό το «πάρε - δώσε» μέσα από τα αμαρτωλά προγράμματα του ΙΝΕ της ΓΣΕΕ αξιοποιείται για να επιβάλλονται πλαστοί συσχετισμοί στο εργατικό - συνδικαλιστικό κίνημα. Για να κάθονται στον σβέρκο της εργατικής τάξης οι απαξιωμένοι συνδικαλιστές, που αν και «φαντομάδες», χωρίς καμιά πραγματική επαφή με τους χώρους δουλειάς και τα σωματεία τους, παραμένουν στις καρέκλες τους. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο «ελεγχόμενος» σήμερα πρόεδρος της ΓΣΕΕ είναι στη θέση του από το 2006! Και ενώ θα έπρεπε να έχει βγει ήδη στη σύνταξη, εμφανίζεται να «εκπροσωπεί» την εργατική τάξη και να βάζει τις υπογραφές του σε αθλιότητες όπως η «Κοινωνική Συμφωνία» για την καθήλωση των μισθών που διαπραγματευόταν εν κρυπτώ με την υπουργό Εργασίας Ν. Κεραμέως. Από το 2006 που εκλέχτηκε στη θέση του προέδρου, ως ο κεντρικός συνδικαλιστής του ΠΑΣΟΚ, έχουν αλλάξει 12 κυβερνήσεις (!), ψηφίστηκαν τρία μνημόνια, ξηλώθηκαν εργατικά δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών. Πώς λοιπόν παραμένει αυτή η ηγετική ομάδα γαντζωμένη στην καρέκλα της; Θα ήταν αστείο να ισχυριστεί κανείς ότι ο συγκεκριμένος μηχανισμός απολαμβάνει την εμπιστοσύνη της εργατικής τάξης και γι' αυτό ο Παναγόπουλος έγινε «ισόβιος πρόεδρος της ΓΣΕΕ».

Οι αποκαλύψεις γύρω από τα αμαρτωλά προγράμματα κατάρτισης, οι υπεξαιρέσεις και οι έλεγχοι για τα 73 εκατομμύρια ευρώ, οι «τρύπες» στα «πόθεν έσχες» το «φωνάζουν»: Πρόκειται για μηχανισμό που εδώ και χρόνια μασουλάει πακτωλό εκατομμυρίων ευρώ για να εξαγοράζει συνειδήσεις, να «μαγειρεύει» συσχετισμούς, να παράγει νόθους αντιπροσώπους, ώστε να παραμένει βιδωμένος στην καρέκλα.

Αυτή η σαπίλα βέβαια δεν αποτελεί «παρέκκλιση» σε ένα κατά τα άλλα «κράτος δικαίου», όπως ισχυρίζονται όσοι παριστάνουν ότι πέφτουν από τα σύννεφα. Το αντίθετο: Το ίδιο το αστικό κράτος, το κράτος της εργοδοσίας έχει αναθέσει σε αυτόν τον μηχανισμό - με το αζημίωτο - τη βρώμικη δουλειά της ενσωμάτωσης και της καταστολής της αγωνιστικής διεκδίκησης, μέσα από τον εκφυλισμό του «κοινωνικού εταιρισμού». Αλλωστε οι αποκαλύψεις για τον Παναγόπουλο συνοδεύονται με αντίστοιχες αποκαλύψεις για την «ισόβια» γγ του υπουργείου Εργασίας, που επίσης ξέχασε να δηλώσει κάμποσες χιλιάδες ευρώ. Χώρια που το ίδιο το κράτος έχει αναθέσει με τον τελευταίο συνδικαλιστικό νόμο στην ηγεσία της ΓΣΕΕ τη διαχείριση όλων των ποσών για προγράμματα κατάρτισης, τη χρηματοδότηση σωματείων κ.λπ., στρώνοντας το έδαφος για κάθε λογής εξαγορά και εκβιασμούς. Και, την ίδια στιγμή που δίνει τέτοιες δυνατότητες στη ΓΣΕΕ, όπως έκανε και με την «Κοινωνική Συμφωνία» για τις ΣΣΕ, ξηλώνει συνδικαλιστικά δικαιώματα, περιορίζει και ποινικοποιεί τη δράση των πρωτοβάθμιων σωματείων, υψώνει εμπόδια στην απεργία κ.ο.κ.

