ΠΟΛΙΤΙΚΗ | ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ

Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τη συμπλήρωση 80 χρόνων από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και την Αντιφασιστική Νίκη των Λαών

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ ΚΣ ΤΗΣ ΚΝΕ ΓΙΑ ΤΑ 50 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΟ 1ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΗΣ

«Ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου, η ΚΝΕ η Οργάνωσή μας!»

Την Κυριακή 15 Φλεβάρη, στον Περισσό | Θα μιλήσει ο Θοδωρής Κωτσαντής, Γραμματέας του ΚΣ της Οργάνωσης, θα χαιρετίσει ο Δημήτρης Γόντικας, μέλος της ΚΕ, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ την περίοδο 1972 - 1979

Μεγάλη εκδήλωση με τίτλο «Ο κομμουνισμός είναι η νιότη του κόσμου, η ΚΝΕ η Οργάνωσή μας!» διοργανώνει το ΚΣ της ΚΝΕ με αφορμή τη συμπλήρωση 50 χρόνων από το 1ο Συνέδριο της Οργάνωσης, που έγινε τον Φλεβάρη του 1976.

Η εκδήλωση θα γίνει την Κυριακή 15 Φλεβάρη στις 19.00, στην Αίθουσα Συνεδρίων του ΚΚΕ στον Περισσό.

Θα μιλήσει ο Θοδωρής Κωτσαντής, Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ. Χαιρετισμό θα απευθύνει ο Δημήτρης Γόντικας, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας του ΚΣ της ΚΝΕ την περίοδο 1972 - 1979.

Στην εκδήλωση θα παραβρεθεί ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Η εκδήλωση περιλαμβάνει μουσικό αφιέρωμα σε πολιτικά και διεθνιστικά τραγούδια που στιγμάτισαν την αντιδικτατορική πάλη, πρωτακούστηκαν στα Φεστιβάλ ΚΝΕ - «Οδηγητή» και φλογίζουν ακόμα τις καρδιές! Ενορχήστρωση - μουσική επιμέλεια: Γ. Λουπάκης. Συμμετέχουν: Ρ. Αντωνοπούλου και Μ. Φαραντούρη, με τον συνθέτη Θ. Βούτσα. Τραγουδούν: Π. Καράκογλου, Λ. Καρνασόπουλος, Μ. Μιχαλάκα, Θ. Χουλιαράς.

Επίσης, τη μέρα της εκδήλωσης θα γίνονται οργανωμένες ξεναγήσεις στις δύο εκθέσεις που έχουν στηθεί στον Περισσό με πρωτότυπα αντικείμενα και ντοκουμέντα από την ηρωική Ιστορία του ΚΚΕ, ορισμένα από τα οποία εκτίθενται για πρώτη φορά.

Οπως χαρακτηριστικά σημειώνει η ΚΝΕ μεταξύ άλλων στην ανακοίνωση - κάλεσμα για την εκδήλωση:

«Η ελπίδα βρίσκεται στον οργανωμένο αγώνα για την επαναστατική ανατροπή του καπιταλισμού! Για μια κοινωνία χωρίς κρίσεις, φτώχεια, πολέμους, φασισμό. Για τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Η εποχή μας, με την τεράστια ανάπτυξη της τεχνολογίας, της επιστήμης, της ίδιας της ανθρώπινης εργασίας, μπορεί να εξασφαλίσει μια καλύτερη ζωή για τον λαό και για τους νέους!

Ο λαός έχει τη δύναμη να γίνει πρωταγωνιστής των εξελίξεων! Με την πραγματική εξουσία στα χέρια του, να σχεδιάζει την οικονομία με βάση τις σύγχρονες ανάγκες του και όχι τα κέρδη των λίγων. Ετσι μπορεί η νεολαία να απολαμβάνει την εργασία, τη μόρφωση, τον πολιτισμό, τον ελεύθερο χρόνο, τη ζωή που σήμερα της στερούν. Να συμμετέχει δραστήρια στην άσκηση της νέας εξουσίας, που καμία σχέση δεν έχει με το σημερινό σάπιο, διεφθαρμένο σύστημα και τα κόμματα που το υπηρετούν.

Αυτόν τον δρόμο φωτίζει η πολιτική πρόταση του ΚΚΕ, που τώρα βγαίνει πιο δυνατό με την επιτυχία του 22ου Συνεδρίου του!

Αυτόν τον δρόμο βαδίζει η ΚΝΕ με τη φλόγα των επαναστατικών ιδεών, τη δύναμη της οργάνωσης και τη νεανική ορμή που μπορεί να σαρώσει το σάπιο σύστημα της εκμετάλλευσης και της αδικίας!».

