Τα πυκνά μπλοκ των σωματείων και των φορέων, οι χιλιάδες του λαού «αγκάλιασαν» όλο το Σύνταγμα

Αυτή τη δυσαρέσκεια που φουντώνει έφεραν στην επιφάνεια τα μεγαλειώδη και συγκλονιστικά συλλαλητήρια που έγιναν σε όλη τη χώρα, με εκατοντάδες χιλιάδες να ανταποκρίνονται στα καλέσματα των σωματείων και να πλημμυρίζουν τους δρόμους.

Δυνατά ακούστηκε ξανά το σύνθημα «`Η τα κέρδη τους ή οι ζωές μας», αποδεικνύοντας ότι αυτό είναι το δίλημμα που κινητοποιεί πλατιά εργατικά - λαϊκά στρώματα.

Ηταν άλλη μια τεράστια κινητοποίηση λαού και νεολαίας, φανερώνοντας ξανά μεγάλες δυνάμεις και δυνατότητες, καθώς συνδυάστηκε και φέτος με τις απεργιακές αποφάσεις εκατοντάδων Εργατικών Κέντρων, Ομοσπονδιών και Σωματείων από τον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, παρά την επιχείρηση υπονόμευσης και απεργοσπασίας από την ηγετική ομάδα των «ελεγχόμενων» εργατοπατέρων στη ΓΣΕΕ.

Η ίδια η μαζική συμμετοχή και φέτος με το κάλεσμα του Συλλόγου Συγγενών και των εργατικών σωματείων σε όλη τη χώρα που συντόνισαν τον βηματισμό τους, απέδειξε τη δύναμη αυτής της συλλογικής και από «τα κάτω» οργάνωσης, που συναντιέται με την τεράστια οργή για ένα έγκλημα που δεν ξεχνιέται, που βρίσκει διέξοδο στη διεκδίκηση.

Με ένα τέτοιο αγωνιστικό κάλεσμα «βούλιαξε» και φέτος το Σύνταγμα στην Αθήνα, το Αγαλμα Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη, η Λάρισα, η Πάτρα, τα Γιάννενα και δεκάδες πόλεις. Χιλιάδες λαού έστειλαν μήνυμα ότι η μαζική συμμετοχή δεν είναι μόνο «φόρος τιμής» στους νεκρούς και στους συγγενείς τους, αλλά κυρίως χρέος αγώνα στις σημερινές και αυριανές γενιές, αφού η πολιτική που οδήγησε στα Τέμπη είναι εδώ.

Στην Αθήνα, η μαζική συμμετοχή φαινόταν από νωρίς το πρωί του Σαββάτου, όταν από τις 11 ακόμα, μία ώρα πριν το καθορισμένο αγωνιστικό ραντεβού, εκατοντάδες ήταν ήδη στο Σύνταγμα και συνέρρεαν για ώρες από όλες τις πλευρές της Αθήνας, παραμερίζοντας την αστυνομοκρατία που επιχειρούσε να εμποδίσει τη μαζική προσέλευση.

Ηταν εκεί οι χιλιάδες απεργοί που και φέτος έδωσαν άλλη μια μάχη με την εργοδοσία, νεκρώνοντας λιμάνια, εργοστάσια, εργοτάξια κ.ά. χώρους δουλειάς.

Οι σιδηροδρομικοί, που τρία χρόνια μετά το έγκλημα βλέπουν την κατάσταση να παραμένει ίδια και χειρότερη στον σιδηρόδρομο. Οι εργαζόμενοι σε μια σειρά κρίσιμες υποδομές, όπως στο αεροδρόμιο, που καταγγέλλουν τις εγκληματικές ελλείψεις σε υποδομές προειδοποιώντας για τα «Τέμπη» του αέρα.

Οι εργαζόμενοι σε εργοστάσια κι άλλους χώρους δουλειάς, που καθημερινά αναμετρούνται με τον κίνδυνο ατυχημάτων από τις ελλείψεις σε μέτρα υγείας και ασφάλειας. Οι γονείς με τους Συλλόγους και τις Ενώσεις τους.

Εκεί και οι μικροί αυτοαπασχολούμενοι που βλέπουν το ίδιο «ανίκανο» κράτος που δεν μπορεί να εξασφαλίσει στοιχειώδη μέτρα για την προστασία του λαού να γίνεται αποτελεσματικότατο όταν είναι να τους ρουφήξει το εισόδημα.