Μπροστά λοιπόν στο συνέδριο της ΓΣΕΕ, που ξεκινάει στις 16 Απρίλη στο Ηράκλειο, ο ίδιος μηχανισμός έχει πάρει μπρος, επιδιώκοντας ξανά την αλλοίωση των συσχετισμών.

Αν κάτι «βγάζει μάτι» από τη μέχρι τώρα σύνθεση του σώματος, είναι τα γνώριμα στοιχεία της παραγωγής αντιπροσώπων κυρίως από Εργατικά Κέντρα της περιφέρειας, που αν και χωρίς κάποια αξιόλογη δράση, ξαφνικά παραμονές του συνεδρίου εμφανίζουν κάποιες χιλιάδες ψηφισάντων από σωματεία.

Μόνο τυχαίο δεν μπορεί να θεωρείται ότι στις ίδιες περιοχές τα προηγούμενα χρόνια «έτρεχε» ορυμαγδός προγραμμάτων, από τα γνωστά του ΙΝΕ - ΓΣΕΕ, πότε για τους ανέργους, πότε για κατάρτιση, πότε για τη «δίκαιη μετάβαση» κ.ά.

Αλλο ένα στοιχείο που δείχνει ότι μέσα από κάτι τέτοια κόλπα η ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ συντηρεί πλαστούς συσχετισμούς, είναι η αναλογία εκπροσώπησης ειδικά της ΠΑΣΚΕ στα συνέδρια από τις Ομοσπονδίες και τα Εργατικά Κέντρα. Είναι γνωστό ότι το σώμα του Συνεδρίου της ΓΣΕΕ διαμορφώνεται από εκπροσώπους που εκλέγονται από τα συνέδρια των Ομοσπονδιών και από τα συνέδρια των Εργατικών Κέντρων. Ενώ λοιπόν το 2007 (33ο Συνέδριο ΓΣΕΕ) τα Εργατικά Κέντρα που έστειλαν αντιπροσώπους στη ΓΣΕΕ ήταν 74 και παραμένουν σχεδόν σταθερά μέχρι σήμερα, οι Ομοσπονδίες έχουν μείνει σχεδόν οι μισές: Από 83 Ομοσπονδίες το 2007 έπεσαν στις 46 το 2023! Μάλιστα, οι Ομοσπονδίες που δεν υπάρχουν πια είναι κυρίως από τις πρώην ΔΕΚΟ που καταργήθηκαν (π.χ. «Ολυμπιακή»), εκεί δηλαδή που ο εργοδοτικός συνδικαλισμός και ειδικά η ΠΑΣΚΕ παραδοσιακά είχε μεγάλες δυνάμεις. Πώς γίνεται λοιπόν οι δυνάμεις της σοσιαλδημοκρατίας, ύστερα από 19 χρόνια, παρόλο που έχουν χάσει τα πιο ισχυρά στηρίγματά τους στο συνδικαλιστικό κίνημα, να παραμένουν «στο ύψος» τους; Η απάντηση βρίσκεται στη βιομηχανία που έστησαν όλα αυτά τα χρόνια σε αρκετά από τα Εργατικά Κέντρα, όπου είναι «κοινό μυστικό» ότι το αλισβερίσι των προγραμμάτων ειδικά στα χρόνια της κρίσης έσπαγε κόκαλα.

Συνολικά η ΠΑΣΚΕ μέχρι τώρα για το επερχόμενο συνέδριο πετυχαίνει σχεδόν το «απόλυτο» σε 15 Εργατικά Κέντρα, από τα οποία εκλέγει 51 αντιπροσώπους (από τους 55 των συγκεκριμένων Εργατικών Κέντρων)! Σε αυτά τα Εργατικά Κέντρα εμφανίζονται 54.826 ψηφίσαντες από 219 σωματεία.

