Ξεχωρίζει η έκδοση προς τιμήν του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ, με τίτλο «Οι κομμουνιστές παίρνουν τους πιο σκοτεινούς δρόμους της πόλης για την πιο φωτεινή υπόθεση του κόσμου».

Τα κείμενα της έκδοσης είναι ένα ελάχιστο δείγμα από τη δράση του ΚΚΕ σε συνθήκες παρανομίας, αναδεικνύοντας σημαντικά στοιχεία για τη λειτουργία του: Ετοιμότητα, τόλμη, αντοχή, τελικά τις δυνατότητες του επαναστατικού Κόμματος να δρα κάτω από όλες τις συνθήκες και να συνεγείρει πρωτοπόρες εργατικές - λαϊκές συνειδήσεις στην πάλη για τον Σοσιαλισμό.

Οι πιο πολλές από τις ιστορίες, που καλύπτουν μια χρονική έκταση από την περίοδο του Μεσοπολέμου έως και τη χούντα, είναι άγνωστες, δεν έχουν κυκλοφορήσει ή μπορεί να έχουν ειπωθεί κάποιες μαρτυρίες πριν πολλά χρόνια.

Η έκδοση στηρίχθηκε σε υλικά του Αρχείου του Κόμματος και σε άλλες πηγές. Επομένως χρειάστηκε καλό ψάξιμο στο Αρχείο του Κόμματος, για να μπορέσουν να εντοπιστούν οι ιστορίες και να έχουν την κατάλληλη τεκμηρίωση.

Κάθε ιστορία συνοδεύεται από ένα μικρό κείμενο που εισάγει τον αναγνώστη στην περίοδο, αλλά και σε βασικές πλευρές του ζητήματος που πραγματεύεται.

Πώς απέδρασαν 8 στελέχη του Κόμματος το 1931 από τις φυλακές Συγγρού; Ποιος ο ρόλος του Θανάση Κλάρα (μετέπειτα Αρη Βελουχιώτη) στη θρυλική απόδραση, αλλά και ενός δεκανέα που υπηρετούσε στη φρουρά των φυλακών; Πώς έγινε κατορθωτό μέσα στην Κατοχή, το 1941, να υπάρχει απόθεμα μαρξιστικού βιβλίου; Τι δουλειά είχε προηγηθεί τα προηγούμενα χρόνια; Πώς γινόταν η σαμποταριστική δουλειά των εργατών και των τεχνιτών στα πολεμικά εργοστάσια των ναζί κατακτητών, που οργανώθηκε με μποστάρηδες τους κομμουνιστές την περίοδο της Κατοχής; Γιατί οι σύντροφοι πάλι εκείνα τα χρόνια αποκαλούσαν «παιδί» τον «Ριζοσπάστη»; Ποιος ο ρόλος των κομμουνιστών και άλλων αγωνιστών εργαζομένων στους σιδηροδρόμους στην Κατοχή; Πώς ιδρύθηκε η «Σύγχρονη Εποχή»;

Είναι μερικές μόνο από τις ιστορίες που ξετυλίγονται στην έκδοση...

Οπως επισημαίνεται στον πρόλογο της έκδοσης: «Το ΚΚΕ για τα μισά σχεδόν από τα 108 χρόνια ζωής του λειτουργούσε, δρούσε και έγραφε Ιστορία όντας απαγορευμένο ή σε συνθήκες ημιπαρανομίας, τα μέλη και τα στελέχη του διώκονταν μόνο και μόνο λόγω της κομματικής τους ιδιότητας. Ομως και στα υπόλοιπα χρόνια "τυπικής νομιμότητας", όπως αυτά που ζούμε σήμερα, το κεφάλαιο δεν σταμάτησε στιγμή την προσπάθεια για την αναχαίτιση και το χτύπημα του εργατικού - λαϊκού κινήματος και του ΚΚΕ, αξιοποιώντας τους πολύμορφους αστικούς μηχανισμούς που δρούσαν πάντα με ειδική διάταξη απέναντι στο ΚΚΕ και τις Οργανώσεις του, στα στελέχη και τα μέλη του. Καμία αυταπάτη γι' αυτό δεν πρέπει να δημιουργείται από μακροχρόνια δουλειά σε ειρηνικές και κοινοβουλευτικές συνθήκες αστικής νομιμότητας. Η νομιμότητα για την αστική τάξη και το εργατικό κίνημα είναι έννοιες αντιστρόφως ανάλογες.