Στο Σύνταγμα βρέθηκαν χιλιάδες φοιτητές και μαθητές, η νεολαία που συνεχίζει να αγωνίζεται, να βγαίνει στον δρόμο, αντιπαλεύοντας τις αιτίες που οδήγησαν στο προδιαγεγραμμένο έγκλημα. Συντεταγμένοι πίσω από το πανό των Φοιτητικών Συλλόγων Αθήνας που έγραφε «Τα κέρδη τους ή οι ζωές μας, ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το έγκλημα στα τρένα. Αγώνας για τις ζωές και τις σπουδές που έχουμε ανάγκη».

Ολοι αυτοί οι χιλιάδες βρέθηκαν ξανά στις ίδιες «αλυσίδες» με τους χαροκαμένους συγγενείς που δεν το βάζουν κάτω, γίνονται όλοι μια γροθιά για τη δικαίωση.

Αυτή η συγκλονιστική παρουσία «αγκάλιασε» το Σύνταγμα από όλους τους γύρω δρόμους: Στην Αμαλίας με τον κόσμο να απλώνεται μέχρι το Ζάππειο, στη Β. Σοφίας μέχρι ψηλά στην Ηρώδου Αττικού, στην Πανεπιστημίου μέχρι τα Προπύλαια. Στην πλατεία μπροστά από τον Αγνωστο Στρατιώτη και στο Συντριβάνι που επικρατούσε το αδιαχώρητο, με διαδηλωτές να μην καταφέρνουν καν να φτάσουν μέχρι το Σύνταγμα, να απλώνονται στη Φιλελλήνων, στην Ερμού και τις άλλες παράλληλες οδούς.

Αυτή η αποφασιστικότητα αποτυπώνεται και στα λόγια των ίδιων των διαδηλωτών: Ο Δημήτρης είναι εμποροϋπάλληλος και δηλώνει το αγωνιστικό «παρών»: «Είμαι και εγώ εδώ μαζί με χιλιάδες απεργούς από διάφορους κλάδους 3 χρόνια μετά το έγκλημα των Τεμπών, τιμώντας όχι μόνο τους νεκρούς μας, αλλά και για να συνεχίσουμε τον ανυποχώρητο αγώνα γιατί οι αιτίες των εγκλημάτων στα τρένα, στους χώρους δουλειάς παραμένουν... Η πάλη μας για μια κοινωνία που θα απαλλαγεί από τον βραχνά του κέρδους και της εκμετάλλευσης, θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος. Αυτή είναι η καλύτερη δικαίωση των νεκρών μας».

Ο Αλέξανδρος είναι μουσικός και μιλά για την κατάσταση στη δουλειά του: «Παλεύουμε συλλογικά για να ζούμε με αξιοπρέπεια, με συλλογικές συμβάσεις, με Ασφάλιση, να μπορούμε να ζούμε μέσα από την τέχνη μας. Συνεχώς βρίσκουμε μπροστά μας "νέα Τέμπη". Μπροστά μας είναι οι καλοκαιρινές περιοδείες, που έχουμε ατυχήματα στους δρόμους με λεωφορεία και βαν. Θέλουμε να μπορούμε να ικανοποιούμε τις σύγχρονες ανάγκες μας και για να κερδίσουμε εμείς οι πολλοί, πρέπει να χάσουν οι μεγαλοεπιχειρηματίες».

Η Ελευθερία είναι φοιτήτρια Φιλοσοφικής και σημειώνει: «Οι φοιτητές είμαστε εδώ μαζί με τους γονείς μας, με τους εργαζόμενους. Γιατί; Γιατί, εν έτει 2026, φοβόμαστε να μπαίνουμε στα μέσα μεταφοράς... Γιατί, πέντε μανάδες εργάτριες πήγαν στη δουλειά τους και δεν γύρισαν ποτέ... Γιατί δεν μπορούμε να σπουδάσουμε όπως μας αξίζει! Ο παρονομαστής είναι κοινός: Το κέρδος... Και η δική μας απάντηση, που δίνεται καθημερινά έξω από τα αμφιθέατρα, στον δρόμο, είναι πως είναι ή οι ζωές μας ή τα κέρδη τους».

«Οι φοιτητές κατεβαίνουμε εδώ και τρία χρόνια στον δρόμο γιατί, όπως και τότε, εξακολουθούμε να ζούμε νέα Τέμπη καθημερινά, και μέσα στις σχολές μας και έξω», δηλώνει και ο Πάνος, φοιτητής της Νομικής. «Γιατί η κερδοφορία των λίγων τσακίζει τις ανάγκες και τις ζωές μας. Και μέσα στα πανεπιστήμια, με υποχρηματοδότηση, υποστελέχωση, με εκατομμύρια να πηγαίνουν στην επιχειρηματική λειτουργία, στον 21ο αιώνα το προφανές είναι ότι μπορούμε να έχουμε δημόσιες, δωρεάν, σύγχρονες σπουδές».