Με διθυράμβους διαφημίζει η υπουργός Εργασίας Νίκη Κεραμέως το νέο πρόγραμμα της ΔΥΠΑ (πρώην ΟΑΕΔ) «Επιχορήγηση επιχειρήσεων για την πρόσληψη 10.000 ανέργων γυναικών, με έμφαση σε μητέρες ανήλικων τέκνων» (Κοινή Υπουργική Απόφαση 30956/27-11-2025). Εχει συνολικό προϋπολογισμό 101.813.625 ευρώ και χρηματοδοτείται από πόρους της ΔΥΠΑ, με διάρκεια 12 μήνες και δυνατότητα επέκτασης 3 μηνών.

«Το μεγαλύτερο στοχευμένο πρόγραμμα ενίσχυσης της γυναικείας απασχόλησης που έχει υλοποιηθεί ποτέ», όπως βαρύγδουπα διαφημίζεται από την κυβέρνηση, είναι στην ουσία μια στοχευμένη επιδότηση του αστικού κράτους στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις. Αποτελεί ένα ακόμα «λιθαράκι», τόσο της σημερινής όσο και των προηγούμενων κυβερνήσεων, στον ογκόλιθο της αντιλαϊκής πολιτικής που έχει σμπαραλιάσει τον σταθερό εργάσιμο χρόνο για τις εργαζόμενες γυναίκες, ενισχύοντας τις «ευέλικτες» εργασιακές σχέσεις, για την ενίσχυση της κερδοφορίας και ανταγωνιστικότητας των επιχειρηματικών ομίλων.

Είναι χαρακτηριστικό ότι το πρόγραμμα επιδοτεί τους επιχειρηματικούς ομίλους για 10.000 θέσεις εργασίας, από τις οποίες οι 5.000 είναι θέσεις μερικής απασχόλησης. Δηλαδή, επιδοτούνται και ενισχύονται η μερική απασχόληση και η «ευελιξία». Σε αυτήν την κατεύθυνση, το ποσοστό της επιδότησης του μισθολογικού και μη μισθολογικού κόστους για τις θέσεις εργασίας μερικής απασχόλησης είναι 80%, μεγαλύτερο από το αντίστοιχο ποσοστό (70%) για τις θέσεις πλήρους απασχόλησης.

Πρόκειται για έναν ακόμα κρίκο στην αλυσίδα της ανακύκλωσης της ανεργίας των γυναικών. Οχι μόνο προβλέπει δουλειά με ημερομηνία λήξης ενός έτους, αλλά δίνει τη δυνατότητα στην εργοδοσία να απολύσει τις συγκεκριμένες εργαζόμενες, δηλαδή πριν τη λήξη της 12μηνης σύμβασης, αρκεί να βρει έγκαιρα «αντικαταστάτρια» για να συνεχίσει η επιδότηση της επιχείρησης!

Η υπουργός Εργασίας προμοτάρει το συγκεκριμένο πρόγραμμα σαν μια «ευκαιρία» που θα δώσει «ανάσα τόσο στις άνεργες γυναίκες όσο και στις επιχειρήσεις που αναζητούν προσωπικό», όπως δηλώνει.

Ομως η «αγωνία» της κυβέρνησης και των αστικών επιτελείων για την αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στην εργασία δεν αφορά τις ανάγκες των εργαζόμενων και άνεργων γυναικών. Η «ενίσχυση της γυναικείας απασχόλησης» αποτελεί βασική κατεύθυνση της ΕΕ και του αστικού κράτους στην Ελλάδα, καθώς το κεφάλαιο έχει συμφέρον από την αύξηση του εργατικού δυναμικού μέσα από την ανεκμετάλλευτη «δεξαμενή» του οικονομικά ενεργού γυναικείου πληθυσμού. Εκτιμούν ότι είναι προϋπόθεση για τη βελτίωση της καπιταλιστικής κερδοφορίας και ανταγωνιστικότητας. Ειδικά στη σημερινή περίοδο πολεμικής εμπλοκής και στροφής στην πολεμική οικονομία, αυτή η κατεύθυνση για την αύξηση της γυναικείας απασχόλησης αποκτά μεγαλύτερη βαρύτητα για την καπιταλιστική εξουσία και τα συμφέροντα των επιχειρηματικών ομίλων ώστε να εξασφαλίζεται απρόσκοπτα η καπιταλιστική παραγωγή.

Από αυτήν τη σκοπιά απασχολεί την ΕΕ και τα επιτελεία της το γεγονός ότι 7,7 εκατομμύρια γυναίκες είναι εκτός εργασίας, εξαιτίας της ανάγκης φροντίδας των παιδιών ή των ηλικιωμένων, των ΑμεΑ, κάτω από τις ελλείψεις των κοινωνικών δομών και υπηρεσιών. Αυτή η πραγματικότητα αποτυπώνεται και στα ποσοστά ανεργίας των γυναικών στην Ελλάδα, αν και τα στοιχεία της ΔΥΠΑ (577.863 άνεργες, Νοέμβρης 2025) δεν καταγράφουν ολοκληρωμένα την πραγματικότητα.

Οπως αναφέρει το υπουργείο Εργασίας, το πρόγραμμα της ΔΥΠΑ έχει σκοπό «την ενίσχυση της γυναικείας απασχόλησης και την εναρμόνιση οικογενειακής και επαγγελματικής ζωής».Είναι κυνική η ομολογία της Ν. Κεραμέως πως «όταν μια γυναίκα κάνει παιδί, όσο περνούν τα χρόνια γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να επανενταχθεί στην αγορά εργασίας. Η πολιτεία θέλει να σταθεί δίπλα σε αυτές τις γυναίκες και να τις βοηθήσει να κάνουν αυτό το σημαντικό βήμα επιστροφής».

