Στις εξελίξεις σε Βενεζουέλα και Ιράν σκιαγραφείται η κλιμάκωση της ιμπεριαλιστικής επιθετικότητας των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή της Λατινικής Αμερικής - Καραϊβικής και σε αυτήν του Περσικού Κόλπου, για την οποία το ΚΚΕ έγκαιρα προειδοποίησε τους λαούς.

Το Κόμμα μας απέρριψε τα κάλπικα προσχήματα των ιμπεριαλιστών περί «αποκατάστασης της δημοκρατίας», ενώ ανέδειξε με τις τοποθετήσεις του βασικές αιτίες, όπως στην περίπτωση της Βενεζουέλας είναι ο έλεγχος των ενεργειακών πηγών και η γεωπολιτική κυριαρχία στην περιοχή, στο πλαίσιο του ανταγωνισμού των ΗΠΑ με τη Ρωσία και την Κίνα.

Ανάλογα στην περίπτωση του Ιράν ανέδειξε πως ο πραγματικός στόχος είναι η επιβολή των ιμπεριαλιστικών σχεδιασμών του Ισραήλ και των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή και παραπέρα συνέδεσε τις εξελίξεις με τη δημιουργία του οικονομικού και γεωπολιτικού χώρου της «Νέας Μέσης Ανατολής» και την υλοποίηση του «Εμπορικού Ινδικού Δρόμου» (Ασία - Μέση Ανατολή - Ευρώπη), σε αντιπαράθεση με τον κινέζικο «Νέο Δρόμο του Μεταξιού» και τους σχεδιασμούς του Ιράν.

Ταυτόχρονα, το ΚΚΕ εξέφρασε και στις δύο περιπτώσεις την αλληλεγγύη του με τους λαούς και τα ΚΚ των δύο χωρών, που δρουν σε ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες, αντιμετωπίζοντας διώξεις από τα αστικά καθεστώτα των χωρών τους. Τονίσαμε πως μόνο οι λαοί έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν την πορεία των χωρών τους.

Μαζί με άλλα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα συνυπογράψαμε τις Κοινές Ανακοινώσεις, που ξεκίνησαν με έκκληση των δύο ΚΚ, του ΚΚ Βενεζουέλας¹, που υπέγραψαν 56 κόμματα και του Τουντέχ (Ιράν)², που την υπέγραψαν 51 κόμματα, και στις οποίες αποφασιστικά καταδικάζεται η ιμπεριαλιστική επιθετικότητα των ΗΠΑ και σημειώνεται η ανάγκη οι λαοί να είναι αυτοί που θα καθορίσουν την πορεία των εξελίξεων στις χώρες τους.

Το ΚΚΕ κατήγγειλε την άθλια, κυνική στάση της ελληνικής κυβέρνησης, που, σε ρόλο τοποτηρητή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού, υιοθετεί πλήρως όλα τα προσχήματα των ΗΠΑ, αρνείται το δικαίωμα των λαών να καθορίζουν οι ίδιοι τις εξελίξεις στις χώρες τους, φτάνοντας στο σημείο να κλείνει συνειδητά τα μάτια στην παραβίαση και αυτού ακόμα του κουρελιασμένου «διεθνούς δικαίου», στο οποίο κατά τα άλλα ορκίζεται.

Το Κόμμα μας ανέδειξε την περίπτωση της Γροιλανδίας, όπου καταρρέει το κυβερνητικό επιχείρημα της σημερινής καθώς και των προηγούμενων σοσιαλδημοκρατικών κυβερνήσεων (ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ) της χώρας, που ισχυρίζονται πως ο λαός μας πρέπει να συρθεί στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στο πλευρό του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού, δήθεν για να εξασφαλίσει έτσι «απάνεμα λιμάνια»! Τέτοια «λιμάνια» στην εποχή του ιμπεριαλισμού δεν υπάρχουν!

Κοντά, όμως, σ' αυτήν την αντίληψη, που καλλιεργείται από τις κυρίαρχες πολιτικές δυνάμεις του ευρωατλαντισμού, υπάρχει και η μερίδα του οπορτουνισμού, που φαντασιώνεται κάποιον «αντιιμπεριαλιστικό άξονα», που δήθεν φτιάχνουν κάποιες αστικές κυβερνήσεις. Στην προσπάθειά τους να τεκμηριώσουν αυτές τις φαντασιώσεις, για να σπρώξουν τους λαούς στην κατεύθυνση μιας δήθεν «καλύτερης» διαχείρισης του καπιταλισμού, ή ακόμη και στήριξης της άλλης πλευράς του ιμπεριαλιστικού ανταγωνισμού, του υπό διαμόρφωση ευρασιατικού άξονα, καταφεύγουν σε ανιστόρητες τοποθετήσεις.

