- Το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων μετρά 10 χρόνια από τότε που πέρασε «στα χέρια των εργατών». Τι ήταν αυτό που οδήγησε στη μεγάλη αλλαγή του 2016; Και τι ρόλο έπαιξε η σύγκρουση με τον εργοδοτικό - κυβερνητικό συνδικαλισμό και τη γραμμή της ΓΣΕΕ;

- Η αλλαγή το 2016 δεν ήταν μια τυχαία στιγμή, ούτε ένα εκλογικό αποτέλεσμα που ήρθε από το πουθενά. Ηταν το ξεσκαρτάρισμα που απαίτησε η ίδια η ζωή. Η εργατική τάξη των Ιωαννίνων, οι συνάδελφοι στα εργοστάσια, στις κατασκευές, στα καταστήματα, είχαν φτάσει στο αμήν. Εβλεπαν ένα Εργατικό Κέντρο που λειτουργούσε σαν το μακρύ χέρι της εργοδοσίας και των εκάστοτε κυβερνήσεων. Η αλλαγή ήρθε γιατί οι ταξικές δυνάμεις, οι δυνάμεις του ΠΑΜΕ, στα χρόνια της καπιταλιστικής κρίσης δεν τα διπλώσαμε, δεν περιμέναμε λύσεις από «σωτήρες» και κυβερνητικές εναλλαγές, αλλά οργανώσαμε τον αγώνα των εργατών, συγκρουστήκαμε με τη μεγαλοεργοδοσία του νομού. Ημασταν στο πλάι των εργατών στον «Καρυπίδη» που πάλευαν για το μεροκάματο, ήμασταν στην «Πίνδο» για να μην περάσουν οι μειώσεις μισθών, ήμασταν στην «Ανακύκλωση» απέναντι στις απολύσεις. Οργανώσαμε την αλληλεγγύη ακόμα και για να στηρίξουμε έμπρακτα εργατικές - λαϊκές οικογένειες που στερούνταν τα βασικά.

Εκεί κρίθηκαν όλα. Εκεί κατάλαβε ο εργάτης ποιος είναι δίπλα του και ποιος είναι απέναντι. Οτι δεν έχει ανάγκη από «συνδικαλιστές των σαλονιών» και της «κοινωνικής ειρήνης». Τι θα πει κοινωνική ειρήνη; Να σου κόβουν τον μισθό, να σου παίρνουν το σπίτι, να σε απολύουν κι εσύ να λες «ευχαριστώ»; Αυτή είναι η γραμμή της ΓΣΕΕ και των ανθρώπων της εδώ στα Γιάννενα. Μια γραμμή υποταγής, μια γραμμή που θέλει τα σωματεία σφραγίδες, ακίνδυνα για το σύστημα. Εμείς συγκρουστήκαμε μετωπικά με αυτή τη σαπίλα. Διαχωρίσαμε τα συμφέροντά μας από τους εκμεταλλευτές μας.

Το 2016, το Εργατικό Κέντρο επέστρεψε στους «ιδιοκτήτες» του, τους ίδιους τους εργαζόμενους και τα σωματεία τους. Εγινε ορμητήριο. Εγινε το σπίτι κάθε αδικημένου. Και αυτά τα 10 χρόνια αποδείξαμε ότι όταν ο εργάτης πάρει την τύχη στα χέρια του, δεν υπάρχει δύναμη που να μπορεί να τον σταματήσει. Καμία κυβερνητική εναλλαγή δεν μας σώζει, όσο η πολιτική υπηρετεί τα κέρδη. Η σύγκρουσή μας με τον εργοδοτικό συνδικαλισμό δεν τελείωσε το '16. Είναι καθημερινή, είναι αδιάλειπτη, γιατί αυτοί οι κύριοι παραμένουν το τελευταίο καταφύγιο του συστήματος μέσα στο κίνημα.

