Ξεκινώντας την ομιλία του ο Κ. Παπασταύρου εξήγησε πως ο κόσμος που ζούμε «δικαίως πλέον χαρακτηρίζεται ως κόσμος που φλέγεται: Πολεμικές συγκρούσεις, παρασκηνιακές ζυμώσεις, πολεμικά ανακοινωθέντα, εξοπλισμοί, διαμόρφωση των ισορροπιών με στρατιωτικά μέσα, πυρετώδεις προετοιμασίες της μεγάλης μάχης που έρχεται και φυσικά - μέσα στο πλαίσιο που διαμορφώνουν τα παραπάνω - πρωτοφανείς για την εποχή μας καταστάσεις που αναδεικνύουν το μέγεθος του κυνισμού και του αδίστακτου προσώπου του ιμπεριαλισμού.

Αυτός ο κόσμος δεν είναι ένας άγνωστος κόσμος. Είναι ο κόσμος που ζούμε και έχει όνομα λέγεται καπιταλισμός, ο κόσμος τους, που όλοι μας βιώνουμε, είναι ο κόσμος που στηρίζεται πάνω σε ένα βάρβαρο και αναχρονιστικό βάθρο: Τη δυνατότητα μιας ομάδας παράσιτων που είναι μέτοχοι μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων να καρπώνονται τον πλούτο που είναι αποτέλεσμα της εργασίας, που είναι οργανωμένη στον υψηλότερο βαθμό ως κοινωνική, ως εργασία δηλαδή που απαιτεί τη συνεργασία χιλιάδων και εκατομμυρίων μισθωτών εργαζομένων. Αυτό το καθεστώς που υπάρχει σήμερα είναι η αιτία όλων όσων ζούμε και θα ζήσουμε τα επόμενα χρόνια».

Τα θύματα που θα μετρήσουμε στον νέο ανοιχτό πόλεμο είναι συνέχεια των θυμάτων της πανδημίας, των φυσικών καταστροφών, των εργασιακών κάτεργων, των θυμάτων της διαρκούς μαζικής φθοράς της υγείας των εργαζομένων. Είναι ένας "πόλεμος" που καθορίζει όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Είναι γέννημα δηλαδή ενός συστήματος που σαπίζει και πεθαίνει όχι μόνο στην πιο βάρβαρη μορφή του και εκδήλωσή του. Που σαπίζει και πεθαίνει στα θεμέλιά του. Για αυτό βουλιάζει όλο και πιο βαθιά μέσα στα αδιέξοδα και τις αντιφάσεις του, ετοιμάζεται πυρετωδώς για μεγάλο "ξεκαθάρισμα λογαριασμών", ανασύρει τις σκονισμένες θεωρίες περί "ζωτικού χώρου", ρίχνει και τις τελευταίες μάσκες και τα προσχήματα».

Θέτοντας ρητορικά το ερώτημα «είναι όμως όντως αυτός ο κόσμος τόσο ισχυρός και ανίκητος;», εξήγησε πως «οι κομμουνιστές είμαστε αυτοί που θα δείχνουμε σε όλους τους εργαζόμενους, σε όλο τον λαό τις μεγάλες βαθιές "ρωγμές" που μεγαλώνουν στο σάπιο καπιταλιστικό σύστημα, τα "πανίσχυρα" κράτη τους και τους "κραταιούς θεσμούς" τους, τις "ευημερούσες οικονομίες" τους και τις "ακλόνητες συμμαχίες" τους. Πού είναι σήμερα αλήθεια η "ΝΑΤΟική συνοχή" και τα επιχειρήματα ότι έξω από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ θα μας φάει ο λύκος; Οταν η ΕΕ σπαράσσεται από τις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς και όταν τη "ΝΑΤΟική ασφάλεια" αμφισβητούν οι ίδιοι οι ιδρυτές του; Ποιος να το 'λεγε, λίγα χρόνια πίσω, πως οι "πρώτες και με απόσταση" ΗΠΑ θα ξεκαθάριζαν ότι "δεν μπορούν να σηκώνουν τα βάρη σαν τον Ατλαντα". Ποιος να το 'λεγε πως οι ΝΑΤΟικοί σύμμαχοι θα "ταυροκοίταζαν" κάπου στη Γροιλανδία, εκτοξεύοντας μεταξύ τους απειλές πολέμου. Πως η "ακάθεκτη" γερμανική "ατμομηχανή" θα έμενε σταματημένη τρία χρόνια τώρα. Πως στις εκθέσεις αυτοκινήτων της δεν θα έψαχναν τώρα ειδικευμένους εργάτες, αλλά στρατιώτες για τις κρεατομηχανές του πολέμου. Ποιος θα έλεγε ότι στο ίδιο το εσωτερικό των ΗΠΑ οι αντιθέσεις χτυπάνε κόκκινο, ότι η παρουσία ενόπλων σωμάτων όπως της εθνοφρουράς έχουν γίνει παιχνίδι σύγκρουσης ανάμεσα στην ομοσπονδιακή και τις τοπικές κυβερνήσεις;».