Ετσι, ο πρώην ευρωβουλευτής του ΚΚ Ισπανίας και νυν επικεφαλής Διεθνών Σχέσεων της «Ενωμένης Αριστεράς», Μανού Πινέδα, σε άρθρο του ισχυρίζεται πως απλώς η Βενεζουέλα κάνει κάτι ανάλογο με τη «Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ, που υπογράφηκε από τον Λένιν το 1918 με τη Γερμανική Αυτοκρατορία και το Σύμφωνο Μόλοτοφ - Ρίμπεντροπ, που υπογράφηκε από τον Στάλιν το 1939 με τη Ναζιστική Γερμανία», δηλαδή «τακτικές παραχωρήσεις έναντι ενός ανώτερου αντιπάλου, που μπορούν να είναι το κλειδί για να κερδίσει κανείς χρόνο και να εδραιώσει ένα ιστορικό εγχείρημα»³.

(Για τους νεότερους αναγνώστες μας να διευκρινίσουμε πως με τη Συνθήκη του Μπρεστ - Λιτόφσκ η νεαρή Σοβιετική Ρωσία βγήκε και τυπικά τον Μάρτη του 1918 από τον Α' Παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό Πόλεμο, υπογράφοντας μια επώδυνη συμφωνία με τη γερμανική αυτοκρατορία και την Αυστροουγγαρία. Η Συμφωνία, με την οποία χάνονταν σημαντικά εδάφη, όπως μεγάλο μέρος της Ουκρανίας, των Βαλτικών χωρών, έδωσε τον αναγκαίο χρόνο για την επικράτηση της σοβιετικής εξουσίας και κατέρρευσε λίγους μήνες μετά, τον Νοέμβρη 1918, με αποτέλεσμα η Σοβιετική Ρωσία και μετά το 1922 η Σοβιετική Ενωση να ανακτήσει αυτά τα εδάφη σταδιακά έως το 1940. Επίσης, το Σύμφωνο Μόλοτοφ - Ρίμπεντροπ, Αύγουστος 1939, έδωσε τη δυνατότητα στη Σοβιετική Ενωση να κερδίσει 22 μήνες για να προετοιμαστεί έναντι της επικείμενης ιμπεριαλιστικής επίθεσης).

Τι σχέση, όμως, μπορεί να έχουν αυτές οι δύο συμφωνίες με τις σημερινές εξελίξεις στη Βενεζουέλα; Πώς μπορούν να γίνονται τέτοιες ανιστόρητες συγκρίσεις την ώρα που βγαίνουν όλο και περισσότερα στοιχεία για την εμπλοκή της ηγεσίας του κυβερνώντος σοσιαλδημοκρατικού κόμματος και ηγετικών στελεχών της κυβέρνησης της Βενεζουέλας στη στρατιωτική επιχείρηση των ΗΠΑ με την οποία οι ΗΠΑ απήγαγαν τον Πρόεδρο της χώρας και την σύζυγό του, προκαλώντας και δεκάδες θύματα, μεταξύ αυτών σκοτώνοντας 32 Κουβανούς μαχητές, που έκαναν το διεθνιστικό και πατριωτικό καθήκον τους;

Να σημειωθεί πως «η αντιαεροπορική άμυνα της Βενεζουέλας στηριζόταν σε έναν υποτίθεται αδιαπέραστο "θόλο" ρωσικής προέλευσης με συστήματα και αεροσκάφη, με αντιαεροπορικά S-300V με δυνατότητα προσβολής στόχου στα 200 χλμ., με μεσαίου βεληνεκούς 12 BUK-M2E με εμβέλεια 140 χλμ. και στα 21 αεροσκάφη Sukhoi-30 τα οποία φέρουν βλήματα Kh-31A και τα οποία μπορούν να πλήξουν πλοία από απόσταση με υπερηχητική ταχύτητα τρεις φορές την ταχύτητα του ήχου (Mach 3+). Επιπλέον υπήρχαν και πολλά αντιαεροπορικά συστήματα φορητά, μικρού βεληνεκούς, μεταξύ των οποίων 5.000 ρωσικά Igla-S (...) Τίποτε από όλα αυτά δεν προειδοποίησε, κανένα δεν έριξε ούτε μια σφαίρα, ούτε ένα βλήμα για "την τιμή των όπλων". Ακόμη και όταν εμφανίστηκαν τα αμερικανικά ελικόπτερα πάνω από το Καράκας, δεν έβαλλαν ούτε τα πυροβόλα που υπήρχαν κατά εκατοντάδες (...) Ο στρατός αναποφάσιστος μέχρι και την τελευταία στιγμή περίμενε εντολές από "ψηλά" που ποτέ δεν ήρθαν. Κάποιοι από την πολιτική ηγεσία και από τον στρατό πρόδωσαν τον Μαδούρο και τη χώρα τους. Οι Αμερικανοί δήλωσαν ότι από καιρό είχαν επαφή με ανώτερο κυβερνητικό στέλεχος»⁴.

