Πιο συγκεκριμένα, το χρονικό του εγκλήματος στις ράγες της «απελευθέρωσης» με τη βούλα της ΕΕ έχει ως εξής:

Αρχικά προωθήθηκε η Οδηγία 91/440/ΕΟΚ «για την ανάπτυξη των κοινοτικών σιδηροδρόμων», η οποία έφερε τον λογιστικό διαχωρισμό υποδομής και εκμετάλλευσης, στον οποίο «πάτησε» η μετέπειτα πορεία της «απελευθέρωσης» και των ιδιωτικοποιήσεων.

Οπως λεγόταν εκεί, «προκειμένου να καταστούν οι σιδηροδρομικές μεταφορές αποτελεσματικές και ανταγωνιστικές σε σύγκριση με άλλα μέσα μεταφοράς, τα κράτη - μέλη πρέπει να εγγυώνται ότι οι σιδηροδρομικές επιχειρήσεις απολαμβάνουν το καθεστώς ανεξάρτητων φορέων εκμετάλλευσης που λειτουργούν με εμπορικό τρόπο και προσαρμόζονται στις ανάγκες της αγοράς», ενώ στόχος της ήταν «να διευκολύνει την προσαρμογή των κοινοτικών σιδηροδρόμων στις ανάγκες της ενιαίας αγοράς και να αυξήσει την αποτελεσματικότητά τους (...) εξασφαλίζοντας την ανεξαρτησία διαχείρισης των σιδηροδρομικών επιχειρήσεων (...) διαχωρίζοντας τη διαχείριση της σιδηροδρομικής λειτουργίας και υποδομής από την παροχή υπηρεσιών σιδηροδρομικών μεταφορών, με υποχρεωτικό διαχωρισμό λογαριασμών και προαιρετικό οργανωτικό ή θεσμικό διαχωρισμό». «Εσπασε» δηλαδή (αρχικά λογιστικά και στην πορεία και πραγματικά) τον σιδηρόδρομο στο κομμάτι της διαχείρισης του δικτύου που παρέμενε στο κράτος, που αναλάμβανε τη συντήρηση του δικτύου και στο κομμάτι της - κερδοφόρας - χρήσης του από κάθε λογής εταιρείες. Κριτήριο πάντα οι «ανάγκες της αγοράς» και ο «ανταγωνισμός με άλλα μέσα», αντί για τις λαϊκές ανάγκες.

Ως το επόμενο βήμα ακολούθησαν οι ευρωενωσιακές Οδηγίες - γνωστές ως «1ο σιδηροδρομικό πακέτο» της ΕΕ (2001) - που «απελευθέρωσαν» τις διασυνοριακές μεταφορές φορτίων στο λεγόμενο «διευρωπαϊκό δίκτυο μεταφοράς φορτίων», το «2ο σιδηροδρομικό πακέτο» της ΕΕ (2004) με ενσωμάτωση τριών Οδηγιών βασισμένων στην ευρωενωσιακή «Λευκή Βίβλο για τις Μεταφορές» που εισήγαγαν την πλήρη «απελευθέρωση» όλων των εμπορευματικών σιδηροδρομικών μεταφορών στην ΕΕ από τις αρχές του 2007, ενώ σειρά είχε το «3ο σιδηροδρομικό πακέτο του 2007» που εισήγαγε την «απελευθέρωση» των διεθνών επιβατικών μεταφορών, από το 2010. Βήμα βήμα δηλαδή οι επιχειρηματικοί όμιλοι αναλάμβαναν κομμάτια - «φιλέτα» του μεταφορικού έργου, με τα συμφέροντά τους να «ναρκοθετούν» σε κάθε επίπεδο την ασφάλεια των μεταφορών, που μπαίνει σταθερά στο ζύγι του «κόστους - οφέλους» των κερδών. Αυτόν τον ρόλο ανέλαβε και η σύσταση (με το 2ο πακέτο) του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Μεταφορών, την «ομπρέλα» κάτω από την οποία στο όνομα του δήθεν «εκσυγχρονισμού» του ευρωπαϊκού σιδηροδρόμου δίνονται οι κατευθυντήριες γραμμές που ισχύουν καθολικά στην ΕΕ, όπου υπό τον μανδύα των «στόχων ασφαλείας» δίνεται... εισιτήριο διαρκείας στα κέρδη των μονοπωλιακών ομίλων.

Επόμενη πράξη στον αντιλαϊκό κατήφορο ενός διαχρονικού εγκλήματος που συντελείται στον σιδηρόδρομο και φέρει φαρδιά - πλατιά τη σφραγίδα της ΕΕ, «το 4ο πακέτο του 2016», με την υλοποίηση του οποίου οι λαοί βρίσκονται σήμερα αντιμέτωποι, που προβλέπει σε ένα σύνολο 6 νομοθετικών κειμένων τη δημιουργία «ενιαίου ευρωπαϊκού σιδηροδρομικού χώρου».

