Στον πυρήνα του αφιερώματος αναδείχθηκε η βαθιά πολιτική διάσταση του έργου του, η σχέση του με τους αγώνες και τις ανάγκες της εργατικής τάξης, αλλά και η διαδρομή του ίδιου του δημιουργού, που έμεινε αταλάντευτος στις ιδέες του, παρά τις διώξεις, τη φυλάκιση και τα βασανιστήρια στη διάρκεια της δικτατορίας.

Στη διάρκεια της εκδήλωσης έγινε αναφορά στη σύνδεση του αφιερώματος με παλαιότερη αντίστοιχη εκδήλωση για τον Κώστα Καρυωτάκη, υπογραμμίζοντας ότι και οι δύο δημιουργοί υπήρξαν «γειωμένοι στην κοινωνία», σε διαρκή αισθητικό και ιδεολογικό διάλογο. Ο ποιητής Θωμάς Ιωάννου, μιλώντας για τον «μύθο» του Αλκαίου, σημείωσε ότι για όσους μεγάλωσαν στην περιοχή της Πρέβεζας τη δεκαετία του '90, ο Αλκαίος ήταν μια μορφή που απέφευγε τη «ρωγμή του συμβιβασμού».

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στη σκληρή αγωνιστική του πορεία. Οπως τόνισε ο Κώστας Κύρλας, μέλος της ΤΕ Πρέβεζας του ΚΚΕ, ο Αλκαίος υπέστη διώξεις και βασανιστήρια στο ΕΑΤ-ΕΣΑ, που επιδείνωσαν την υγεία του. «Μπήκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ όρθιος και βγήκε με φορείο, αλλά στην πραγματικότητα δεν έσπασε ποτέ», ειπώθηκε χαρακτηριστικά, με παραπομπή και στον εμβληματικό στίχο: «Πώς η ανάγκη γίνεται ιστορία, πώς η ιστορία γίνεται σιωπή».

Στη συζήτηση για το έργο του τονίστηκε η πολυεπίπεδη φύση της γραφής του: Ενας λόγος με πολιτικό πυρήνα, που ταυτόχρονα διατηρεί έντονα υπαρξιακά και ερωτικά στοιχεία. Επισημάνθηκε ακόμη ότι ο Αλκαίος δεν αντιμετωπίζεται ως «απλός στιχουργός», αλλά ως ποιητής που «πάταγε με το ένα πόδι στην ποίηση και με το άλλο στον στίχο», επιλέγοντας συνειδητά ως συνομιλητή της αισθητικής του τον Θάνο Μικρούτσικο. Στο πλαίσιο αυτό, αναλύθηκαν και έργα όπως ο «Φλεβάρης 1848», το «Κακόηθες Μελάνωμα» και το «Ερωτικό (Πιρόγα)».

Το πρόγραμμα της βραδιάς περιλάμβανε επίσης χορογραφία από την Ελένη Σακκά πάνω σε στίχους του ποιητή, καθώς και τραγούδια με συνοδεία πιάνου από τον Βασίλη Τζίμα. Η εκδήλωση κορυφώθηκε με τη συναυλία του Γιώργου Ρούγκα (full band).

Στο τέλος απονεμήθηκε τιμητική πλακέτα από την Ζίνα Μαλεζά στον αδερφό του ποιητή, Γρηγόρη Λιάρο, ως φόρος τιμής για την προσφορά του Αλκη Αλκαίου στην τέχνη και στους αγώνες του λαού. Κλείνοντας, τονίστηκε ότι ο Αλκης Αλκαίος «συγκινεί σήμερα περισσότερο από ποτέ», καθώς το έργο του συναντιέται με την ανάγκη της νέας γενιάς για συλλογικό αγώνα και μεγάλα όνειρα, με την υπενθύμιση του στίχου: «Αξίζει φίλε να υπάρχεις για ένα όνειρο».

Πριν την προβολή μίλησε ο Λεωνίδας Στολτίδης, βουλευτής του ΚΚΕ.