Η «βοήθεια» του αστικού κράτους στην οποία αναφέρεται η υπουργός δεν αφορά την εξασφάλιση δημόσιων και δωρεάν δομών για τη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ΑμεΑ, αλλά τη γενίκευση της «ευελιξίας», που πλήττει ιδιαίτερα τις εργαζόμενες γυναίκες. Με αυτόν τον τρόπο παρουσιάζεται ως «διευκόλυνση για τις εργαζόμενες μητέρες» η «μισή δουλειά», που σημαίνει στην πράξη «μερικά» δικαιώματα, «μισή ζωή» και εκτόξευση του βαθμού εκμετάλλευσης.

Η πολιτική ΕΕ και κυβερνήσεων για τη γυναικεία απασχόληση όχι μόνο δεν καλύπτει την ανάγκη στήριξης της μητρότητας, αλλά σφυρηλατεί τις σύγχρονες μορφές της γυναικείας ανισοτιμίας. Με το όχημα περί «συμφιλίωσης εργασίας και οικογένειας» προωθούνται η «διευθέτηση» του εργάσιμου χρόνου, η επέκταση των ελαστικών σχέσεων εργασίας, τα ωράρια - λάστιχο, τα τσακισμένα εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα, η δουλειά τις Κυριακές, η έλλειψη μέτρων υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς και προστασίας του γυναικείου οργανισμού.

Ταυτόχρονα, το αστικό κράτος και η καπιταλιστική εργοδοσία αντιμετωπίζουν με το κριτήριο του «κόστους - οφέλους» τα μέτρα στήριξης και φροντίδας της οικογένειας, ρίχνοντας το βάρος στις πλάτες των γυναικών, του ζευγαριού. Οι όποιες δομές για την προσχολική φροντίδα, τη δημιουργική απασχόληση παιδιών, τη στήριξη των ηλικιωμένων, των χρόνιων πασχόντων, των ΑμεΑ, είναι υποβαθμισμένες και εμπορευματοποιημένες.

«Στόχος μας ένας: Περισσότερες γυναίκες στη δουλειά. Αρα περισσότερη ασφάλεια για τις οικογένειες», ισχυρίζεται με περίσσιο θράσος η υπουργός Εργασίας.

Αλήθεια, για ποια «ασφάλεια» μιλά η Ν. Κεραμέως όταν η πολιτική στήριξης του κεφαλαίου και τα δεσμά των «δημοσιονομικών αντοχών» στο πλαίσιο της στροφής στην πολεμική οικονομία απαιτούν τσάκισμα των εργασιακών δικαιωμάτων και «κόφτες» σε κρατικές δαπάνες για Υγεία, Παιδεία, Πρόνοια, συντάξεις; Οταν με τη διαχρονική αντιλαϊκή πολιτική του αστικού κράτους εντείνεται η εργασιακή ανασφάλεια εξαιτίας του σύγχρονου εργασιακού μεσαίωνα, με την πλήρη «ευελιξία», ώστε οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες να είναι «διαθέσιμοι» για όσο, όποτε και όπως απαιτούν οι ανάγκες της κερδοφορίας της καπιταλιστικής εργοδοσίας;

Καμία ασφάλεια δεν μπορούν να εξασφαλίσουν στις γυναίκες της εργατικής - λαϊκής πλειοψηφίας, ιδιαίτερα σε συνθήκες εμπλοκής στους ιμπεριαλιστικούς σχεδιασμούς των ΗΠΑ - ΝΑΤΟ - ΕΕ για τα συμφέροντα της ελληνικής αστικής τάξης, που επιδιώκει την αναβάθμιση της γεωστρατηγικής της θέσης. Αλλωστε, ποια ασφάλεια μπορεί να νιώθουν οι γυναίκες όταν ΕΕ και κυβερνήσεις τις καλούν να διαμορφώσουν «κουλτούρα πολέμου» και να αποδεχτούν «θυσίες» στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος», δηλαδή των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Πραγματική ασφάλεια μπορούν να νιώσουν οι γυναίκες των εργατικών - λαϊκών δυνάμεων όταν θα έχουν εξασφαλισμένο το καθολικό δικαίωμα στην εργασία, με μόνιμη σταθερή δουλειά και σταθερό ωράριο, με γενική μείωση του εργάσιμου χρόνου και αξιοπρεπείς μισθούς, με μέτρα υγείας και ασφάλειας στους χώρους δουλειάς, προστασίας του γυναικείου οργανισμού και της μητρότητας. Ασφάλεια για τις εργαζόμενες γυναίκες και τις οικογένειές τους είναι η εξασφάλιση σύγχρονων, δημόσιων και δωρεάν υπηρεσιών Υγείας, Παιδείας, Προσχολικής Φροντίδας και Αγωγής για όλα τα παιδιά, φροντίδας ηλικιωμένων, ΑμεΑ, χρονίως πασχόντων.

Κάθε γυναίκα που βιώνει αυτήν την ανασφάλεια σε κάθε πλευρά της ζωής της μπορεί να αντλήσει δύναμη, να πάρει ανάσα αισιοδοξίας βαδίζοντας στον δρόμο της σύγκρουσης με την πολιτική στήριξης του κεφαλαίου, το σάπιο εχθρικό αστικό κράτος, τις ιμπεριαλιστικές του συμμαχίες. Σε συμπόρευση με το ΚΚΕ, μπορεί να ανοίξει νέους ελπιδοφόρους δρόμους για την ανατροπή του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, της κοινωνίας της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης, των πολέμων, της γυναικείας ανισοτιμίας. Για να ζήσουμε όπως μας αξίζει στον 21ο αιώνα, στη σοσιαλιστική - κομμουνιστική κοινωνία.