80 ΧΡΟΝΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΑΡΞΗ ΤΗΣ ΕΠΟΠΟΙΙΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟΥ ΣΤΡΑΤΟΥ ΕΛΛΑΔΑΣ

Πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων και πολιτικής δράσης με αφετηρία την πανεξόρμηση με τη Διακήρυξη της ΚΕ

Σήμερα με τον «Ριζοσπάστη του Σαββατοκύριακου» δημοσιεύεται η Διακήρυξη της ΚΕ του ΚΚΕ για τα 80 χρόνια από την έναρξη της εποποιίας του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (1946 - 1949). Με αυξημένα πλάνα, σχέδιο και διάταξη οι Κομματικές και οι ΚΝίτικες Οργανώσεις ρίχνονται στη μάχη, προκειμένου η Διακήρυξη να φτάσει σε χιλιάδες εργαζόμενους, αυτοαπασχολούμενους και μικρούς επαγγελματίες, βιοπαλαιστές αγρότες, γυναίκες των λαϊκών οικογενειών.

Ιδιαίτερα να φτάσουν το φύλλο της εφημερίδας και η Διακήρυξη σε χιλιάδες νέους και νέες, προκειμένου να έρθουν σε επαφή, πολλοί από αυτούς για πρώτη φορά, με την ένδοξη Ιστορία του Κόμματός μας και του εργατικού - λαϊκού κινήματος, κόντρα στις προσπάθειες αναθεώρησης της Ιστορίας και στον αντικομμουνισμό, που στόχο έχουν να μη συναντηθεί η δυσαρέσκεια και αμφισβήτηση για το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα με τη ριζοσπαστική, ανατρεπτική πολιτική πρόταση του ΚΚΕ.

Η πλατιά διακίνηση της Διακήρυξης σηματοδοτεί και την έναρξη της πολύμορφης δραστηριότητας, των εκδηλώσεων τιμής για τη σημαντική αυτή επέτειο, στις οποίες θα συναντηθούμε και θα συζητήσουμε με πλήθος εργατικού - λαϊκού κόσμου που προβληματίζεται, που η δυσαρέσκειά του συσσωρεύεται και αναζητάει διέξοδο.

Με ορμή από το 22ο Συνέδριο και στην προσπάθεια να «ανοίξουμε τον βηματισμό μας» εξοπλισμένοι με τις Αποφάσεις του, προκειμένου να χτίσουμε το Κόμμα που επιτάσσουν οι συνθήκες, σταθερό σε κάθε καμπή, δυνατό, έτοιμο για το κάλεσμα της Ιστορίας για τον σοσιαλισμό, η μελέτη της εποποιίας του ΔΣΕ τροφοδοτεί με πλούσια συμπεράσματα για τη μαχητική δράση στο σήμερα. Εμπνέει και διαπαιδαγωγεί ευρύτερα, για τη δύναμη που έχει ο λαός.

Η κρίσιμη πείρα της δεκαετίας 1940 - 1949, δεκαετίας όξυνσης της ταξικής πάλης στην Ελλάδα, αποδεικνύει ότι σε έναν κόσμο που σαπίζει και φλέγεται, υπάρχει η δυνατότητα οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα να βγουν ορμητικά στο προσκήνιο, να βάλουν τη σφραγίδα τους στις εξελίξεις, με το ΚΚΕ μπροστά, ανοίγοντας τον δρόμο της ανατροπής του συστήματος της εκμετάλλευσης και των πολέμων, για την κοινωνία της συνεργασίας και φιλίας των λαών, τον σοσιαλισμό - κομμουνισμό.

Γυναικοκτονική ισότητα

Γαμώ την ανάγκη μου μέσα...», κάθε βράδυ στον ύπνο μου τις τελευταίες αφόρητα πολλές μέρες έρχεται μια καρβουνιασμένη γυναίκα, μαύρη πίσσα και καταριέται την ώρα και τη στιγμή. Και πετάγομαι μ' ένα μπισκότο να μου φράζει το λαρύγγι κι ακούω Βιολάντα, Γιολάντα, Μιράντα, γυναίκες όλων των εθνικοτήτων όπου Γης απ' το Πακιστάν και το Μπανγκλαντές και τις ανήλιαγες αποθήκες του Λος Αντζελες, Ασιάτισσες και Μεξικάνες, δούλες της μεταποίησης, ως τα Τρίκαλα της νυχτερινής βάρδιας. Νυχτοκάματα του τρόμου, γαμώ την ανάγκη μου μέσα, που σφίγγει τη θηλιά γύρω από το λαιμό σαν τον ομφάλιο λώρο του κέρδους, που πνίγει τα παιδιά πριν γεννηθούν, αν δεν εξασφαλίσει ότι θα του υποταχτούνε.

