Τόμοι προπαγάνδας γράφονται αυτές τις μέρες για να ξεπλυθεί η εμπλοκή της χώρας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ειδικότερα στο μακελειό στη Μέση Ανατολή, όπου οι φλόγες ήδη τσουρουφλίζουν την Ανατ. Μεσόγειο και την Κύπρο. Ετσι, περισσεύουν τα προσχήματα της κυβέρνησης και των άλλων κομμάτων για την «προστασία του ελληνισμού», που συνοδεύουν τη συμμετοχή ελληνικών πλοίων και αεροπλάνων στη ΝΑΤΟική αποστολή στην Κύπρο.

Πραγματικός στόχος της ευρωατλαντικής αρμάδας είναι η ασφάλεια των βρετανικών βάσεων και των συμφερόντων της αστικής τάξης, που οδηγεί το νησί σε ραγδαία ΝΑΤΟποίηση, με τεράστιους κινδύνους για τον λαό. Διαχρονικά η αστική τάξη προσπαθεί με τέτοια καλέσματα να σύρει πίσω από τις επιδιώξεις της τον εργαζόμενο λαό. Να αποσπάσει όχι μόνο τη συναίνεσή του, αλλά και την ενεργή στήριξη, για να γίνει «με τη θέλησή του» βορά στα κανόνια της, στο όνομα κάποιας «πατριωτικής» ιδέας. Ορισμένα χαρακτηριστικά παραδείγματα από την Ιστορία το επιβεβαιώνουν...

Με ευχές για την επίτευξη των «εθνικών στόχων» ξεπροβοδίστηκε το ελληνικό εκστρατευτικό σώμα που συμμετείχε στη στρατιωτική επέμβαση 14 κρατών στη νεαρή Σοβιετική Ρωσία, λίγους μήνες μετά την επικράτηση της Μεγάλης Οκτωβριανής Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Η κυβέρνηση Βενιζέλου πρόβαλλε τότε ότι «η οδός η οδηγήσασα εις την Σμύρνην, διήρχετο δια Ρωσίας...», συνδέοντας ουσιαστικά τη συμμετοχή στην εκστρατεία με τη Μεγάλη Ιδέα της αστικής τάξης, η οποία, μετά την καθυστερημένη συμμετοχή στο πλευρό της Αντάντ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ήθελε να αναβαθμίσει τη συνδρομή της στους σχεδιασμούς των «συμμάχων», ως προαπαιτούμενο για ανταλλάγματα στη Μ. Ασία.

Ετσι κι αλλιώς - όπως έγραφε ο «Ριζοσπάστης» στις 18/7/1935 - η ελληνική αστική τάξη «δεν μπορούσε βέβαια να πει στους Ελληνες φαντάρους ότι πρέπει να σκοτωθούν και να σκοτώσουν τους Ρώσους αδερφούς τους, γιατί το ελληνικό χρηματιστικό κεφάλαιο έχει απόλυτη ανάγκη από το Βιλαέτι της Σμύρνης και γιατί οι διωγμένοι Γραικοί έμποροι, τραπεζίτες, βιομήχανοι και σπεκουλιάντες της Νότιας Ρωσίας έπρεπε να ξανακαθίσουν στο σβέρκο του εργαζόμενου λαού». Παράλληλα, επικαλούνταν τα φιλικά αισθήματα του ελληνικού για τον ρωσικό λαό, ώστε να εκπληρώσει με θέρμη το πατριωτικό ιερό καθήκον της «απελευθέρωσης» Ρώσων και ομογενών από τους «βάρβαρους» μπολσεβίκους.

