Κινηματογραφική εβδομάδα με ταινίες και αφιερώματα που αξίζουν της προσοχής μας, ενώ συνεχίζονται και καλές επανεκδόσεις στους θερινούς κινηματογράφους.

Ο Ζοζέφ, ένας από τους τελευταίους κτηνοτρόφους με κατσίκες στην Κορσική, δέχεται επίσκεψη από τη μαφία. Θέλουν να του πάρουν τη γη για να την εκμεταλλευτούν τουριστικά. Παρά τις πιέσεις τους, εκείνος αρνείται πεισματικά. Η ζωή του απειλείται και τη στιγμή της διένεξης σκοτώνει χωρίς να το θέλει τον άνδρα που τον απειλεί. Ετσι, μετατρέπεται σε φυγά στο νησί του, καθώς οι μαφιόζοι προσπαθούν να τον εντοπίσουν για να τον σκοτώσουν. Καθώς οι μέρες περνούν, τα νέα για τον Ζοζέφ κυκλοφορούν χάρη στην ανιψιά του, Βανίνα, και ο κόσμος τον χαιρετίζει ως ήρωα της αντίστασης ενάντια στην καταπάτηση του νησιού.

Ατόφιο κοινωνικό σινεμά με αποχρώσεις σύγχρονου γουέστερν. Πώς αντιστέκεται κανείς στην επέλαση του τουριστικού κεφαλαίου, όταν μάλιστα είναι κομμάτι της ιταλικής μαφίας; Εχει τα «όπλα» να αντισταθεί, όταν έχει μείνει μονός απέναντί της; Τι είναι εκείνο, εκτός από τη συλλογική δράση, που μπορεί να αντιστρέψει τις συνθήκες; Η ταινία μάς δείχνει έναν εναντίον όλων. Τι γίνεται όμως όταν αυτός ο ένας γίνεται η φωνή των πολλών; Η αντίσταση στο κατεστημένο είναι ατομική υπόθεση ή συλλογική; Είναι μια συνειδητή πράξη που αφήνει παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές; Ωραία δομημένη κοινωνική ιστορία, αν και μυθοπλασία, για την αντίσταση ενός ήρωα που αψηφά την απειλή με κάθε κόστος, ακόμα και την ίδια του τη ζωή. Από τις ταινίες που προβληματίζεσαι, ακόμα κι όταν δεν συμφωνείς απολύτως μαζί της. Από τις ταινίες που είναι ιδιαίτερα χρήσιμες στις μέρες μας. Θυμίζει εκείνο τον στίχο του Καβάφη από το ποίημα «Che fece . . . . il gran rifiuto», «...Ο αρνηθείς δεν μετανιώνει. Αν ρωτιούνταν πάλι, όχι θα ξαναέλεγε. Κι όμως τον καταβάλλει εκείνο τ' όχι - το σωστό - εις όλην την ζωή του».

Οταν η Χλόη μένει άστεγη, αποφασίζει να εγκαταλείψει την Αθήνα και να ζήσει με την μεγαλύτερη αδελφή της. Καθ' οδόν, συναντάει μια ομάδα νέων ανθρώπων που γυρίζουν την Ελλάδα με ένα τροχόσπιτο και βοηθούν ανθρώπους που ζουν στα όρια της φτώχειας. Η Χλόη γοητεύεται αμέσως από τα ιδανικά και τον αντισυμβατικό τρόπο ζωής της ομάδας και γίνεται μέλος της. Το ταξίδι της Χλόης στον ξέφρενο δρόμο της επανάστασης την οδηγεί στο κατώφλι της πραγματικής ενηλικίωσης.