Σύμφωνα με την Κομισιόν, «ο γενικός στόχος της είναι η αναζωογόνηση του σιδηροδρομικού τομέα και η αύξηση της ανταγωνιστικότητάς του έναντι άλλων τρόπων μεταφοράς», με το σχέδιο να προβλέπει έναν «τεχνικό πυλώνα» «για να ενισχύσει την ανταγωνιστικότητα του σιδηροδρομικού τομέα μειώνοντας σημαντικά το κόστος και τον διοικητικό φόρτο για τις σιδηροδρομικές επιχειρήσεις», αίροντας οποιοδήποτε «τεχνικό εμπόδιο», στην πραγματικότητα δικλίδα ασφαλείας στην κερδοφορία τους, και τον «πυλώνα της αγοράς», που σύμφωνα με τους ευρωενωσιακούς «καθιερώνει το γενικό δικαίωμα των σιδηροδρομικών επιχειρήσεων που είναι εγκατεστημένες σε ένα κράτος - μέλος να εκτελούν όλα τα είδη υπηρεσιών μεταφοράς επιβατών παντού στην ΕΕ».

Τέλος, μόλις τον περασμένο Νοέμβριο η Ευρωπαϊκή Επιτροπή ενέκρινε το σχέδιο για την «επιτάχυνση της ανάπτυξης των σιδηροδρόμων υψηλής ταχύτητας σε ολόκληρη την ΕΕ» με χρονικό ορίζοντα έως το 2040, το οποίο βασίζεται στο «διευρωπαϊκό δίκτυο μεταφορών» και υπόσχεται τη μείωση του χρόνου μεταξύ ευρωπαϊκών προορισμών κατά το ήμισυ σε σχέση με σήμερα, προβλέποντας τη σύνδεση των κύριων κόμβων της ΕΕ με ταχύτητες 200 χλμ./ώρα και άνω, προκειμένου το σιδηροδρομικό δίκτυο να μένει περισσότερη ώρα ελεύθερο για τις μετακινήσεις εμπορικών φορτίων αλλά και για τους πολεμικούς σχεδιασμούς των ιμπεριαλιστών στο πλαίσιο και των όσων προβλέπει η δημιουργία της «Σένγκεν Στρατιωτικής Κινητικότητας».

Τώρα βέβαια το κατά πόσο τα πολεμοκάπηλα σχέδια των ιμπεριαλιστών, η «ανταγωνιστικότητα» των μονοπωλίων και οι «ανάγκες των επιβατών» είναι έννοιες συμβατές μεταξύ τους... αποδεικνύεται από το μπαράζ σιδηροδρομικών ατυχημάτων που καταγράφονται καθημερινά κατά μήκος της Ευρώπης...

Αρκεί να ρίξει κανείς μια και μόνο ματιά στην επίσημη ιστοσελίδα του ομίλου Renfe, ο οποίος αποτελεί την εθνική σιδηροδρομική εταιρεία της Ισπανίας, εκεί όπου ευθαρσώς η εταιρεία πανηγύριζε για την «Τέταρτη Δέσμη Σιδηροδρόμων (...) με παράλληλη άρση των υφιστάμενων θεσμικών, νομικών και τεχνικών εμποδίων, δημιουργώντας ένα πλήρως ολοκληρωμένο και απελευθερωμένο ευρωπαϊκό σιδηροδρομικό δίκτυο», και την ένταξή της στην ισπανική νομοθεσία (με το Βασιλικό Νομοθετικό Διάταγμα 23/2018) που προβλέπει πως «κάθε εταιρεία με άδεια σιδηροδρομικής εταιρείας και πιστοποιητικό ασφαλείας που εκδίδεται από την Ισπανική Υπηρεσία Ασφάλειας των Σιδηροδρόμων και η οποία έχει υποβάλει αίτηση για χρήση της σιδηροδρομικής υποδομής μπορεί να παρέχει υπηρεσίες ανταγωνιστικά με την Renfe».

Παρακάτω μάλιστα συμπληρώνει πως για να οργανώσει αυτό το «νέο περιβάλλον», ο Διαχειριστής Υποδομών (Adif) επέλεξε τρεις σιδηροδρομικούς διαδρόμους, Μαδρίτη - Βαρκελώνη - Γαλλικά Σύνορα, Μαδρίτη - Λεβάντε και Μαδρίτη - Μάλαγα, για να τους προσφέρει βορά στα μεγαθήρια εκμετάλλευσης του σιδηροδρόμου...

Ολα τα παραπάνω δείχνουν πως για τους καπιταλιστές «κανονικότητα» και ζητούμενο μπορεί να είναι η πετσοκομμένη ασφάλεια για τους πολλούς για να πλουτίζουν οι λίγοι, όμως για τους λαούς το «κλειδί» για ασφαλείς και σύγχρονες μεταφορές βρίσκεται στη σύγκρουση με την πολιτική του κέρδους, στη σύγκρουση με την πολιτική της ΕΕ. Ο δρόμος για τους λαούς βρίσκεται στο «τρένο» που έρχεται από το σοσιαλιστικό μέλλον, εκεί όπου σε ένα άλλο σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας και της οικονομίας, η ικανοποίηση όλων των λαϊκών αναγκών, συμπεριλαμβανομένων και των ασφαλών και σύγχρονων μεταφορών, θα πατάει γερά στις «ράγες» της πραγματικής ευημερίας για τους πολλούς.