Με τις βλέψεις της αστικής τάξης στο απόγειο, ακολούθησε η απόβαση στρατευμάτων στη Σμύρνη τον Μάη του 1919, προς εκπλήρωση της Μεγάλης Ιδέας και της «Ελλάδας των 2 ηπείρων και των 5 θαλασσών». Προκάλυμμα ήταν η προστασία Ελλήνων στην περιοχή, ενώ η πραγματική στόχευση αφορούσε την επέκταση της ελληνικής επικράτειας και διοίκησης στο εξαιρετικά πλούσιο οικονομικό κέντρο της Μ. Ασίας. Για τη μικρότερη οικονομική τους σημασία, περιοχές όπου ενδεχομένως υπήρχε πιο συμπαγές και πολυάριθμο ελληνικό στοιχείο, όπως τα Δωδεκάνησα και η Κύπρος, έμειναν έξω από τις βλέψεις της ελληνικής αστικής τάξης, ενώ τις εποφθαλμιούσαν και ξένες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Τα αποτελέσματα είναι γνωστά, με τη συντριβή του ελληνικού στρατού στη Μικρασιατική Εκστρατεία, τον διωγμό και τους εκατομμύρια ξεριζωμένους, που η αντιμετώπισή τους από το ελληνικό αστικό κράτος επιβεβαίωσε με τη σειρά της το «μεγάλο ενδιαφέρον» για τον ελληνικό πληθυσμό.

Αποκαλυπτικό είναι και το παράδειγμα της εκστρατείας στην Κορέα, που δίνει αποστομωτική απάντηση σε όσους καταγγέλλουν σήμερα τον πόλεμο στο Ιράν (και ανακαλύπτουν «γκρίζες ζώνες» στην ελληνική εμπλοκή) επειδή αυτός δεν έχει την έγκριση της διεθνούς κοινότητας και δεν γίνεται εντός ΝΑΤΟικού πλαισίου. Επιχείρημα που χρησιμοποίησε και η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση της Ισπανίας, η οποία τώρα συμμετέχει κανονικά στη ΝΑΤΟική αρμάδα στην Κύπρο. Στο πόλεμο της Κορέας (1950 - 1953), λοιπόν, η αστική τάξη της Ελλάδας αποφάσισε την αποστολή εκστρατευτικού σώματος υπό την «ομπρέλα» του ΟΗΕ, στο πλευρό των ΗΠΑ, για την καταστολή των κομμουνιστών, με πρόσχημα την προάσπιση της «ειρήνης» και την αντιμετώπιση του «κομμουνιστικού κινδύνου». Οι αντιδράσεις που υπήρξαν ακόμα και μέσα στο στράτευμα δείχνουν πόσο έπιασαν τόπο τα θλιβερά προσχήματα.

Σήμερα η επικίνδυνη στρατηγική της ελληνικής αστικής τάξης κινείται γύρω από τον στόχο της αναβάθμισής της μέσω της μετατροπής της χώρας σε κόμβο μεταφοράς και Ενέργειας. Σε αυτήν την κατεύθυνση εντάσσονται η εμπλοκή στον πόλεμο και η ανάληψη εκτεταμένου ρόλου στα σχέδια των ΕΕ - ΗΠΑ - ΝΑΤΟ, η συμμετοχή σε αποστολές όπου Γης, η αναβάθμιση των αμερικανικών βάσεων κ.ο.κ. Την ίδια ώρα, όπου χρειάζεται, οι αστικές επιδιώξεις προωθούνται και με επιζήμιες υποχωρήσεις για τα κυριαρχικά δικαιώματα. Σε κάθε περίπτωση, οι «εθνικοί» κάθε φορά στόχοι της αστικής τάξης και τα προσχήματα που τους συνοδεύουν δεν αφορούν τον εργαζόμενους και τον λαό, που μονίμως καλούνται σε θυσίες για τα κέρδη της, σε καιρό ειρήνης και πολέμου.

Ο λαό μπορεί να βάλει τη σφραγίδα του στις εξελίξεις ακολουθώντας τον αντίθετο δρόμο από τους σχεδιασμούς της κυβέρνησης, του αστικού κράτους και των συμμάχων του, τις παγίδες των άλλων αστικών κομμάτων. Μαζί με το ΚΚΕ να δυναμώσει τώρα την πάλη για απεμπλοκή από τον πόλεμο, για να κλείσουν όλες οι βάσεις των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ στη χώρα μας, να γυρίσουν πίσω όλες οι αποστολές που βρίσκονται εκτός συνόρων, να εκφραστεί μαζικά η διεθνιστική αλληλεγγύη σε όλους τους λαούς, που είναι οι μόνοι αρμόδιοι να αποφασίσουν τη μοίρα τους.