- Το 19ο Συνέδριο έχει σύνθημα «10 χρόνια ζωντανής, μαχητικής δράσης». Τι σημαίνει στην πράξη «ζωντανό» Εργατικό Κέντρο; Πού κρίνεται αυτό;

- Ζωντανό Εργατικό Κέντρο σημαίνει ανοιχτές πόρτες και δράση εκεί που χτυπά η καρδιά της παραγωγής: Στην πύλη, στο γιαπί, στο πλάι του απολυμένου. Ζωντάνια είναι η πεποίθηση ότι ο εργάτης είναι ο πρωταγωνιστής, χωρίς να αναμένει «σωτήρες», γι' αυτό οργανώνουμε τη δική μας δύναμη.

Κοιτάξτε τι έγινε στον «Γαλαξία» (πρώην Παπαγεωργίου). Εκεί φάνηκε τι σημαίνει ζωντανό κίνημα. Οταν η εργοδοσία προσπάθησε να επιβάλει τους δικούς της όρους, βρήκε μπροστά της τείχος. Βρήκε εργαζόμενους ενωμένους, με το σωματείο τους μπροστά, και όλο το Εργατικό Κέντρο από πίσω τους. Αυτή είναι η ζωντάνια μας. Είναι εκεί που η ταξική γραμμή γίνεται μαχητική πράξη. Είναι η καθημερινή παρουσία μας στους χώρους δουλειάς για να σπάσουμε τον φόβο, για να δείξουμε ότι ο «ανίκητος» εργοδότης είναι ανίσχυρος μπροστά στην οργανωμένη μάζα.

Και η ζωντάνια μας δεν σταματά στην πύλη του εργοστασίου. Απλώνεται σε κάθε πτυχή της ζωής της λαϊκής οικογένειας. Δέκα χρόνια τώρα, το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων είναι το κέντρο του αγώνα ενάντια σε κάθε πρόβλημα, στους πλειστηριασμούς, στα κομμένα ρεύματα. Να στέκεσαι άφοβος στην πανδημία σπάζοντας οργανωμένα την καταστολή και την προσπάθεια περιστολής της συνδικαλιστικής δράσης.

Ζωντάνια είναι τα Λαϊκά Μαθήματα που φέτος κλείνουν 13 χρόνια προσφοράς, όπου αληθινοί δάσκαλοι βοηθούν τα παιδιά της εργατιάς να μορφωθούν για να μπορέσουν τελικά να αλλάξουν τον κόσμο. Είναι η έμπρακτη αλληλεγγύη που δείχνει στον εργαζόμενο ότι δεν είναι μόνος του στις συμπληγάδες της ακρίβειας και της φτώχειας. Ζωντάνια είναι οι παιδικές μας γιορτές στο Αλσος, εκεί που διεκδικούμε για τα παιδιά μας το «οξυγόνο» της δωρεάν αναψυχής και τον ελεύθερο χρόνο που μας στερεί η εξαντλητική δουλειά και η εργοδοτική ασυδοσία. Είναι οι αγώνες δρόμου, που συνδέουν με ένα κόκκινο νήμα την πάλη μας από τα Τέμπη έως την Παλαιστίνη ενάντια στη βαρβαρότητα. Είναι οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης, που χρόνια τώρα αγκαλιάζονται από όλο τον λαό της πόλης και γίνονται το καύσιμο για τους πιο εμβληματικούς αγώνες μας.

Και κάτι ακόμα: Ζωντάνια είναι η συμμαχία μας. Δεν παλεύουμε απομονωμένοι. Είμαστε στον δρόμο μαζί με τους βιοπαλαιστές αγρότες - τους είδατε στα μπλόκα επτά εβδομάδες να δίνουν έναν τίμιο αγώνα επιβίωσης - μαζί με τους αυτοαπασχολούμενους, τους φοιτητές, τις γυναίκες του λαϊκού κινήματος. Αυτή η «κοινωνική συμμαχία» είναι που τρέμουν. Γιατί όταν ο εργάτης σμίγει με τον αγρότη και τον επαγγελματία, τότε ο αντίπαλος χάνει τον ύπνο του. Εκεί κρίνεται το «ζωντανό» Εργατικό Κέντρο: Στο αν μπορεί να ενώσει τη λαϊκή οργή και να την κάνει οργανωμένο ποτάμι που θα ανατρέψει τους συσχετισμούς.