Επειτα ο ομιλητής τόνισε ότι «το μεγάλο ερώτημα που τίθεται μπροστά στους εργαζόμενους και τους λαούς όλου του κόσμου είναι αν θα συμβάλλουμε οι ρωγμές του κόσμου τους να γίνουν χάσματα με τον αποφασιστικό εργατικό - λαϊκό αγώνα, για την ανατροπή, για τον σοσιαλισμό».

Σε αυτό το πλαίσιο επισήμανε πως «σήμερα ζούμε πιο συχνά από παλιότερα στιγμές που δείχνουν ότι κάτι κινείται μέσα στους εργαζόμενους και τον λαό, υπάρχουν στιγμές και γεγονότα που η εργατική - λαϊκή δυσαρέσκεια εκδηλώνεται πέρα από το συνηθισμένο. Ετσι έγινε στις κινητοποιήσεις για τα Τέμπη, έτσι έγινε σε μεγάλες απεργιακές μάχες, έτσι έγινε στους αγώνες που δόθηκαν εδώ στην περιοχή μετά τις καταστροφές του "Ντάνιελ", έτσι έγινε με τις φετινές αγροτικές κινητοποιήσεις. Εμείς σε αυτούς τους αγώνες που πρωτοστατήσαμε και πρωτοστατούμε δεν βλέπουμε μόνο το τώρα, το παρόν τους, βλέπουμε και το μέλλον τους.

Βλέπουμε τη δυνατότητα να διαμορφωθεί ένα μεγάλο, ρωμαλέο, δυνατό, πανελλαδικά συντονισμένο εργατικό - λαϊκό κίνημα, που δεν θα αμφισβητεί τη μια ή άλλη πλευρά της σημερινής κατάστασης, αλλά το σύστημα συνολικά, θα έρχεται σε σύγκρουση με το σύστημα, το κεφάλαιο και την εξουσία του. Ενα κίνημα που θα χτίζει την αυτοπεποίθηση του οργανωμένου και αποφασισμένου λαού, που θα μαθαίνει να συγκρούεται, να μη φοβάται, να μη δειλιάζει απέναντι σε έναν πιο ισχυρό αντίπαλο. Θα μαθαίνει να δίνει τη μάχη ακόμα και αν ξέρει πως μπορεί να μη νικήσει άμεσα, αλλά έτσι να ανοίξει τον δρόμο για τη νίκη στο μέλλον. Ενα κίνημα που θα απορρίπτει τις ψευδαισθήσεις και τις αυταπάτες ότι μπορούν οι θεσμοί αυτού του σάπιου συστήματος να γίνουν όπλα στα χέρια των εργαζομένων και που θα φτιάχνει τα φύτρα και τις προϋποθέσεις νέων αγέννητων θεσμών οργάνωσης. Ενα κίνημα που θα έχει ως μέλλον, ως προοπτική την πάλη για την ανατροπή της εξουσίας, που θα ανοίξει τον δρόμο για μια άλλη κοινωνική οργάνωση της παραγωγής, τη σοσιαλιστική - κομμουνιστική. Μια αναγκαιότητα που αναβλύζει απ' όλες τις πλευρές της καπιταλιστικής πραγματικότητας, απάντηση σε κάθε αδιέξοδο της σάπιας καπιταλιστικής κοινωνίας».