Ο Κεκάτος γνωρίζει από ωραία πλάνα, ξέρει να φτιάχνει ατμόσφαιρα, αλλά η ταινία του δεν έχει στιβαρό σενάριο. Μοιάζει λες και προσπαθεί να κολυμπήσει σε αχαρτογράφητα νερά, προσπαθεί να κάνει ένα ταξικό - κοινωνικό σινεμά μέσα από μια αντίληψη «Γλυκιάς Συμμορίας» με πινελιές μεταμοντέρνου. Δυστυχώς το κοινωνικό σινεμά δεν είναι κάτι απλό. Ο ρεαλισμός προϋποθέτει αντιδιαστολές στο σενάριο, βάθος στους χαρακτήρες, μια καλά δομημένη πλοκή και μια ιστορία που να φωτίζει το περιεχόμενο, να φωτίζει τις αιτίες, να είναι φορέας μιας ιδεολογίας. Ακόμα και όταν διηγείται κανείς την ιστορία κάποιων «Ρομπέν των δασών», οφείλει να τους δίνει υπόβαθρο, να μεταφέρει την ονειροπόλα σκέψη τους και τους στόχους τους. Ετούτη η παρέα δεν ξετυλίγεται στο πανί με τρόπο που να δικαιολογεί τις πράξεις της, την ίδια της την οντότητα. Ούτε καν πώς βρέθηκαν αυτοί οι άνθρωποι μαζί δεν αντιλαμβανόμαστε, πόσο δε μάλλον τι κρίνει την απόφασή τους να ακολουθήσουν αυτόν τον δρόμο. Ακόμα και εάν προσπάθησε να μεταφέρει την αντίληψη του Νικολαΐδη για τις παρέες στο σήμερα, απέτυχε. Η παρέα τούτη δεν έχει το ελεύθερο πνεύμα που θα άρμοζε στον πυρήνα μιας τέτοιας μεταφοράς... Υποθέτουμε ότι θέλησε να δείξει μια κάποια «επαναστατικότητα» στους ήρωές του, μα η επαναστατικότητα αυτή εξαντλείται στα πλαίσια του ατομικού δρόμου. Οι ήρωές του νομίζουν ότι φεύγουν από τα γρανάζια, νομίζουν ότι «χτυπούν» το σύστημα. Είναι όμως έτσι; Τι είναι στα αλήθεια εκείνο που χτυπά το σύστημα, αν όχι η ταξική συνείδηση και ο συλλογικός αγώνας;

Το 1963, η Εσθέρ γεννά τον Ρολάντ, το μικρότερο αδελφάκι μιας πολυμελούς οικογένειας, o οποίος γεννιέται με στρεβλοποδία, μια σκελετική δυσμορφία που τον εμποδίζει να σταθεί όρθιος. Σε πείσμα όλων όσοι τη συμβουλεύουν να αποδεχθεί στωικά την κατάσταση, εκείνη υπόσχεται στον γιο της ότι θα μπορέσει να περπατήσει όπως όλοι οι άλλοι και να έχει μια υπέροχη ζωή. Από εκείνη τη στιγμή, αφιερώνεται πλήρως στο να εξασφαλίσει ότι η υπόσχεσή της θα πραγματοποιηθεί.

Μα τι ιστορία, τι ατμόσφαιρα, τι ερμηνείες, πώς καταφέρνει κανείς να μετατρέψει σε κομεντί τη σκληρότητα της ζωής; Πόσο κουράγιο και πόσα ψυχικά αποθέματα χρειάζεται να έχεις, ώστε να επιμένεις ότι θα βρεις θεραπεία για το παιδί σου ενάντια σε όλους; Αυτή η αληθινή ιστορία είναι συναρπαστική. Μπορεί να μη συμφωνείς με τη στάση της Εσθέρ, αλλά δεν μπορείς να μην υποκλιθείς στο πείσμα και την αγάπη της. Τούτη η ταινία χωρίζεται σε δυο μέρη. Τον αγώνα της Εσθέρ να καταφέρει τη γιατρειά του Ρολάντ και τον αγώνα του Ρολάντ να απελευθερωθεί από τον ασφυκτικό έλεγχο της Εσθέρ. Και τα δυο μέρη είναι εξίσου δυνατά και εξίσου ενδιαφέροντα. Εκείνο που ξεχωρίζει είναι η αγάπη της μητέρας, που δεν έχει τη μόρφωση και την οικονομική δυνατότητα, αλλά καταφέρνει τελικά να δώσει το καλύτερο στο παιδί της μέσα από τους πιο ανορθόδοξους τρόπους. Η σπουδαία Γαλλίδα τραγουδίστρια Σιλβί Βαρτάν είναι ένας από αυτούς. Μέσα από τη μουσική της ο μικρός παίρνει κουράγιο και μαθαίνει να διαβάζει, να αντέχει και αποκτά μια αναπάντεχη συντροφιά, τη μουσική. Το ωραιότερο στοιχείο της όμως είναι το χιούμορ και η ελαφρότητα που καταφέρνει να παρουσιάσει όλες τις δύσκολες συνθήκες. Το τραγούδι «La Maritza» θα σας συνοδεύσει και εκτός σινεμά. Μα τι υπεροχή η Σιλβί Βαρτάν...

Στο δύσβατο νησί του Μπερκ, όπου οι Βίκινγκ και οι δράκοι ήταν άσπονδοι εχθροί για γενιές, ο Ψάρης ξεχωρίζει. Ο ευρηματικός αλλά παραμελημένος γιος του αρχηγού Στωικού του Μεγάλου, ο Ψάρης αψηφά αιώνες παράδοσης όταν γίνεται φίλος με τον Φαφούτη, έναν φοβερό δράκο του είδους Οργή της Νύχτας. Ο απίθανος δεσμός τους αποκαλύπτει την αληθινή φύση των δράκων, αμφισβητώντας τα θεμέλια της κοινωνίας των Βίκινγκ.