- Μπαίνουμε σε περίοδο πολεμικής οικονομίας, όξυνσης ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και γενικευμένης επίθεσης στα δικαιώματα. Ποια είναι τα βασικά καθήκοντα του Εργατικού Κέντρου για τα επόμενα χρόνια; Τι πρέπει να δυναμώσει;

- Το βασικό μας καθήκον είναι ένα: Να προετοιμάσουμε την εργατική τάξη για τις μεγάλες αναμετρήσεις που είναι μπροστά μας, για μεγάλες συγκρούσεις που σίγουρα θα έρθουν. Ζούμε σε μια εποχή που το σύστημα δίνει μόνο πόλεμο και φτώχεια. Οι ιμπεριαλιστές (ΝΑΤΟ, ΕΕ, Ρωσία, Κίνα) μοιράζουν τον κόσμο με το αίμα των λαών και η κυβέρνηση, με τη στήριξη των αστικών κομμάτων, μπλέκει τη χώρα στα σφαγεία, στέλνοντας φρεγάτες και όπλα για τα κέρδη των εφοπλιστών. Εμείς λέμε καθαρά: Ούτε γη ούτε νερό στους φονιάδες των λαών. Δυναμώνουμε τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα, για να μη γίνουν τα παιδιά μας «κρέας για τα κανόνια». Παίρνουμε παράδειγμα από τους λιμενεργάτες που μπλοκάρουν τα «φορτία του θανάτου». Δεν θα γίνουμε συνένοχοι στη σφαγή των λαών, ούτε θα πληρώσουμε εμείς το μάρμαρο της πολεμικής οικονομίας. Γιατί, προσέξτε, οι εξοπλισμοί τους πληρώνονται από τη δική μας ακρίβεια, από τη δική μας υγεία που καταρρέει, από το δικό μας μεροκάματο που εξανεμίζεται πριν βγει ο μήνας.

Ταυτόχρονα, υψώνουμε τείχος προστασίας για τη ζωή μας μέσα στους χώρους δουλειάς. Γιατί δίπλα στον πόλεμο των κανονιών διεξάγεται ένας ακήρυχτος πόλεμος στα εργοστάσια και τα γιαπιά. Οι θάνατοι των συναδέλφων μας δεν είναι «ατυχήματα» αλλά εργοδοτικά εγκλήματα. Οταν στα Τρίκαλα χάνονται πέντε εργάτριες και κάθε τρεις μέρες έχουμε έναν νεκρό εργάτη, αποδεικνύεται ότι θυσιάζουν τις ζωές μας για τα κέρδη τους. Για αυτούς η προστασία μας είναι «κόστος», για εμάς είναι η μόνη αξία. Θα συγκρουστούμε με τα 13ωρα και την 6ήμερη δουλειά. Δεν θα γυρίσουμε στον 19ο αιώνα για να αυγατίσουν τα κέρδη των βιομηχάνων.

Το καθήκον μας είναι να μη μείνει κανένας εργαζόμενος ανοργάνωτος. Να μη μείνει κανένας μόνος του απέναντι στην εργοδοτική ασυδοσία. Πρέπει να δυναμώσουν τα σωματεία, να γίνουν πραγματικά κύτταρα αντίστασης. Να επιβάλουμε με τον αγώνα μας Συλλογικές Συμβάσεις με πραγματικές αυξήσεις, μέτρα υγείας και ασφάλειας. Και πάνω απ' όλα, να δυναμώσει η πεποίθηση ότι υπάρχει άλλος δρόμος. Ενας δρόμος χωρίς εκμεταλλευτές, όπου ο πλούτος που παράγουμε θα ανήκει σε εμάς. Αυτό είναι το όραμά μας, αυτή είναι η υπόσχεσή μας για τα επόμενα χρόνια. Δεν θα κάνουμε ούτε βήμα πίσω. Το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων θα παραμείνει το ακλόνητο στήριγμα του λαού μας, ο εφιάλτης όσων ονειρεύονται υποταγμένους εργάτες.