Στη συνέχεια ενθουσίασε και συγκίνησε το μουσικό αφιέρωμα στο rock - metal και διεθνιστικό αντιπολεμικό τραγούδι που ακολούθησε, με τίτλο «Which side are you on?», στο οποίο συμμετείχε πλειάδα καλλιτεχνών. Στο καλλιτεχνικό μέρος, ακούστηκαν κομμάτια από όλες τις χρονικές περιόδους και το φάσμα της rock - metal μουσικής, από τη δεκαετία του 1970 που η επέμβαση των ΗΠΑ στο Βιετνάμ τελείωνε και η Μέση Ανατολή τυλιγόταν στις φλόγες, έως τα πολεμικά μέτωπα των καιρών μας. Το εναλλακτικό ύφος συνάντησε ελληνικές μελωδίες γνωστές για τον πολιτικό και διεθνιστικό τους χαρακτήρα. Τα τραγούδια του «σκληρού ήχου» γίνανε αντιπολεμική κραυγή και οι ύμνοι της αντίστασης των λαών δύναμη για τους αγώνες που έρχονται.

Συμμετείχαν αλφαβητικά: Ακριτίδης Ιορδάνης (φωνή), Αποστολίδης Ζήσης (φωνή), Γκουντής Κώστας (τύμπανα), Καναράς Αντώνης (τύμπανα), Καραλή Κατερίνα (φωνή), Καραμπάσης Ζαχαρίας (κιθάρα), Καραμπέρης Χάρης (φωνή), Κατσανούλης Γιάννης (κιθάρα), Κοτρώτσιος Στέλιος (σαξόφωνο), Κράιας Ιωάννης (κιθάρα), Μαμανού Ευγενία (φωνή), Μοχλούλης Αχιλλέας (πλήκτρα), Νικολαΐδης Ηλίας (μπάσο και φωνή), Παπαζήσης Αχιλλέας (μπάσο), Ριζαριώτη Ελισσάβετ (φωνή), Σαμπάνης Μιχάλης (κλαρινέτο), Σταματιάδης Δημήτρης (κλαρινέτο).

Συμμετείχε επίσης η μουσικοθεατρική ομάδα της ΚΝΕ, σε τραγούδια και δρώμενα που παρουσιάστηκαν στο πλαίσιο της συναυλίας. Την καλλιτεχνική επιμέλεια του αφιερώματος είχε αναλάβει ο μουσικός και ερμηνευτής Ηλίας Νικολαΐδης.

Στο κέντρο «Αστέρια Live» βρέθηκε κόσμος κάθε ηλικίας, δίνοντας ξεχωριστό, αισιόδοξο μήνυμα συμπόρευσης με το ΚΚΕ λίγες μέρες πριν την έναρξη του 22ου Συνεδρίου του.

Χαιρετισμό στους συμμετέχοντες απηύθυνε ο Σωτήρης Παρίσης, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και Γραμματέας της Επιτροπής Περιοχής Δυτικής Ελλάδας, και ακολούθησε η βράβευση των Οργανώσεων για τη διακίνηση των Θέσεων της ΚΕ μπροστά στο Συνέδριο.

Συγκεκριμένα, στην άμιλλα των Τομεακών Επιτροπών για τη διακίνηση σε απόλυτο αριθμό φύλλων την πρώτη θέση πήρε η ΤΕ Ηλείας. Με τον ίδιο δείκτη, στις τρεις πρώτες θέσεις των ΚΟΒ βρέθηκαν οι εξής: 1η Κάμπου Ηλείας, 2η Εκπαιδευτικών Κεφαλονιάς και ΕΒΕ Ηλείας και 3η Νοσοκομείου Αγρινίου.

Στη διακίνηση φύλλων, και με βάση τις δυνάμεις που καθεμιά ΚΟΒ στράτευσε, στην πρώτη τριάδα βρέθηκαν οι εξής Οργανώσεις: 1η ΚΟΒ Ανατολικού Αγρινίου, 2η Προσφυγικών Πάτρας, 3η Παραλίας - Μεσσάτιδας - Βραχνέικων Πάτρας.

Ακολούθησε συναυλία με την Ρίτα Αντωνοπούλου και τους «Ρεβάνς», που καταχειροκροτήθηκαν, ενώ η όμορφη και ξεχωριστή βραδιά έκλεισε με μουσικές και τραγούδια από συγκρότημα συντρόφων, μελών του ΚΚΕ και της ΚΝΕ στην περιοχή.

Οσο για το φλουρί της πίτας της ΕΠ Δυτικής Ελλάδας, έπεσε στην Οργάνωση Πανεπιστημίου Πατρών.