Eπεσαν και οι τελευταίες μάσκες στη χθεσινή συνεδρίαση - παρωδία της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων της Βουλής, όπου έγινε η λεγόμενη «ακρόαση φορέων» για το νομοσχέδιο - ταφόπλακα στις Συλλογικές Συμβάσεις. Ηταν εκεί όλοι οι «συντάκτες» της συμφωνίας της ντροπής: Από τη μία η κυβέρνηση και οι εργοδοτικές ενώσεις και από την άλλη ο κεντρικός συνδικαλιστής του ΠΑΣΟΚ και πρόεδρος της ΓΣΕΕ Γ. Παναγόπουλος, για τον οποίο εκείνη την ώρα γινόταν γνωστό ότι «ελέγχεται» για υπεξαίρεση εκατομμυρίων ευρώ από τα γνωστά αμαρτωλά προγράμματα «κατάρτισης» της ΕΕ και του κράτους.

Οπως έχει ενημερώσει μάλιστα η υπουργός Εργασίας, συζητούσε «μυστικά» με τον ελεγχόμενο Παναγόπουλο για 10 μήνες, μέχρι να υπογράψουν τελικά το νομοσχέδιο, για το οποίο δεν είχε ενημερωθεί ούτε καν η διοίκηση της ΓΣΕΕ! Ο λόγος της «μυστικότητας» επιβεβαιώθηκε χθες από τους συνήθεις ...μαρτυριάρηδες, που δεν «μασάνε» τα λόγια τους: Τους βιομηχάνους και τους άλλους εκπροσώπους των εργοδοτικών ενώσεων, που «έδωσαν τα χέρια» με την κυβέρνηση και τον εργατοπατέρα. Οσο για τα κόμματα της συστημικής αντιπολίτευσης (όπως το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ), στηρίζουν το νέο αντεργατικό εγχείρημα με τον δικό τους τρόπο, τόσο στη Βουλή, όσο και με τα στελέχη τους στην ηγεσία της ΓΣΕΕ, όπου υπερψήφισαν τη συμφωνία.

Από τους εκπροσώπους της εργοδοσίας περίσσεψαν οι αναφορές στην ανταγωνιστικότητα και στη σταθερότητα για τα κέρδη τους, βεβαιώνοντας ότι γι' αυτό στηρίζουν το νομοσχέδιο. Αποθέωσαν την Οδηγία 2022/2041 της ΕΕ περί «επαρκών μισθών», που συμπληρώνει τις πολιτικές στήριξης των επενδύσεων, ειδικά σε συνθήκες στροφής στην πολεμική οικονομία. Τη στιγμή που γίνεται τάχα συζήτηση για τις Συλλογικές Συμβάσεις, στη Βουλή κυριαρχούσαν οι ανησυχίες για το επίπεδο της παραγωγικότητας, που είναι αποκλειστικό επίδικο για τους μονοπωλιακούς ομίλους.

Γι' αυτό ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Βιομηχανιών (ΣΕΒ) ξεκαθάριζε ότι με την «Κοινωνική Συμφωνία» η επιχειρηματικότητα επιδιώκει να αντιμετωπίσει «μείζονες προκλήσεις εθνικής παραγωγής, παραγωγικότητας, κοινωνικής και περιφερειακής συνοχής και ευημερίας». Μία που το είπε και μία που έτρεξε ο ΣΥΡΙΖΑ να δηλώσει «παρών»! Αφουγκραζόμενος τους προβληματισμούς του ΣΕΒ, ο εισηγητής του υπερθεμάτισε και κατέθεσε κι αυτός τους προβληματισμούς του για το πώς «μπορεί να αυξηθεί η παραγωγικότητα της εργασίας, να αυξηθεί και η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας»...

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Σύνδεσμος Βιομηχανιών Ελλάδος (ΣΒΕ). Η πρόεδρός του δήλωσε πως η «αξία» της Συμφωνίας είναι ότι «αυξάνει την προβλεψιμότητα, διασφαλίζει την ομαλή λειτουργία της αγοράς, ενισχύει τη διαφάνεια και τη σταθερότητα των εργασιακών σχέσεων, στηρίζει στα δύσκολα τις υγιείς επιχειρήσεις». Με αυτά συμφωνούν και επαυξάνουν και οι πλειοψηφίες στις ενώσεις των Εμπόρων, αφού με στόμφο ο πρόεδρος της Ελληνικής Συνομοσπονδίας Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας τόνισε ότι οι αυξήσεις στους μισθούς «οφείλουν να βασίζονται σε πραγματικά δεδομένα, στην παραγωγικότητα και στις δυνατότητες της οικονομίας». Και ότι «οφείλουμε όλοι να απέχουμε από ανεδαφικές διεκδικήσεις, που θα μπορούσαν να επιβραδύνουν την ανάπτυξη της οικονομίας».