Επιτέλους μια live-action μεταφορά που βλέπεται ευχάριστα, χωρίς να στερεί πολλά από το πρωτότυπο animation της σειράς, αφού είναι σχεδόν ακριβής μεταφορά της πρώτης ταινίας! Στο σημείο αυτό να εξηγηθούμε. Προτιμάμε το κινούμενο σχέδιο, όμως εδώ η μεταφορά είναι γλυκύτατη, με καλό καστ και «καρτουνίστικο» ανάλαφρο σενάριο, που όμως δεν στερεί τίποτα από το κεντρικό μήνυμά της. Εμείς την παρακολουθήσαμε στη μεταγλωττισμένη έκδοσή της και δεν κουραστήκαμε καθόλου. Το γύρισμα και τα εφέ της είναι εκπληκτικά, αλλά και να μην ήταν τόσο εντυπωσιακά, δεν μπορεί κανείς να μη μείνει μαγεμένος από τον Φαφούτη και τη φιλία που αναπτύσσεται με τον Ψάρη. Συμφιλιώσου με τους φόβους σου, κατανόησέ τους, αποδέξου τους, και θα κερδίσεις τόση ομορφιά, τόση σοφία και τόση αγάπη. Μη φοβάσαι τίποτα διαφορετικό από σένα, μη φοβάσαι το ξένο, το ανοίκειο, δείξε αλληλεγγύη, συντροφικότητα και νικήστε μαζί το μεγάλο θηρίο. Ωραιότατα μηνύματα για παιδιά (και μεγάλους) κι ας είναι και «γέννημα» του κολοσσού της «Dream Works»...

«Η μουσική του Μίκη στον κινηματογράφο» - 100 χρόνια από τη γέννησή του από 12 έως 18 Ιουνίου στο «Cine Athenee». Στο πλαίσιο του αφιερώματος «Η μουσική του Μίκη στον κινηματογράφο», θα παρουσιαστούν 7+1 εμβληματικές ταινίες του παγκόσμιου κινηματογράφου για μια εβδομάδα, μια ταινία κάθε μέρα στις 21.00. Θα προβληθούν οι ταινίες: Πέμπτη 12/6 «Τρωάδες» (The Trojan Women) του Μιχάλη Κακογιάννη, Παρασκευή 13/6 «Μαχαίρι στην Πληγή» (Five Miles to Midnight) του Anatole Litvak, Σάββατο 14/6 «Αλέξης Ζορμπάς» (Zorba the Greek) του Μιχάλη Κακογιάννη, Κυριακή 15/6 «Φαίδρα» (Phaedra) του Jules Dassin, Δευτέρα 16/6 «Ιφιγένεια» (Ifigenia) του Μιχάλη Κακογιάννη, Τρίτη 17/6 «Ηλέκτρα» (Electra) του Μιχάλη Κακογιάννη, Τετάρτη 18/6 στις 21.00 «Οι Εραστές της Τερουέλ» (Les Amants de Teruel) του Raymond Rouleau και στις 23.00 «Τα Τραγούδια της Φωτιάς» του Νίκου Κούνδουρου.

Το Athens Open Air Film Festival γιορτάζει 15 χρόνια και ξεκινά τις ανοιχτές προβολές του τη Δευτέρα 16 Ιουνίου στον προαύλιο χώρο του Ζαππείου με την επετειακή προβολή της θρυλικής ταινίας «Η συνομιλία» (The Conversation) του Φράνσις Φορντ Κόπολα, η οποία τιμήθηκε με τον Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών το 1974, που θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα του αμερικανικού σινεμά της δεκαετίας του '70 και πρόσφατα συμπλήρωσε 50 χρόνια από την πρώτη της κυκλοφορία.

Το ντοκιμαντέρ «Πειθαρχική Μεραρχία "999" Γερμανοί Αντιφασίστες στην Ελλάδα 1941-1945» του Κώστα Σταματόπουλου συνεχίζει για πέμπτη βδομάδα τις προβολές του στους κινηματογράφους. Στην Αθήνα στον κινηματογράφο «Τριανόν» (Κοδριγκτώνος 21) Παρασκευή, Τρίτη και Τετάρτη στις 19.15 και στη Θεσσαλονίκη στον κινηματογράφο «Αθήναιον» (Βασιλίσσης Ολγας 35) Σάββατο στις 19.00, Δευτέρα στις 19.30.