Με χιλιοειπωμένα παραμύθια προσήλθε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην άτυπη Σύνοδο της ΕΕ. Χρειαζόμαστε - είπε - μεγαλύτερη ενοποίηση στην αγορά Ενέργειας, ώστε τελικά να έχουμε χαμηλότερες τιμές για τους Ευρωπαίους καταναλωτές, αλλά και για τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις. Το άγχος του βέβαια είναι για την ανταγωνιστικότητα των ομίλων, αφού το κόστος της Ενέργειας παίζει καθοριστικό ρόλο στον ανταγωνισμό με τα άλλα ιμπεριαλιστικά κέντρα. Τα λαϊκά νοικοκυριά ξέρουν καλά τι τους περιμένει όταν η ΕΕ και τα μονοπώλια ασχολούνται με τις τιμές του ρεύματος. Θυμίζουμε ότι η «απελευθέρωση» της αγοράς και το χρηματιστήριο Ενέργειας έγιναν στο όνομα του «να ανοίξει ο ανταγωνισμός» και «να μειωθούν οι τιμές», με εντελώς αντίστροφα αποτελέσματα. Στη συνέχεια οι τιμές απογειώθηκαν εκ νέου με τους ειδικούς φόρους κατανάλωσης, τις κυρώσεις στη Ρωσία στο πλαίσιο των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών κ.ά. Οσο πιο «ενιαία» γίνεται η καπιταλιστική αγορά, τόσο θωρακίζεται η πολιτική του κέρδους και η Ενέργεια - εμπόρευμα, τόσο μεγαλώνει η ενεργειακή φτώχεια για τη λαϊκή πλειοψηφία. Διέξοδος για τους λαούς δεν είναι μια «μεγαλύτερη ενοποίηση της αγοράς», αλλά η κοινωνικοποίηση των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής και ο κεντρικός σχεδιασμός από το κράτος της εργατικής εξουσίας, που θα αναπτύξει τις παραγωγικές δυνάμεις με συνδυασμένη αξιοποίηση όλων των εγχώριων πηγών Ενέργειας, για την ικανοποίηση των αναγκών του λαού.

Ανάμεσα στους πολλούς που μίλησαν για την υπόθεση του εργατοπατέρα Παναγόπουλου, είναι ο υπουργός Υγείας Γεωργιάδης. Τι βρήκε να πει; Οτι «τα προγράμματα κατάρτισης είναι το πιο διαφανές πράγμα που έχει υπάρξει στο ελληνικό Δημόσιο» και ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έδειξε «έλλειψη συντροφικότητας» απέναντι στον Παναγόπουλο, που «τον βρήκε μπόσικο και πήγε να τον φάει στη πρώτη στραβή» (!) Καμιά εντύπωση δεν προκαλεί η πρεμούρα του Γεωργιάδη να υπερασπιστεί τα ρυπαρά προγράμματα της ΕΕ, που είναι βάλτος διαφθοράς, εξαγοράς και ενσωμάτωσης. Αλλωστε, τα γνωρίζει καλά από τη θητεία του για 6 μήνες στο υπουργείο Εργασίας, περίοδος που περιέχεται στην έρευνα για τον εργατοπατέρα της ΓΣΕΕ. Οσο για την αναφορά στον Ανδρουλάκη, που προσπαθεί μάταια να διαχωριστεί από τον κορυφαίο ΠΑΣΟΚο συνδικαλιστή, η σπόντα απευθύνεται μάλλον σε εκείνο το κομμάτι του ΠΑΣΟΚ που συνεχίζει να τον υπερασπίζεται, ρίχνοντας «λάδι» στην εσωκομματική διαμάχη. Επιβεβαιώνεται η προσπάθεια όλων να αποπροσανατολίσουν τους εργαζόμενους και να αξιοποιήσουν τη βρώμικη υπόθεση ανάλογα με τις επιδιώξεις τους στην αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, φροντίζοντας να μείνει άβρεχτος ο πυρήνας της αντεργατικής πολιτικής και ο «κοινωνικός εταιρισμός». Οι εργαζόμενοι όμως έχουν και νου και γνώση. Καμιά σχέση δεν έχουν οι εργατοπατέρες και τα κόμματα που τους στηρίζουν με τις αγωνίες και τους αγώνες τους.