Συμφωνώ με τις Θέσεις του 22ου Συνεδρίου του ΚΚΕ. Θα σταθώ στο κομμάτι που αφορά τη βελτίωση της καθοδηγητικής μας δουλειάς, της ιδεολογικής και πολιτικής ισχυροποίησης των μαθητικών ΟΒ, αν και ορισμένα ζητήματα μπορούν να γενικευτούν σε όλους τους χώρους νεολαίας.

Ηδη, πριν φύγει ο σύντροφος από τη μαθητική ΟΒ στα 18 του, οι μαθητικοί καθοδηγητές πρέπει να έχουμε πάντα και κύρια στον προσανατολισμό μας, ως το πιο σημαντικό καθήκον ότι κάθε σύντροφος μαθητής προετοιμάζεται για να γίνει μέλος του ΚΚΕ. Μπροστά στις αντικειμενικές δυσκολίες και στις υποκειμενικές αδυναμίες του καθοδηγητή και του μαθητή, γίνονται συχνά υποχωρήσεις μπροστά σε αυτό το καθήκον, έκπτωση της καθοδηγητικής δουλειάς, επανάπαυση στο όνομα του ότι υλοποιούνται κάποια πρακτικά καθήκοντα της καθημερινής δουλειάς. Οι συνέπειες αυτού όχι απλά εκφράζονται μερικές φορές στην αδυναμία να γίνουν αυτοί οι σύντροφοι υποψήφιοι για μέλη του Κόμματος, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις να αποστρατεύονται, ειδικά στα πλαίσια της μεταβατικής φάσης ζωής που διανύουν. Επομένως, γιγαντώνεται τώρα η ανάγκη σε μη επαναστατικές συνθήκες και σε συνθήκες όξυνσης των αντιθέσεων, να δυναμώσει σε καθημερινό επίπεδο η διαπαιδαγώγηση του κάθε ξεχωριστού μέλους και η συγκρότηση και δράση της κάθε ΟΒ με επίκεντρο το επαναστατικό πρόγραμμα του ΚΚΕ.

Η αστική ιδεολογική επίθεση στις νεανικές συνειδήσεις όντως έχει μεγαλώσει και πραγματοποιείται με πολύμορφους και ύπουλους τρόπους - από τον ωμό αντικομμουνισμό μέσα στις σχολικές αίθουσες, μέχρι την πλήρη αμφισβήτηση της αντικειμενικής πραγματικότητας και του κλονισμού στην αντίληψη των νέων της σχέσης ατόμου-κοινωνίας. Ξεκινώντας, ήδη, από την περίοδο που προετοιμάζουμε κάποιον για ένταξη στην ΚΝΕ, αλλά και στην καθημερινή δράση, πρέπει να φωτίζουμε τον επαναστατικό χαρακτήρα της οργάνωσής μας σε σημείο που συνειδητά πλέον θα μπορεί ο καθένας μας μεθοδολογικά να σχεδιάζει, να υλοποιεί και να αποτιμά το καθετί με κριτήριο την επανάσταση. Είναι δική μας ευθύνη το πώς χτίζουμε αυτόν τον τρόπο σκέψης στους νέους συντρόφους, από το πώς συνδέουμε το καθημερινό με την κύρια αποστολή μας. Ενδεικτικά, πολλές φορές οι ίδιοι οι μαθητές όταν θα μιλήσουν με έναν φίλο ή συμμαθητή τους για την ΚΝΕ εστιάζουν και οριοθετούν τη συζήτηση στα πλαίσια π.χ. των μαθητικών αγώνων που θέλουμε να αναπτύξουμε, στις παρεμβάσεις που κάνουμε στα μαθήματα, σε πρωτοβουλίες των 5μελών και 15μελών κ.α. Αυτό φυσικά δεν είναι λαθεμένο και σίγουρα φανερώνει το τι είναι επαναστατικό να κάνει ένας μαθητής σήμερα στον χώρο που βρίσκεται. Καταλαβαίνουν όμως οι σύντροφοί μας μαθητές γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Καταλαβαίνουν ότι εγώ θέλω να εκλεγώ στο 15μελές μου, με σκοπό να καλλιεργήσω την εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του κομμουνιστή; Καταλαβαίνουν ότι εγώ κάνω μαθητική πορεία, για να εκπαιδεύσω τη μάζα στην ανάγκη να συγκρουστεί με συλλογικούς όρους και να αποκτήσει πείρα με σκοπό να είναι ικανή να συγκρουστεί με το σύστημα της αδικίας την καθοριστική στιγμή; Καταλαβαίνουν ότι ο αγώνας του σήμερα σκοπό έχει να φανερώσει τα όρια του συστήματος και την ανάγκη για συνολική ανατροπή, για τον σοσιαλισμό;