Οι εξελίξεις που ακολούθησαν στη Βενεζουέλα μετά την ιμπεριαλιστική επέμβαση επιβεβαιώνουν τον ρόλο της αμαρτωλής κυβερνώσας σοσιαλδημοκρατίας. Ωστόσο, οι δυνάμεις του οπορτουνισμού, που επιμένουν να καλλιεργούν τον μύθο του λεγόμενου «μπολιβαριανού σοσιαλισμού», προχωρούν στις παραπάνω ανιστόρητες συγκρίσεις.

Πάλι καλά, δηλαδή, που ο ευρωκομμουνιστής της ισπανικής «Ενωμένης Αριστεράς» δεν μας είπε, μέσα στον «οίστρο» του για να ξελασπώσει τη σοσιαλδημοκρατική ηγεσία της Βενεζουέλας από τα παζάρια με τους Αμερικανούς ιμπεριαλιστές και τη στάμπα της προδοσίας, πως με τη Συνθήκη Μπρεστ - Λιτόφσκ και το Σύμφωνο Μολότοφ - Ρίμπεντροπ οι Λένιν και Στάλιν σύρθηκαν σιδηροδέσμιοι στις γερμανικές φυλακές, όπως συνέβη φέτος με τον Μαδούρο, που βρέθηκε στις αμερικάνικες...

Η ουσία της προσπάθειάς τους βρίσκεται στο ότι με αυτόν τον τρόπο προσπαθούν να περισώσουν τις αυταπάτες που σκόρπισαν τις τελευταίες δεκαετίες. Αυταπάτες σύμφωνα με τις οποίες είναι δήθεν δυνατό με αστικές εκλογές και δημοψηφίσματα, χωρίς την ανατροπή και διάλυση της αστικής κρατικής μηχανής, χωρίς νέους επαναστατικούς θεσμούς εξουσίας, χωρίς την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, να οικοδομηθεί ο «σοσιαλισμός του 21ου αιώνα», που βέβαια καμία σχέση δεν έχει με την Οκτωβριανή Επανάσταση και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ.

Το «κερασάκι στην τούρτα» των ανιστόρητων δηλώσεων του οπορτουνισμού ήρθε να βάλει ο εκπρόσωπος της λεγόμενης «Παγκόσμιας αντιιμπεριαλιστικής πλατφόρμας» (ΠΑΠ), που, όπως έχουμε αναδείξει, εκτός των άλλων λειτουργεί προβοκατόρικα και παίζει βρώμικο αντι-ΚΚΕ ρόλο.

Σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 2/2/26, ο Δ. Πατέλης, που στη χώρα μας εκπροσωπεί μόνο τη σκούφια του, εκτίμησε πως η ιρανική «επανάσταση του 1979» ήταν «η μαζικότερη επανάσταση του 20ού αιώνα, ειρήσθω εν παρόδω, δεν υπάρχει πιο μαζική σε λαϊκή συμμετοχή επανάσταση στον 20ό αιώνα».

Κάποιοι κομμουνιστές και επαναστάτες στις άλλες χώρες θεωρούν πως ίσως η μαζικότερη επανάσταση στον 20ό αιώνα ήταν η Κουβανική Επανάσταση (1959), η 1η σοσιαλιστική επανάσταση στην αμερικανική ήπειρο, που ενέπνευσε εκατομμύρια ανθρώπους, κάποιοι άλλοι η Κινεζική Επανάσταση (1949), που έγινε στην πολυπληθέστερη χώρα του πλανήτη, κάποιοι η Οκτωβριανή Επανάσταση στη Ρωσία (1917), που για πρώτη φορά άνοιξε τον δρόμο σε όλη την ανθρωπότητα για το πέρασμα της κοινωνικής εξέλιξης στην ανώτερη βαθμίδα της, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Ολες τους έγιναν τον 20ό αιώνα, αλλά φαίνεται πως εδώ άλλες είναι οι εκτιμήσεις και στοχεύσεις των εκπροσώπων της ΠΑΠ.