Οι εργοδοτικές ενώσεις δεν παρέλειψαν να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους στην ηγετική ομάδα της ΓΣΕΕ και στα στελέχη της σε Ομοσπονδίες για τις πολύτιμες υπηρεσίες τους. Χαρακτηριστικά, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Ελληνικών Τουριστικών Επιχειρήσεων (ΣΕΤΕ) τόνισε ότι ο Τουρισμός «αποτελεί εδώ και χρόνια ζωντανό παράδειγμα αυτής ακριβώς της κουλτούρας διαλόγου». Τι «αναγνωρίζει» ο συγκεκριμένος; Το γεγονός ότι τα συνδικαλιστικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ στην Ομοσπονδία Επισιτισμού - Τουρισμού και σε κλαδικά Συνδικάτα υπέγραψαν τις επαίσχυντες ΣΣΕ με τα 6ήμερα, τη δουλειά μέχρι και 16 ώρες τη μέρα, χωρίς ρεπό, το ξεπάτωμα δηλαδή των εργαζομένων. Τέτοιες Συμβάσεις έτρεξε η κυβέρνηση να κάνει υποχρεωτικές, κάτι που - φυσικά - ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ ούτε αρνήθηκε ούτε απέρριψε.

Τα ίδια και με τη ΣΣΕ στον κλάδο του Μετάλλου, για την οποία ο ΣΕΒ ευχαριστούσε τους εργατοπατέρες, αφού ενσωματώνει όλο τον νόμο Χατζηδάκη. Μιλάμε για τον κλάδο - «εμπροσθοφυλακή» στο άρμα της πολεμικής βιομηχανίας, με μεγάλους ρυθμούς ανάπτυξης. Οι εργάτες όμως παίρνουν μια πενιχρή αύξηση, δουλεύουν 13ωρα λόγω «επιχειρησιακών αναγκών», το διάλειμμα είναι εκτός εργάσιμου χρόνου και τα μέτρα υγείας και ασφάλειας γίνονται «ειδική συνθήκη» στις «ειδικές οικονομικές ζώνες» της εκμετάλλευσης. Την ώρα που χαριεντίζονταν στη Βουλή γι' αυτά τα αποτελέσματα, ένας ακόμα εργάτης του κλάδου σακατευόταν, στην ΕΛΒΑΛ του Στασινόπουλου, μετά από εκείνον που τραυματίστηκε προχθές στη «Metlen».

Ξέρουν οι «εταίροι» της βαρβαρότητας πως η αγανάκτηση θεριεύει στους εργάτες, γι' αυτό μιλούν για «κοινωνική συνοχή και σταθερότητα». Αλλωστε, όπως αποκαλυπτικά είπε ο πρόεδρος του ΣΕΒ, «όταν οι εργαζόμενοι νιώθουν ότι έχουν στην εργασία τους μισθούς "δίκαιους", όταν νιώθουν ότι έχουν ασφάλεια, τότε και οι ίδιοι είναι πιο αποδοτικοί, αλλά είναι και πιο δεσμευμένοι σε μια επιχείρηση». Αυτό επιδιώκεται με τη Συμφωνία Κεραμέως - Παναγόπουλου - ΣΕΒ, με την πραγματικότητα να επιβεβαιώνει κάθε μέρα ότι τα κέρδη των εκμεταλλευτών είναι ο ιδρώτας και το αίμα των εργατών.

Η ανάπτυξή τους προϋποθέτει την ένταση της εκμετάλλευσης, το ξήλωμα δικαιωμάτων για να παραχθούν νέα κέρδη. Γι' αυτό η πάλη για τις Συλλογικές Συμβάσεις έχει ένα και μοναδικό κριτήριο: Για να κερδίσει ο εργαζόμενος πρέπει να χάσει το κεφάλαιο. Και αυτό σημαίνει σύγκρουση και με το νέο νομοθέτημα που φέρνει η κυβέρνηση μαζί με τους εργατοπατέρες και τους βιομηχάνους.