Η επίλυση αυτού έχει να κάνει με το πώς οι μαθητικοί καθοδηγητές σχεδιάζουμε και αποτιμάμε τη δράση μας, ώστε να γίνεται ξεκάθαρο στους συντρόφους μας γιατί κάνουμε ό,τι κάνουμε. Σε αυτήν την υπόθεση, είναι κρίσιμο και το ιδεολογικό-πολιτικό βάθεμα, που δεν περιορίζεται σε καμία περίπτωση στο να πούμε ότι η ΟΒ έκανε δύο ιδεολογικά μαθήματα. Πρέπει πιο έντονα να μας απασχολήσει το πώς ο μαθητικός καθοδηγητής θα αποτελέσει πρότυπο και παράδειγμα, με το αν ο ίδιος μελετάει τον κομματικό Τύπο και το πολιτικό βιβλίο και να συζητάει αυτά που μαθαίνει και τα συμπεράσματα που βγάζει με τους συντρόφους μαθητές. Πώς η ΟΒ θα βρεθεί μία μέρα, για να διαβάσει μαζί μία νέα έκδοση και παράλληλα θα λύνει απορίες. Πώς στα πλαίσια μιας συνεδρίασης της ΟΒ θα εκτυπώσουμε ένα απόσπασμα π.χ. από την ποίηση ή την λογοτεχνία, θα το αναλύσουμε και θα το συσχετίσουμε με τη δράση που σχεδιάζουμε. Πώς, όταν θα μας κάνει μια ερώτηση ο μαθητής, θα ανοίξουμε μαζί τον «Ριζοσπάστη», τον «Οδηγητή» και το βιβλίο και θα ψάξουμε την απάντηση. Να γίνει κοινώς αντιληπτό ότι το διάβασμα και η γνώση είναι όντως δύναμη, να καλλιεργήσουμε στον βαθμό που μπορούμε τη δική μας κουλτούρα, κόντρα στο ρεύμα της εποχής.

Παράλληλα, ιδιαίτερα απέναντι στο ρεύμα του υποκειμενικού ιδεαλισμού, χρειάζεται πιο σταθερά να μας απασχολήσει η καλλιέργεια της κομμουνιστικής προσωπικότητας, η αγάπη για την εργατική τάξη και το Κόμμα. Μπροστά σε αυτό το καθήκον είναι καθοριστική η ισχυροποίηση των δεσμών μεταξύ των μαθητικών ΟΒ και των ΚΟΒ, εδαφικών και κλαδικών. Από το πιο απλό που είναι να γίνει και δεν γίνεται πάντα, δηλαδή το να γνωρίζει η εδαφική ΚΟΒ τους μαθητές συντρόφους που είναι στη γειτονιά της και να αποκτήσει προσωπικό δεσμό με αυτούς, μέχρι το να αξιοποιήσουμε σύγχρονα παραδείγματα κομμουνιστών συντρόφων, που διεξάγουν την ταξική πάλη στους χώρους δουλειάς τους και μπορούν να εμπνεύσουν τους μαθητές και να νιώσουν την ενότητα με την εργατική τάξη, να τους δημιουργηθεί η ανυπομονησία να γίνουν και αυτοί μέλη του Κόμματος. Στον βαθμό που γίνεται, πάντα βοηθάει η σταθερή παρουσία του Κόμματος στη συνεδρίαση της μαθητικής ΟΒ, όπως και η ανάπτυξη κοινής δραστηριότητας ΚΚΕ-ΚΝΕ, ιδιαίτερα όσον αφορά ζητήματα της περιοχής, για το σχολείο, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, τους όρους ζωής που βιώνουμε όλοι.

Τέλος, χρειάζεται το επόμενο διάστημα ακόμα καλύτερα να εκπαιδευτούμε στο να συζητάμε οτιδήποτε απασχολεί τη νεολαία βάσει της πρότασής μας με τους μαθητές, επιλέγοντας και την κατάλληλη κάθε φορά μορφή. Αυτό ισχύει για κάθε οργάνωση και την ευθύνη του κάθε στελέχους να μπλέκεται προσωπικά με τη μάζα, να βελτιώνει την ικανότητά του μέσω της καθημερινής αλληλεπίδρασης με τον χώρο που έχει στην ευθύνη του να αξιολογεί διαθέσεις και να σχεδιάζει το επόμενο βήμα, για να βοηθήσει την παρέμβαση συνολικά της ΟΒ στον χώρο της.

