© Mario Salerno

2019: Ο τότε επικεφαλής της ETUC στον «κοινωνικό διάλογο» με ΕΕ και Ευρωπαίους εργοδότες. Λίγα χρόνια μετά εμφανίζεται «ελεγχόμενος» για τις μπίζνες με το Κατάρ

Είναι μήπως «ελληνικό φαινόμενο» αυτή η αποκρουστική εικόνα; Είναι «παρέκκλιση» από την κανονικότητα αυτός ο προκλητικός χορός εκατομμυρίων ευρώ νόμιμων και παράνομων χρηματοδοτήσεων για να νομιμοποιείται η δράκα των εργατοπατέρων, την ίδια στιγμή που η εργατική τάξη υποφέρει από τους νόμους των κυβερνήσεων που όλοι μαζί συνδιαμορφώνουν;

Μια ματιά στους ευρωενωσιακούς «μέντορες» αυτής της ηγετικής ομάδας της ΓΣΕΕ είναι αρκετά αποκαλυπτική. Γιατί, «πρώτοι διδάξαντες» του «κοινωνικού εταιρισμού» είναι οργανώσεις όπως η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ΣΕΣ - ETUC), μέλος της οποίας είναι και η ΓΣΕΕ.

Η περιγραφή των στόχων της ΣΕΣ είναι αρκετά διαφωτιστική, αφού όπως αναφέρει: «Η Συνομοσπονδία Ευρωπαϊκών Συνδικάτων (ETUC) στοχεύει να διασφαλίσει ότι η ΕΕ δεν θα είναι απλώς μια ενιαία αγορά αγαθών και υπηρεσιών, αλλά και μια Κοινωνική Ευρώπη, όπου η βελτίωση της ευημερίας των εργαζομένων και των οικογενειών τους αποτελεί εξίσου σημαντική προτεραιότητα».

Η συμφωνία κυβέρνησης - Παναγόπουλου - ΣΕΒ για τις ΣΣΕ, παραμονές πριν αποκαλυφθούν οι υπεξαιρέσεις και το ξέπλυμα βρώμικου χρήματος

Από το 1986, η Κομισιόν με τον τότε πρόεδρό της Ζακ Ντελόρ, ξεκίνησε στην Ολλανδία στη βίλα Val Duchesse τη διαδικασία «κοινωνικού διαλόγου», η οποία κατέληξε στην «Ενιαία Ευρωπαϊκή πράξη», με το άρθρο Αρθρο 118β να τονίζει πως: «Η Επιτροπή προσπαθεί να αναπτύξει μεταξύ των κοινωνικών εταίρων σε ευρωπαϊκό επίπεδο τον διάλογο που θα μπορούσε να καταλήξει, εφόσον οι εν λόγω κοινωνικοί εταίροι το επιθυμούν, σε συμβατικές σχέσεις».

Ο ευρωπαϊκός «κοινωνικός διάλογος» άρχισε λοιπόν να διαμορφώνεται αρχικά με τη δημιουργία μιας διευθύνουσας επιτροπής, η οποία το 1992 έγινε η Επιτροπή Κοινωνικού Διαλόγου (ΕΚΕ), η οποία στην Ελλάδα πήρε τη μορφή της ΟΚΕ, όπου νομιμοποιούνται όλα τα βάρβαρα αντεργατικά μέτρα. Το «Πρωτόκολλο για την Κοινωνική Πολιτική» ενσωματώθηκε νομικά στη Συνθήκη του Μάαστριχ (7 Φλεβάρη του 1992), όπου μέσα από τις 4 «ελευθερίες της» (κίνησης κεφαλαίων, εμπορευμάτων, υπηρεσιών και εργαζομένων), προώθησε τον στόχο των μονοπωλίων της ΕΕ για την ανάπτυξη μιας «ανταγωνιστικής κοινωνικής οικονομίας της ελεύθερης αγοράς, με ελεύθερο και ανόθευτο ανταγωνισμό».

Ετσι γαλουχήθηκαν στρατιές εργατοπατέρων, κάτι που για να γίνει προϋποθέτει και συγκεκριμένους ...υλικούς όρους:

Ειδικά προνόμια και οφέλη, χρηματοδοτήσεις, ενεργός - θεσμική συμμετοχή στα «κέντρα λήψης αποφάσεων» που τσακίζουν τους λαούς. Ταυτόχρονα διασφαλίζεται η δυνατότητα «εκπαίδευσης» τόσο νέων γενιών συνδικαλιστών ποτισμένων με την αρχή της ταξικής συμφιλίωσης, όσο και με την ενσωμάτωσή τους, μέσα από προγράμματα κατάρτισης, τάχα για την αντιμετώπιση «νέων προκλήσεων» ανάλογα με το τι εργατικό δυναμικό χρειάζεται κάθε φορά το κεφάλαιο για να ξεζουμίσει.