Οπως είπε, «οι δυο νικηφόρες απεργίες του 1975 που κράτησαν συνολικά 156 μέρες, όπως και η "μεγάλη απεργία" του 1977 η οποία κράτησε σχεδόν 250 μέρες, άφησαν μεγάλη αγωνιστική παρακαταθήκη.

Αφησαν παρακαταθήκη για τις μεγάλες απεργίες που έγιναν πέρσι στα μεταλλεία μας και τον μεγάλο αγώνα των εργατών στην ΛΑΡΚΟ ενάντια στο κλείσιμο του εργοστασίου.

Αγώνες που δίνουν πείρα και συμπεράσματα στην πάλη της εργατικής τάξης, για να γίνει πιο ικανή, για την ολόπλευρη προετοιμασία της με στόχο την οριστική της νίκη».

Σημείωσε πως και τότε και τώρα τα αιτήματα που παρακινούν τους εργαζόμενους είναι τα ίδια.

Ανέδειξε ακόμα ότι οι μεγάλες απεργίες της εργατικής τάξης διδάσκουν ότι κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. «Οι κατακτήσεις της εργατικής τάξης δεν ήταν ποτέ χάρισμα της μιας ή της άλλης κυβέρνησης, ήταν αποτέλεσμα σφοδρών αγώνων που εκπαίδευσαν, διαπαιδαγώγησαν, έδωσαν πείρα στην εργατική τάξη.

Αυτό έδειξε και η υπογραφή της πρόσφατης ΣΣΕ μετά τις περσινές πολυήμερες απεργίες. Δεν ήταν αποτέλεσμα ούτε Οδηγιών της ΕΕ, ούτε συμφωνιών εργοδοτών με τη ΓΣΕΕ όπως η πρόσφατη "κοινωνική συμφωνία" για την "αναμόρφωση" των ΣΣΕ, που αποτελεί σχέδιο υποταγής των εργαζομένων, συναίνεσης στη σφαγή τους και εργασιακής ειρήνης με την εργοδοσία.

Για αυτό πρέπει να δυναμώσει ο αγώνας κόντρα στη γραμμή του εργοδοτικού κυβερνητικού συνδικαλισμού, που υποτάσσει την εργατική τάξη στις αντοχές της οικονομίας. Ρόλο που πέρα από τη ΓΣΕΕ με την κατάπτυστη στάση της στις απεργίες για το έγκλημα στα Τέμπη και τώρα στον νόμο Κεραμέως που δεν προκήρυξε καν απεργία, έχουν και μια σειρά ΕΚ. Οπως αυτό της Χαλκιδικής, που στις πρόσφατες απεργίες η διοίκησή της έλαμψε διά της απουσίας της και ήταν σε ανοιχτή γραμμή με την εργοδοσία».

Και κάλεσε τους εργαζόμενους να αξιοποιήσουν την πείρα τους και να μετατρέψουν την οργή σε αγώνα ανατροπής μέχρι τέλους και όχι σε νέο κύκλο αυταπατών. «Τώρα, πρέπει να δημιουργηθεί ένα μεγάλο, ισχυρό, πανελλαδικού χαρακτήρα συντονισμένο κίνημα. Με γερές βάσεις στους χώρους δουλειάς, στα σωματεία και στα συνδικάτα, που θα χτίζει τη συμμαχία όλων όσων πλήττονται από την αντιλαϊκή πολιτική.

Που θα διατρανώνει ότι νίκες και κατακτήσεις μπορούμε να έχουμε μόνο σε σύγκρουση με την πολιτική του κεφαλαίου και της ΕΕ, ότι όσα ρούχα και να αλλάξουν οι κυβερνήσεις, πάντα αντιλαϊκές θα είναι μέσα σε αυτό το σύστημα.

Με ένα τέτοιο κίνημα λοιπόν δεν θα μπορούν να τα βγάλουν εύκολα πέρα. Μόνο έτσι μπορεί να ανοίξει ο δρόμος για την πραγματική προοπτική για τον λαό μας, για το μέλλον, για ριζικές αλλαγές σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο.

Και για να τα καταφέρουμε χρειάζεται δυνατό, πανέτοιμο ΚΚΕ».