Αρχικά θέλω να πω ότι συμφωνώ με τις Θέσεις της ΚΕ και πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν από τώρα αυτές οι επεξεργασίες και να μπαίνουν τα καθήκοντα τα οποία ουσιαστικά θα μας βοηθήσουν, σε συνθήκες επαναστατικής κατάστασης, να καθοδηγήσουμε την εργατική τάξη στην κατάληψη της εξουσίας, τη νίκη της επανάστασης και την οικοδόμηση του σοσιαλισμού με καλύτερους όρους. Παρακάτω παραθέτω κάποιες σκέψεις μου, μετά τη μελέτη των Θέσεων, πάνω στα θέματα του Πολιτισμού, με σκοπό να βοηθήσω στη συζήτηση και στην επιτυχία του 22ου Συνεδρίου μας.

Η αποστολή της Τέχνης είναι να ξυπνά στον άνθρωπο την πιο απολαυστική, την πιο γεμάτη, την πιο ανθρώπινη ιδιότητά του, τη δημιουργική δύναμη να μεταβάλει το φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον, βάσει των εκάστοτε αναγκών που προκύπτουν σε κάθε ιστορική περίοδο. Ο καλλιτέχνης μελετάει σε βάθος τη ζωή, εμπνέεται από την ανθρώπινη δραστηριότητα και δίνει πίσω στην κοινωνία αυτήν την εμπειρία σε ένα ανώτερο αισθητικό επίπεδο μέσα από το καλλιτεχνικό του έργο.

Πολύ σωστά αναδεικνύεται η ανάγκη για ανάπτυξη σχέσεων με τους νέους καλλιτέχνες. Είναι υποχρέωσή μας να συνεισφέρουμε στην ανάπτυξη της νέας γενιάς καλλιτεχνών με επαναστατικό προσανατολισμό. Ο μόνος φορέας της επαναστατικής θεωρίας στην κοινωνία μας είναι το Κομμουνιστικό Κόμμα, ο καλλιτέχνης μόνο όταν έρθει σε ουσιαστική επαφή με αυτό και με το εργατικό κίνημα θα έχει την ευκαιρία να αναπτύξει τις πιο δημιουργικές του ικανότητες. Μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα μετριέται στο κατά πόσο μπορεί να εσωτερικεύσει όλη την προηγούμενη και σύγχρονη κοινωνική πείρα και μετά να την εκφράζει και να την αναπτύσσει, μέσω της Τέχνης, της επιστήμης, της εργασίας, και να την καταθέτει πάλι πίσω στην κοινωνία. Ετσι λειτουργεί και η Τέχνη ως μορφή κοινωνικής συνείδησης. Αυτήν τη συλλογική κοινωνική πείρα ο καλλιτέχνης μπορεί να την αφομοιώσει μόνο με τη συναναστροφή του και τη δημιουργία ισχυρών δεσμών με την πρωτοπόρα τάξη της κοινωνίας και το Κόμμα της.

Τα ιστορικά παραδείγματα είναι πολλά, όλοι οι μεγάλοι καλλιτέχνες που ξέρουμε ήταν άξιοι εκπρόσωποι της εποχής τους και των προκλήσεων που έθετε μπροστά τους η ίδια η Ιστορία, βέβαια πάντα με την πλευρά της επαναστατικής τάξης, όπως π.χ. ο Μπετόβεν ήταν με την πλευρά της αστικής τάξης όταν αυτή αποτελούσε επαναστατική τάξη, και π.χ. στη χώρα μας ο Ρίτσος ήταν με την πλευρά της εργατικής τάξης και των κομμουνιστών, που αποτελούν αυτήν τη στιγμή επαναστατική τάξη, με την πρωτοπορία τους.

Ειδικά στην Ελλάδα τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Μεγάλοι καλλιτέχνες ήταν μέλη του ΚΚΕ, δημιουργούσαν στις εξορίες και στις φυλακές, όπου έγραψαν τα πιο εμβληματικά τους έργα, εμπνεύστηκαν από τους αγώνες του λαού. Ακόμα και υπόλοιποι καλλιτέχνες, μέσα από τις αντιφάσεις τους κάποιες φορές εξέφρασαν το κοινωνικά αναγκαίο της εποχής τους, όπως π.χ. ο Χατζηδάκις, ο Ξαρχάκος και άλλοι.

