Στην κινητοποίηση παραβρέθηκε η Βιβή Δάγκα, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και βουλευτής του Κόμματος.

Επίσης ο Σταύρος Τάσσος, πρόεδρος της ΕΕΔΥΕ.

Η ΟΓΕ και τα Σωματεία κατέθεσαν μάλιστα και υπόμνημα υπόψιν της υπουργού Εργασίας, απαιτώντας την «προστασία της εργαζόμενης γυναίκας και μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς ενάντια στην εντατικοποίηση». Δήλωσαν ότι «οι γυναίκες του μόχθου ξεσηκωνόμαστε ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την εμπλοκή της χώρας μας», απαίτησαν «να πάψει η χώρα μας να είναι πολεμικό ορμητήριο των ΗΠΑ» και «να κλείσουν τώρα όλες οι στρατιωτικές βάσεις».

Στο υπόμνημα αναδεικνύεται ότι «η γυναικεία ανισοτιμία βαθαίνει» και ότι «η εργοδοτική βία στάζει αίμα», καθώς οι ανάγκες των εργαζόμενων γυναικών μπαίνουν στο ζύγι κόστους - οφέλους. Επισημαίνεται η έλλειψη «μέτρων υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς», γεγονός που οδηγεί σε εργατικά «ατυχήματα» και σοβαρούς κινδύνους για την υγεία. Τονίζεται ότι «τα εργατικά ατυχήματα υποκαταγράφονται», ενώ «οι επαγγελματικές ασθένειες δεν καταγράφονται καθόλου».

Η ΟΓΕ και τα Συνδικάτα διεκδικούν την άμεση λήψη όλων των αναγκαίων τεχνικών και οργανωτικών μέτρων πρόληψης εργατικών «ατυχημάτων» και επαγγελματικών ασθενειών, καθώς και μέτρα υγείας και ασφάλειας για όλες τις εργαζόμενες ανεξάρτητα από τον τρόπο αμοιβής τους. Ζητούν επίσης ουσιαστική καταγραφή εργατικών «ατυχημάτων» και επαγγελματικών ασθενειών, κάλυψη όλων των χώρων εργασίας με υπηρεσίες Ιατρικής της Εργασίας, πλήρη ασφαλιστική κάλυψη από τον επαγγελματικό κίνδυνο, καθώς και μόνιμη και σταθερή δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς και κοινωνική προστασία της μητρότητας.

Μιλώντας στη συγκέντρωση η Εύη Κοντόρα, αντιπρόεδρος του ΔΣ της ΟΓΕ, αναφέρθηκε στην 8η Μάρτη, ως μέρα τιμής της γυναίκας της εργατικής τάξης, μέρα που βάφτηκε με το αίμα εκατοντάδων εργατριών που πάλεψαν για καλύτερες συνθήκες και απολαβές.

Θύμισε ότι ήταν το 1910, όταν «προτάθηκε από την Κλάρα Τσέτκιν και τις συντρόφισσές της στη δεύτερη διεθνή διάσκεψη σοσιαλιστριών γυναικών η καθιέρωση μιας Παγκόσμιας Μέρας κοινής για όλες τις εργαζόμενες και αγωνίστριες γυναίκες. Σ' εκείνη τη συνάντηση, η διεκδίκηση για την απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας των γυναικών υπήρξε από τα πιο βασικά θέματα συζήτησης, κι όταν θεσμοθετήθηκε, ήταν μια κατάκτηση του εργατικού και γυναικείου κινήματος», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενη στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Μ. Ανατολή και την εμπλοκή της χώρας σημείωσε πως «οι εκμεταλλευτές του μόχθου μας σπέρνουν με νεκρούς τα πεδία των μαχών και με νεκρούς εργάτες τις "αρένες του θανάτου" της εργοδοσίας, καθώς πόλεμος είναι και αυτός που εξαπολύεται καθημερινά στη ζωή της εργατικής τάξης».