Στη σιχαμερή του χαμερπούς λεξιλογίου κοινοβουλευτική διαδικασία, εκεί που χάνεται η ουσία και τα επιχειρήματα διαγκωνίζονται με βοθρολύματα παθών και συμφερόντων, το νόημα του θανάτου των γυναικών στην μπισκοτοβιομηχανία δεν χάνεται απλώς, πίσω γυρνάει ολόκληρη την ιστορία, ακόμα και του γυναικείου κινήματος ως διαστρέβλωση, και δη καθολική. Είμαι αρκετά μεγάλη για να θυμάμαι ότι στα νιάτα μου τα εργασιακά η νυχτερινή δουλειά απαγορευόταν για τις γυναίκες. Στις εξαιρέσεις θα έβρισκες νοσοκόμες βάρδιας, αποκλειστικές, αλλά καμία σε φάμπρικα ή ακόμα και περίπτερο εικοσιτετράωρης λειτουργίας. Κι αναρωτιέμαι πώς γίνεται η ισότητα να μπερδεύεται με την ισοπέδωση, και να θεωρείται από μάνα με παιδιά η νυχτερινή βάρδια, χωρίς τρυφεράδα κι αγκαλιά, ευκαιρία, μπας και καταφέρεις να δεις τα παιδιά σου δυο ώρες το μεσημέρι, στα κλεφτά στην ουσία από τα αφεντικά, και να κοιμάσαι με το φως τα πρωινά αγχωτικά και βρυκολακιασμένα. Η διαστρέβλωση είναι στο να πουλιέται η ανάγκη για δυο δεκάρες παραπάνω, να βαφτίζεται ελευθερία επιλογής ισότιμη του άντρα.

Στον ίδιο εφιάλτη πρωταγωνιστούν κάτι θηριώδη σαν των δράκων ρουθούνια, που μύριζαν το δολοφονικό αέριο σαν να δουλεύεις, είπανε, στο χείλος του ξεχασμένου βόθρου και να μην έχουν ξεράσει φωτιά να κάψουν τ' αφεντικά που μέτραγαν λεφτά και μπραντ νέιμς. Και θυμήθηκα μια σχολική εκπαιδευτική εκδρομή πριν από κάμποσες δεκαετίες σ 'ένα εργοστάσιο που έφτιαχναν κολώνιες. Κολώνιες με λεβάντα, λεμόνι, φουζέρ, βετιβέρ, περήφανα λέγανε τότε ελληνικές. Μενούνος. Πήγαμε να λιποθυμήσουμε από τη βρώμα σ' αυτό το εργοστάσιο κατά την περιήγηση. Γιατί τα στάδια ώσπου να γίνει το νερό ω ντε κολώνι δηλαδή ύδωρ κολώνιας, ή απλά κολώνια, είναι οσφραντικά αφόρητα. Κι έβλεπα εκείνες τις γυναίκες εργάτριες κι αναρωτιόμουν πώς αντέχουν και συνάμα τις θαύμαζα, που με τη δουλειά τους έκαναν το άσχημο όμορφο, και το νερό μοσχοβολούσε.

Το γυναικείο εργατικό κόστος είναι φθηνότερο για τον εργοδότη στον σημερινό αχόρταγο καπιταλισμό. Είναι όμως πολύ ακριβότερο για τη γυναίκα, τη μάνα, τη γιαγιά, που, το λέω πικρά συμβολικά, δεν μπορεί ούτε να αγοράσει ούτε να απολαύσει μπισκοτάκια σε σχήμα καρδιάς, κόκκινα σαν το αίμα, το δικό της, τα φτιαγμένα με τα ίδια της τα χεράκια. Η Βιολάντα είναι έστω και μόνο στο δικό μου το μυαλό μια άγρια εργασιακή γυναικοκτονία. Ειδεχθής. Προτιμώ να με ξυπνάει τις νύχτες, παρά να με κοιμίζει τις μέρες, αυτός ο περιρρέων ψίθυρος και η χυδαιότητα των διαδικτυακών σχολίων «ισότητα δεν θέλατε»;... Γαμώ την ανάγκη μου μέσα, ή μήπως βρίζω σαν άντρας;

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