Οπως γράφεται και στις Θέσεις της ΚΕ για το 22ο Συνέδριο: "Η ανάπτυξη των στοιχείων της επαγρύπνησης, της περιφρούρησης, της πολιτικής πληροφόρησης πρέπει να αποτελέσει κρίσιμο στοιχείο της λειτουργίας των ΚΟΒ, ειδικά σε συνθήκες γενίκευσης του ιμπεριαλιστικού πολέμου, νέας βαθιάς οικονομικής κρίσης, μεγάλης όξυνσης των ενδοαστικών αντιθέσεων"».

Η μπρούτζινη καρφίτσα με το λογότυπο του 22ου Συνεδρίου τραβά την προσοχή. Οπως και το πώς φτιάχτηκε... 12 άνθρωποι δούλεψαν σε μια κανονική αλυσίδα παραγωγής. Καθάρισμα, οξείδωση, βερνίκι, φινίρισμα, όλα στο χέρι. Βάρδιες των 4-5 συντρόφων στο πακετάρισμα. Εκατοντάδες εργατοώρες, πολλά ξενύχτια... Η μεγαλύτερη ανταμοιβή όμως είναι ότι ήδη οι σύνεδροι κυκλοφορούν με την καρφίτσα στο πέτο!

Αντίστοιχα, στους συνέδρους δίνεται ως δώρο και το εξώγλυφο έργο «Καράβι κόκκινο» σε μορφή μπρελόκ, που σχεδιάστηκε από τον ζωγράφο Τάκη Βαρελά με έμπνευση από το τραγούδι «Ρόδι» του Δημήτρη Ραβάνη - Ρεντή και του Θάνου Μικρούτσικου. Ενα αντικείμενο που συμπυκνώνει την ευχή και τη δέσμευση: «Να πάμε μπρος, να πάμε ίσια»...

«Η πορεία της Κόκκινης Σημαίας δεν σταμάτησε με τις αντεπαναστατικές ανατροπές. Τη συνεχίζουμε κρατώντας την γερά στα χέρια μας, μελετώντας την ιστορική πείρα και παλεύοντας για την οριστική ανατροπή του καπιταλισμού, για την οικοδόμηση του Σοσιαλισμού - Κομμουνισμού». Τα παραπάνω αναγράφονται στην οκτάπτυχη κάρτα - προσφορά της ΚΟ Γερμανίας προς τους αντιπροσώπους του 22ου Συνεδρίου, η οποία αποτυπώνει την τοιχογραφία «Η Πορεία της Κόκκινης Σημαίας», που κοσμεί τη δυτική πλευρά του Μεγάρου Πολιτισμού της Δρέσδης.

Το εμβληματικό ψηφιδωτό, μήκους 30 και ύψους 11 μέτρων, φιλοτεχνήθηκε τη διετία 1968 - 1969, μετά από καλλιτεχνικό διαγωνισμό, από ομάδα πανεπιστημιακών και φοιτητών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Δρέσδης υπό τον καθηγητή και πρύτανη της Σχολής, Gerhard Bondzin. Το έργο υλοποιήθηκε με μια καινοτόμο μέθοδο επίστρωσης σε σκυρόδεμα και βρίσκεται στο Μέγαρο Πολιτισμού της πόλης, το οποίο εγκαινιάστηκε το 1969, στην 20ή επέτειο της ίδρυσης της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατία.

Υπάρχει επίσης παράρτημα το οποίο περιγράφει αναλυτικά τις επιγραφές, αλλά και τα συμπλέγματα προσώπων που απεικονίζονται.

Τέλος, η ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ προσέφερε αναμνηστικό στο οποίο περιέχονται κάρτες με δημοσιεύματα του «Ριζοσπάστη» και ορισμένα ντοκουμέντα, που αφορούν τα Συνέδρια του ΚΚΕ και «φωτογραφίζουν» την πορεία και ωρίμανσή του.

Ανάμεσα στις κάρτες βρίσκουμε φωτογραφίες από τα πρώτα Συνέδρια του ΣΕΚΕ, από εξώφυλλα του «Ριζοσπάστη» κατά τη διάρκεια εργασιών Συνεδρίων, καθώς και υλικά από αυτά. Είναι διανθισμένο επίσης με ποιήματα των Ρίτσου, Νερούδα, Μαγιακόφσκι και Μπρεχτ για τον πρωτοπόρο ρόλο του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Για πολλούς, το αναμνηστικό αποτελεί μια περιήγηση στην κορυφαία διαδικασία του Κόμματός μας κάτω από όλες τις συνθήκες. Σε αρκετούς, πάλι, φέρνει αναμνήσεις από την πρόσφατη Ιστορία του, που και οι ίδιοι αποτελούν μέρος της...