Οι «δεσμοί αίματος» με το κεφάλαιο, με το αστικό κράτος, τις κυβερνήσεις, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις δεν κρύβονται ούτε από τους ίδιους τους «αστέρες» του διεθνούς και ευρωενωσιακού εργατοπατερισμού.

Η ίδια η ETUC άλλωστε στις πηγές χρηματοδότησης αναφέρει πως εκτός από τις εισφορές των συνομοσπονδιών - μελών της «λαμβάνει επίσης οικονομική υποστήριξη από την Ευρωπαϊκή Ενωση, για παράδειγμα χρηματοδότηση για συναντήσεις κοινωνικού διαλόγου, ενημέρωση και διαβούλευση εργαζομένων και δραστηριότητες κατάρτισης». Δηλαδή εξαρτάται άμεσα από το στρατηγείο των ευρωπαϊκών μονοπωλίων, κάτι που αποτυπώνει το υλικό υπόβαθρο της σαπίλας τους, έτσι που τελικά γίνεται αξεχώριστο το πού σταματά η εργοδοσία και πού αρχίζει αυτού του τύπου το «συνδικάτο»: Κράτος - επιχειρηματικοί όμιλοι - εργατοπατέρες γίνονται «ένα», κι αυτό είναι η επιτομή του «κοινωνικού εταιρισμού».

Στο πλαίσιο αυτό, το 2005 ιδρύεται το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Συνδικάτων (European Trade Union Institute) το οποίο «θέτει την εμπειρογνωμοσύνη του - που αποκτήθηκε ιδίως στο πλαίσιο των δεσμών του με πανεπιστήμια, ακαδημαϊκά και δίκτυα εμπειρογνωμόνων - στην υπηρεσία των συμφερόντων των εργαζομένων σε ευρωπαϊκό επίπεδο και στην ενίσχυση της κοινωνικής διάστασης της Ευρωπαϊκής Ενωσης». Οπως αναφέρεται, η χρηματοδότηση που λαμβάνει είναι από την Ευρωπαϊκή Ενωση.

Το Ινστιτούτο αυτό, που θυμίζει το αντίστοιχο «αμαρτωλό» ΙΝΕ - ΓΣΕΕ, αποτελείται από δύο τμήματα. Ενα ερευνητικό τμήμα με τρεις μονάδες: α) Τον «εξευρωπαϊσμό των εργασιακών σχέσεων», β) Τις οικονομικές, εργασιακές και κοινωνικές πολιτικές και γ) Τις συνθήκες εργασίας, την υγεία και την ασφάλεια. Το δεύτερο τμήμα αφορά ένα τμήμα εκπαίδευσης συνδικαλιστών.

Η αγαστή συνεργασία της ΕΕ όμως με τη ΣΕΣ δεν σταματά μόνο στη χρηματοδότηση του Ινστιτούτου, καθώς στο επίκεντρο είναι η συμμετοχή σε διαλόγους για τη χάραξη κοινής πολιτικής αλλά και η λήψη πρωτοβουλιών για να σπέρνουν την αυταπάτη πως τα συμφέροντα των εργατών μπορούν να ταυτιστούν με αυτά των μονοπωλιακών ομίλων.

Ενα από τα κύρια έργα είναι το «Support for Social Dialogue» («Υποστήριξη για τον κοινωνικό διάλογο»), ένας «θεσμός» της ΕΕ που τρέχει από τις αρχές του 2000 και η ΣΕΣ συμμετέχει ενεργά μαζί με τις εργοδοτικές ενώσεις.

Η ΕΕ κόβει κονδύλι κάθε χρόνο από τον προϋπολογισμό για την ενίσχυση του «κοινωνικού διαλόγου», ώστε με κάθε τρόπο να εξασφαλίζεται πως τα Συνδικάτα θα παραμένουν δεμένα στο άρμα των σχεδιασμών και της προώθησης της αντιλαϊκής πολιτικής.

Τέτοια προγράμματα είναι τα SOCPL, στους προϋπολογισμούς των οποίων μόνο τα τελευταία χρόνια δαπανήθηκαν: Το 2021 15,37 εκατ. ευρώ, το 2023 13,25 εκατ. ευρώ, το 2024 13,25 εκατ. ευρώ, το 2025 13,25 εκατ. ευρώ, ενώ για το 2026 ο προϋπολογισμός είναι στα 13,25 εκατ. ευρώ.

Αλλες πηγές χρηματοδότησης της ETUC από την ΕΕ είναι τα προγράμματα «Europe for Citizens Programme» (2007-2013 και 2014-2020). Το Πρόγραμμα χρηματοδοτεί έργα με στόχο να συμβάλλουν στην «κατανόηση της ιστορίας, των αξιών και της ποικιλομορφίας της ΕΕ από τους πολίτες. Να ενισχύσουν τις συνθήκες για τη συμμετοχή και την εμπλοκή των πολιτών στα κοινά σε επίπεδο ΕΕ». Ο συνολικός προϋπολογισμός του Προγράμματος για την περίοδο 2007-2013 ήταν 215 εκατ. ευρώ (!) ενώ για την περίοδο 2014-2020 ανέρχονται σε 186,5 εκατ. ευρώ.