Το κύριο που οι οπορτουνιστές θέλουν να διαγράψουμε, είτε πρόκειται για «Ευρωπαίους αριστερούς», είτε για τους «ευρωασιάτες αντιιμπεριαλιστές», βρίσκεται στο τι είναι πράγματι επανάσταση.

Επανάσταση σημαίνει αλλαγή τάξης στην εξουσία και τέτοια δεν υπήρξε στο Ιράν, παρά τη νίκη της σημαντικής αντιμοναρχικής εξέγερσης του 1979, που γκρέμισε το λαομίσητο καθεστώς του Σάχη και στην οποία ενεργά έλαβαν μέρος και οι κομμουνιστές, για να διωχθούν βάναυσα στη συνέχεια, από τις αστικές δυνάμεις που επικράτησαν μετά την εξέγερση. Ωστόσο, η αστική τάξη στο Ιράν συνέχισε και μετά το 1979 να έχει στα χέρια της την εξουσία, αλλάζοντας το ιδεολογικό - πολιτικό περίβλημα του αστικού συστήματος, προσθέτοντας σ' αυτό θρησκευτικά - λατρευτικά στοιχεία.

Ανάλογα οι δυνάμεις του ευρωκομμουνισμού, έχοντας πυξίδα την αποπροσανατολιστική προσέγγιση της σταδιακής μεταρρύθμισης του καπιταλισμού σε σοσιαλισμό, δίχως τη ρήξη με τον καπιταλισμό και την αντίστοιχη κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη, αλλά μέσα από τους θεσμούς του αστικού κράτους και με αστικές κοινοβουλευτικές διαδικασίες προχωρούν στην αβάσιμη ταύτιση ή σύγκριση της επαναστατικής πορείας οικοδόμησης του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ με τη λεγόμενη «μπολιβαριανή διαδικασία», όπως ονομάζεται η σοσιαλδημοκρατική διαχείριση του καπιταλισμού στη Βενεζουέλα.

Απέναντι σε αυτό το «ευαγγέλιο» των σύγχρονων «ιεροκηρύκων» του οπορτουνισμού, που διδάσκουν την απόρριψη των αρχών της σοσιαλιστικής επανάστασης και οικοδόμησης και ως σύγχρονοι «καλόγεροι» σε περίοδο νηστείας βαφτίζουν το κρέας ψάρι, χρειάζεται να ορθωθεί ιδεολογικό - πολιτικό μέτωπο.

Για να μην περάσει στις γραμμές του Διεθνούς Κομμουνιστικού Κινήματος η υποκατάσταση του επαναστατικού δρόμου από τον αστικό κοινοβουλευτισμό και να μην υποβιβαστεί η επανάσταση και ο σοσιαλισμός σε κυβερνητικές αλλαγές αστικής διαχείρισης.

Γιατί η επανάσταση και η σοσιαλιστική οικοδόμηση απαιτούν την κατάληψη της εξουσίας από την εργατική τάξη, την ολοκληρωτική κατάργηση της σχέσης κεφαλαίου - μισθωτής εργασίας, την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, την εργατική εξουσία και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας.

Παραπομπές:

1. Κοινή δήλωση των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων: «Κάτω η ιμπεριαλιστική μπότα στη Βενεζουέλα και τη Λατινική Αμερική!» (βλ. στο https://www.solidnet.org)

2. Κοινή Δήλωση των Κομμουνιστικών και Εργατικών Κομμάτων: «Κατά της ιμπεριαλιστικής επέμβασης και για Αλληλεγγύη στον αγώνα του Ιρανικού Λαού!» (βλ. στο https://www.solidnet.org)

3. «Τακτικές παραχωρήσεις και στρατηγικοί στόχοι: Από το Μπρεστ-Λιτόφσκ έως την Μπολιβαριανή Βενεζουέλα», Μανού Πινέδα, άρθρο στο https://www.publico.es

4. «Βενεζουέλα: Παράλυση ή προδοσία;», Νίκος Τόσκας, στρατηγός ε.α., άρθρο στο https://www.dnews.gr