Ο «Ριζοσπάστης» καταγράφει σήμερα ορισμένα ενδεικτικά παραδείγματα, με πολλά παράδοξα και συμπτώσεις από τέτοια Εργατικά Κέντρα, όπου γίνεται φανερή η αλλοίωση των συσχετισμών:

- Δυτική Μακεδονία: Είναι η περιοχή που η εργατική τάξη χτυπήθηκε αλύπητα τα τελευταία χρόνια, τόσο μέσα στην κρίση όσο και με την απολιγνιτοποίηση. Χιλιάδες θέσεις εργασίας έχουν χαθεί, αφού μαράζωσε ο στρατηγικός κλάδος της Ενέργειας, με τη δημογραφική εξέλιξη να αποτυπώνει το μαζικό «φευγιό». Ο πληθυσμός συρρικνώθηκε κατά 10% από το 2011, ενώ ειδικά οι παραγωγικές ηλικίες εξαϋλώνονται (μείωση σχεδόν 30% στις ηλικίες 30 - 39 έτη). Κι όμως, το Εργατικό Κέντρο Πτολεμαΐδας εμφανίζει 5.651 ψηφίσαντες από τα 17 σωματεία του. Στη Φλώρινα, το Εργατικό Κέντρο εμφανίζει 2.996 εργαζόμενους να έχουν συμμετάσχει σε αρχαιρεσίες 16 σωματείων, με την ΠΑΣΚΕ να εκλέγει και τους 3 αντιπροσώπους που προκύπτουν από τη θεαματική συμμετοχή. Μάλιστα, στη Φλώρινα υπάρχει σωματείο (Εθνικό Επαγγελματικό Σωματείο Εμποροϋπαλλήλων) που με κάποιο μαγικό τρόπο κατάφερε την απόλυτη τάξη, έτσι που όλοι του οι εγγεγραμμένοι (1.594) είναι και «οικονομικά τακτοποιημένοι», ενώ από αυτούς εμφανίζονται να ψηφίζουν 911. Μάλιστα, φαίνεται να διπλασιάζει τη συμμετοχή του σε σχέση με το προηγούμενο συνέδριο (από 554), κάτι που κανονικά θα σηματοδοτούσε κλίμα αυξημένης δραστηριότητας στους χώρους που καλύπτει, κάτι που φυσικά δεν υπάρχει. Στην ίδια περιοχή συμβαίνουν κι άλλες διαβολικές συμπτώσεις. Υπάρχουν δύο σωματεία που όλως τυχαίως έχουν τον ίδιο αριθμό ψηφισάντων με το προηγούμενο συνέδριο! Συγκεκριμένα η Ενωση Σερβιτόρων και Τεχνιτών Απάντων εμφανίζει 104 ψηφίσαντες, ακριβώς όσους εμφάνιζε και το 2023! Το Σωματείο εργαζομένων με ΣΟΧ σε Δημόσιο, δήμους, κοινότητες κ.α. εμφανίζει 144 ψηφίσαντες, ακριβώς όσους εμφάνιζε και το 2023.

- Φθιώτιδα: Εδώ οι εργατοπατέρες ξεπερνούν τον εαυτό τους. Πρόκειται για το Εργατικό Κέντρο Φθιώτιδας, το οποίο τα προηγούμενα χρόνια είχε φτάσει μέχρι και στο σημείο να αλλάξει ΑΦΜ (!) αφού του είχε επιβληθεί πρόστιμο από το ΣΔΟΕ 850.000 ευρώ για τη συμμετοχή του σε επιδοτούμενα σεμινάρια κατάρτισης. Μιλάμε λοιπόν για ένα Εργατικό Κέντρο που εμφανίζει 6.664 ψηφίσαντες σε 23 σωματεία, με την ΠΑΣΚΕ να εκλέγει τους 5 από τους 7 αντιπροσώπους για τη ΓΣΕΕ. Πρόκειται για συνδικαλιστικό φορέα που υποτίθεται ότι δραστηριοποιείται στην καρδιά μιας τεράστιας βιομηχανικής ζώνης, όμως είναι άφαντος. Είναι χαρακτηριστικό ότι μέσα σε τρία χρόνια που κορυφωνόταν ο μεγάλος αγώνας των εργατών της ΛΑΡΚΟ, που τα χωριά της περιοχής ήταν στο πόδι, ο συγκεκριμένος μηχανισμός με την επωνυμία «Εργατικό Κέντρο» δεν μπήκε στον κόπο να γράψει μια «αράδα» ανακοίνωσης. Κι όμως εμφανίζει τέτοια συσπείρωση εργαζομένων...