Τα παραπάνω είναι μερικά μόνο παραδείγματα από τον πολυπλόκαμο μηχανισμό που έχει στήσει η ΕΕ και τα συνδικάτα της, ώστε να περνάει επεξεργασμένα τη γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού» στο συνδικαλιστικό κίνημα.

Ενας μηχανισμός εξαγοράς και (ανα)παραγωγής συνδικαλιστικών στελεχών της εργοδοσίας, που δεν θα μπορούσε παρά να αποτελεί το έδαφος για να ξεφυτρώνουν κάθε τόσο και τα «σκάνδαλα». Αποδεικνύεται δηλαδή ότι τέτοια φαινόμενα που γίνονται γνωστά όταν σηκώνεται το καπάκι του υπονόμου τους, αποτελούν την άλλη όψη της «κανονικότητάς» τους και όχι μια παρέκκλιση από αυτή.

Χαρακτηριστική είναι η υπόθεση με τον πρώην γενικό γραμματέα της ITUC και για χρόνια επικεφαλής της ΣΕΣ, Luca Visentini, όταν καταγγέλθηκε για τα χιλιάδες «πετροδόλαρα», στο περιβόητο σκάνδαλο του «Quatargate».

Τι έλεγε τότε αυτός ο εργατοπατέρας, κάνοντας ουσιαστικά «λόμπινγκ» για λογαριασμό των Καταριανών σεΐχηδων; Πως τα πρότυπα εργασίας στα Ολυμπιακά έργα του Κατάρ βελτιώνονταν χρόνο με τον χρόνο. Τα Ολυμπιακά έργα όπου κάθε μέρα που περνούσε έχυναν το αίμα τους χιλιάδες εργάτες για τα κέρδη των κατασκευαστικών!

Δεν πέρασε πολύς καιρός από αυτές τις δηλώσεις και τόσο ο ίδιος όσο και άλλοι 3, εκ των οποίων το τότε στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Εύα Καϊλή και ο σύζυγός της, προφυλακίζονταν για σύσταση εγκληματικής οργάνωσης, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και διαφθορά από το Κατάρ.

Από τότε στήθηκε άλλη μια «επιχείρηση καθαρά χέρια», αλλάζοντας πρόσωπα στην ETUC, ώστε να συνεχίσει η ίδια γραμμή του «κοινωνικού εταιρισμού» ...άσπιλη και αμόλυντη.

Και επειδή δεν υπάρχει βρωμοδουλειά που να μην μπλέκουν τη μουσούδα τους αυτά τα μαντρόσκυλα του κεφαλαίου, χαρακτηριστικά είναι όσα αναδεικνύονται από τοποθετήσεις της ΣΕΣ όπως και της «IndustriAll Europe» (Συνομοσπονδία Εργαζομένων στους βιομηχανικούς κλάδους), στηρίζοντας ανοιχτά τις πολεμοκάπηλες αποφάσεις της Κομισιόν και του ΝΑΤΟ.

Μόλις τον περασμένο Μάρτη, λοιπόν, όταν η Κομισιόν αποφάσιζε το πρόγραμμα «ReArm» των 800 δισ. ευρώ για την πολεμική προετοιμασία, έτρεχε η γενική γραμματέας της «IndustriAll Europe» να δηλώσει τη συμφωνία της σε «επενδύσεις στην ευρωπαϊκή αμυντική παραγωγή», αφού όπως έλεγε έχουν περάσει ...πολλές «δεκαετίες υποεπενδύσεων».

Τα «διαμάντια» τους δεν σταματούν εκεί, αφού μόλις πριν από 2 μήνες, τον Νοέμβρη του 2025 χαιρέτισαν την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για την ΕΚ 2022/2041, μετά την προσφυγή της Δανίας, να δίνει το «ελεύθερο» στα κράτη - μέλη να θεσπίζουν τα ίδια κριτήρια της συμπίεσης των μισθών, δηλαδή τους «κόφτες», όπως έχει ήδη κάνει στη χώρα μας η κυβέρνηση της ΝΔ.

Τότε τόσο η Ομάδα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, στην οποία ανήκει το ΠΑΣΟΚ, όσο και η ΣΕΣ (ETUC) έκαναν λόγο για ...ιστορική νίκη των εργαζομένων, καλώντας τα κράτη - μέλη να εναρμονιστούν με το πνεύμα της Οδηγίας! Και αυτή η «εναρμόνιση» έγινε πράξη με το νομοσχέδιο - έκτρωμα που ψηφίστηκε την Παρασκευή, αυτή η συμφωνία κυβέρνησης - Παναγόπουλου - βιομηχάνων για την καθήλωση των μισθών.