Βέβαια, την πραγματική της δύναμη η Τέχνη την έδειξε όταν οι καλλιτέχνες μπήκαν συνειδητά στη φωτιά της επαναστατικής δημιουργίας, με βαθιά κατανόηση των νομοτελειών κίνησης της Ιστορίας και της φύσης, με σχέδιο και συνειδητή στράτευση - οργάνωση για την επαναστατική αλλαγή. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν ο Μπέρτολτ Μπρεχτ και ο Ντμίτρι Σοστακόβιτς, οι οποίοι με το έργο τους χαρακτήρισαν την ίδια την Ιστορία της Τέχνης. Το θέατρο δεν θα ήταν το ίδιο χωρίς τον Μπρεχτ, όπως και η μουσική δεν θα ήταν αυτή που είναι σήμερα χωρίς το έργο του Σοστακόβιτς. Βέβαια εδώ πρέπει να αναφέρουμε και πολλούς άλλους κομμουνιστές καλλιτέχνες, όπως ο Πάμπλο Πικάσο, ο Ναζίμ Χικμέτ, ο Πάμπλο Νερούδα, ο Βλαντιμίρ Μαγιακόφσκι.

Εδώ πολύ καθοριστικό ρόλο μπορούν να παίξουν οι οργανώσεις των καλλιτεχνών, αξιοποιώντας την πείρα που έχουμε από την ΕΣΣΔ, με τη δημιουργία καλλιτεχνικών κολεκτίβων και ομάδων που ως βάση θα έχουν την υλιστική - διαλεκτική αντίληψη πάνω στη Τέχνη, που θα προωθούν τη συλλογική δημιουργία, το διάβασμα, τον προβληματισμό. Που θα αναπτύσσεται ο συνδυασμός των διαφόρων καλλιτεχνικών ρευμάτων και μορφών έκφρασης, μπλέξιμο των διάφορων Τεχνών. Ετσι θα μπορούν να μπουν οι βάσεις για μια Τέχνη που θα αναλογεί στις ανάγκες της εποχής μας, θα μπορεί να δρα πλάι στην επαναστατική θεωρία, δηλαδή να είναι σε θέση να γνωρίζει, να μπαίνει στην ουσία των φαινομένων, να αναλύει και να συνθέτει, να εκφράζει και να εκφράζεται από τις συνθήκες τού σήμερα και βέβαια να δίνει προοπτική για το αύριο.

Η εποχή μας «φωνάζει» πως έχει ανάγκη πρωτοπόρους καλλιτέχνες!

Σημαντικό είναι, έχοντας εμπιστοσύνη στους νέους καλλιτέχνες και με τη κατάλληλη προετοιμασία και από πλευράς μας, να ανοίξουμε συζητήσεις υψηλού επιπέδου μαζί τους, που αντικειμενικά τους αφορούν και τους προβληματίζουν, σε προσωπικό επίπεδο αλλά και μέσα από εκδηλώσεις και εκδόσεις. Για παράδειγμα:

Τι είναι το αισθητικά ωραίο και πώς αυτό συνδέεται με τη σχέση μορφής - περιεχομένου στην Τέχνη.

Η αισθητική και η καλλιτεχνική αλήθεια έχουν ιστορικό χαρακτήρα.

Η διαδικασία της καλλιτεχνικής δημιουργίας διέπεται από τους νόμους της διαλεκτικής, π.χ. το πέρασμα από ποσοτικές αλλαγές σε ποιοτικά άλματα είναι κάτι που βιώνουμε οι καλλιτέχνες στη διαδικασία της δημιουργίας.

Οτι ένα πρωτοποριακό έργο μετριέται στο κατά πόσο εκφράζει και με ποιους τρόπους τα προωθημένα αιτήματα της ανθρωπότητας.

Τέλος, η μάχη που έχουμε να δώσουμε είναι και ιδεολογική - πολιτική. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι οι χώροι του Πολιτισμού βομβαρδίζονται από θεωρίες όπως του μεταμοντέρνου, γενικά του ιδεαλισμού, γιατί σε τελευταία ανάλυση ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο ο ταξικός αντίπαλος γνωρίζει ότι αυθεντική Τέχνη μπορεί να «φτιάξει» και να εμπνεύσει τους ανθρώπους που θα αλλάξουν τον κόσμο και προσπαθεί με κάθε μέσο, ιδεολογικό, κατασταλτικό, οικονομικό, να καθηλώσει τους καλλιτέχνες, να τους απομακρύνει από την επαναστατική θεωρία και πράξη και να τους μετατρέψει σε φερέφωνα της αστικής ιδεολογίας.