- Βέροια: Το Εργατικό Κέντρο Βέροιας αποδεικνύεται πρωταθλητής στη συνδικαλιστική συμμετοχή των εργαζομένων, αφού εμφανίζει 7.829 ψηφίσαντες σε 23 Σωματεία, με την ΠΑΣΚΕ να εκλέγει και τους 8 αντιπροσώπους που προκύπτουν από την τεράστια αυτή συμμετοχή. Ούτε από εδώ θα μπορούσαν να λείπουν παράδοξα και ...διαβολικές συμπτώσεις. Είναι χαρακτηριστικό το Σωματείο Εργατών Υπαίθρου Ν. Ημαθίας, που κατάφερε το ιστορικά ακατόρθωτο: Ολοι οι εγγεγραμμένοι (1.723) να είναι και «οικονομικά τακτοποιημένοι» (!) και απ' αυτούς να συμμετέχει στις εκλογές το 99%, δηλαδή 1.704! Το ακόμα πιο παράδοξο είναι ότι το παραπάνω νούμερο, των 1.723 εγγεγραμμένων και «οικονομικά τακτοποιημένων» εμφανιζόταν σαν αριθμός ψηφισάντων στο προηγούμενο συνέδριο, πριν από τρία χρόνια. Τέτοια σύμπτωση... Ομως ακόμα κι αυτή η απίστευτη «συσπείρωση» που αντέχει στον χρόνο δεν κατάφερε να ξεπεράσει τα κατορθώματα στο Σωματείο Διαλογής και Ψύξης Κονσερβοποιίας «Ο Αγώνας» που έκανε την απόλυτη «κέντα», εμφανίζοντας το πρωτοφανές: 3.642 εγγεγραμμένους, 3.642 «οικονομικά τακτοποιημένους», 3.642 ψηφίσαντες!

Κάπως έτσι τελικά θεσμοθετούνται στην πράξη οι εκφυλιστικές δομές στις πλάτες των εργαζομένων, με στόχο το συνδικαλιστικό κίνημα να μετατρέπεται σε παραμάγαζο της εργοδοσίας και με βασικό κριτήριο τη διασφάλιση της «εργασιακής ειρήνης».

Οπου κυριαρχεί ο εργοδοτικός - κυβερνητικός συνδικαλισμός, οι φορείς των εργαζομένων μετατρέπονται σε εργαλεία προσαρμογής και όχι σύγκρουσης με την αντιλαϊκή πολιτική. Αυτή είναι η επιδίωξή τους: Συνδικαλιστικές οργανώσεις που δεν θα αμφισβητούν την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων, αλλά θα ρίχνουν το δηλητήριο ότι μπορούν και τα κέρδη να ευημερούν και η ζωή των εργαζομένων να βελτιώνεται.

Με αυτή τη γραμμή συγκρούονται παντού τα ταξικά σωματεία και το ΠΑΜΕ, αποκαλύπτοντας όλα αυτά τα χρόνια ότι ο «κοινωνικός εταιρισμός» πάει πακέτο με τον εκφυλισμό και τη διαφθορά, με την εκτεταμένη νοθεία, ώστε να αναπαράγονται ερήμην των εργαζομένων αυτές οι ηγεσίες, ο σάπιος μηχανισμός στην υπηρεσία της εργοδοσίας και όλων διαχρονικά των κυβερνήσεων.

Μοναδικό αντίπαλο δέος λοιπόν σε αυτά τα φαινόμενα είναι οι εργαζόμενοι και η οργάνωσή τους, η πάλη για αλλαγή των συσχετισμών μέσα στα συνδικάτα και συνολικά στο κίνημα, όπως έγινε στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας, ώστε να χάνει στηρίγματα ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, να ξεμπλέκουν από τα γρανάζια του κράτους και της εργοδοσίας.

Οσο περισσότερο ενισχύεται η ταξική γραμμή, η γραμμή της σύγκρουσης με τους ομίλους, τις κυβερνήσεις, την ΕΕ, τόσο θα παίρνει ανάσες αναζωογόνησης το εργατικό κίνημα και θα ζωντανεύουν τα σωματεία, τόσο θα προχωράει η αναγκαία ανασύνταξη του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, που θα ξεβράζει τους εργατοπατέρες και τη γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού».

Τόσο θα ανεβαίνει η συμβολή των συνδικάτων στην οργάνωση της μάχης για τις ανάγκες των εργαζομένων, κόντρα στο σύστημα της βαρβαρότητας, της εκμετάλλευσης και των πολέμων!