Στο στόχαστρο μπήκε η εγκληματική πολιτική του κέρδους που σπέρνει «Βιολάντες» και αναγκάζει τις γυναίκες να πηγαίνουν ακόμα και νύχτα στο μεροκάματο. Θύμισε άλλωστε ότι «τη δεκαετία του 1990 καταργήθηκε η απαγόρευση της νυχτερινής εργασίας των γυναικών στη βιομηχανία, ένα ακόμα αντεργατικό, αντιδραστικό, αντιλαϊκό μέτρο που πλήττει ιδιαίτερα τις γυναίκες και εφαρμόζεται στο όνομα της "ισότητας των φύλων", ως πολιτική της ΕΕ και των κυβερνήσεων. Στο όνομα της "συμφιλίωσης επαγγελματικής και οικογενειακής ζωής" όχι μόνο θεσμοθετείται η ζωή - λάστιχο για τις γυναίκες, αλλά μπαίνει στο ζύγι του κόστους για το κράτος και του οφέλους για τους επιχειρηματικούς ομίλους η ανάγκη των γυναικών και των οικογενειών τους για δημόσιες και δωρεάν δομές και υπηρεσίες Πρόνοιας, προσχολικής αγωγής, δημιουργικής απασχόλησης για τα παιδιά, φροντίδας των ηλικιωμένων, των ΑμεΑ, των χρονίως πασχόντων», τόνισε.

Επιπλέον κατήγγειλε την κυβέρνηση της ΝΔ και την ΕΕ που διασφαλίζουν να μη χάνεται χρόνος από τα υπερκέρδη των μονοπωλιακών ομίλων, ενώ γυναίκες εργαζόμενες, όπως καμαριέρες ή οι εργαζόμενες σε καθεστώς on call, εξαντλούνται από την εντατικοποίηση της εργασίας, απομακρύνονται από τις οικογενειακές ανάγκες και παρουσιάζονται ψευδώς ως ισότιμες και ευτυχισμένες.

Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, τονίστηκε ότι η δράση της ΟΓΕ επιδιώκει να οργανώσει τους αγώνες των γυναικών για «μέτρα προστασίας του γυναικείου οργανισμού και της μητρότητας», αναδεικνύοντας την ανάγκη «οργάνωσης και πάλης των εργαζόμενων γυναικών».

Εκ μέρους του ΣΕΤΗΠ η Μαρία Καπελλάκη, γενική γραμματέας του ΔΣ, μετέφερε το κάλεσμα σε κάθε νέα εργαζόμενη στα τηλεφωνικά κέντρα «να οργανωθεί στο Συνδικάτο για να σταματήσει η ομηρία των συμβάσεων ορισμένου χρόνου, κάθε νέα εργαζόμενη στην πληροφορική να μη δεχτεί να περάσει πάνω της η στροφή στην πολεμική οικονομία πληρώνοντας το τίμημα».

Η Δέσποινα Βελεστίνου, πρόεδρος του φοιτητικού Συλλόγου Επιστημών Υγείας (ΣΕΥΠ), κατήγγειλε την κυβέρνηση που εμπορευματοποιεί τις σπουδές, ενώ μπλέκει τη χώρα όλο και πιο βαθιά στη δίνη του πολέμου.

Αντιπροσωπεία της ΟΓΕ και των Συνδικάτων απαίτησε συνάντηση με την υπουργό, η οποία αρνήθηκε να συναντηθεί μαζί τους.

Η Χριστίνα Σκαλούμπακα, πρόεδρος της ΟΓΕ, τόνισε πως την ίδια στιγμή η υπουργός ξέρει να κάνει συναντήσεις με την πρέσβη των ΗΠΑ για να προχωράνε τα μαύρα σχέδια των ιμπεριαλιστών. Κατήγγειλε την πολιτική της κυβέρνησης που γεννά «Βιολάντες» και Τέμπη. «Βαδίζουμε στα χνάρια των αγώνων των προηγούμενων αιώνων, συνεχίζουμε τον αγώνα μας σήμερα. Στον πόλεμο που μας έχουν κηρύξει σημαίνουμε αντεπίθεση», τόνισε.