Ενα κράτος με ακόμα λιγότερο μόνιμο προσωπικό, με συρρικνωμένες υπηρεσίες και τομείς, και με περισσότερα εργαλεία καταστολής σε βάρος των εργαζομένων που αμφισβητούν αυτήν τη στρατηγική της εμπορευματοποίησης. Σε αυτήν την κατεύθυνση συμπυκνώνεται η κυβερνητική προπαγάνδα, που συνδέει την «αξιολόγηση» με τη «μονιμότητα», που απειλεί με απολύσεις, που συκοφαντεί όσους αντιστέκονται.

Ενα κράτος που σκοπεύει να κατευθύνει περισσότερους πόρους στην «πολεμική οικονομία», κόβοντας από όσα αφορούν τον λαό, π.χ. από την Υγεία, την Παιδεία, υπηρεσίες των ΟΤΑ κ.ά.: Αυτήν την κατεύθυνση έρχεται να υπηρετήσει η περιβόητη «στοχοθεσία», που στις περισσότερες περιπτώσεις είναι στημένη, έτσι ώστε να δικαιολογείται η υποχρηματοδότηση, η ένταση της εργολαβοποίησης κ.ο.κ.

Τα παραπάνω φωτίζουν σήμερα στον «Ριζοσπάστη» με τον πιο χειροπιαστό τρόπο συνδικαλιστές από τομείς του Δημοσίου: Από τις Περιφέρειες, την Επιθεώρηση Εργασίας, την Εκπαίδευση και την Υγεία, που επιβεβαιώνουν ότι η «αξιολόγηση» δεν υπηρετεί τις ανάγκες του λαού αλλά τα συμφέροντα της εργοδοσίας.

Ο Γιάννης Γαλανόπουλος, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας δίνει αρχικά απάντηση στην κυβερνητική προπαγάνδα ότι με την «αξιολόγηση» στόχος είναι «να μείνουν οι καλοί, να φύγουν οι κακοί, να φύγουν τα λαμόγια κ.ο.κ.».

Και εξηγεί: «Για όλους αυτούς, τους τεμπέληδες, τα λαμόγια, τους κοπανατζήδες και τους φακελάκηδες προβλέπονται πειθαρχικές ποινές μέχρι και απόλυση. Αν συλληφθεί π.χ. ένας γιατρός με προσημειωμένα χρήματα, απόδειξη χρηματισμού δηλαδή, τίθεται αυτοδίκαια σε αργία και οδηγείται στο δικαστήριο. Δεν χρειάζεται αξιολόγηση για να πάρει "κακό βαθμό"».

Ο Γ. Γαλανόπουλος διατυπώνει εύλογα ερωτήματα που φανερώνουν τις στοχεύσεις κράτους και κυβέρνησης:

• Μόνο στην Αττική, είναι κλειστές 100 χειρουργικές αίθουσες με αποτέλεσμα τεράστιες λίστες αναμονής για τακτικά χειρουργεία. Πώς θα αξιολογείται ένας χειρουργός που δεν έχει διαθέσιμη χειρουργική αίθουσα για να χειρουργήσει; Πώς θα αξιολογείται ένας γιατρός για το πόσο γρήγορα εξυπηρετεί τη λίστα χειρουργείου του όταν δεν του δίνεται χειρουργικός χρόνος να τη διεκπεραιώσει ή δεν υπάρχουν αναισθησιολόγοι;
• Πώς θα αξιολογηθούν οι γιατροί που αντιμάχονται την εμπορευματική λειτουργία του νοσοκομείου, δηλαδή αυτοί που δεν δέχονται να συμμετάσχουν στα απογευματινά επί πληρωμή ιατρεία και χειρουργεία; Θα κρίνονται «αναποτελεσματικοί», επειδή δεν θέλουν οι ασθενείς να πληρώνουν ξανά και ξανά για υπηρεσίες Υγείας που έχουν ήδη χρυσοπληρώσει από τις ασφαλιστικές τους εισφορές και τη φορολογία;
• Πώς θα βαθμολογηθεί ένας παθολόγος στην επαρχία που είναι μόνος του σε μία κλινική και εφημερεύει δέκα μέρες τον μήνα, ενώ τις υπόλοιπες εφημερίες τις κάνουν μετακινούμενοι γιατροί από γειτονικές περιοχές; Αν διακομίζει πολλά περιστατικά σε μεγαλύτερα νοσοκομεία θα κρίνεται "ανεπαρκής"»;

«Είναι σαφές ότι το βασικό κριτήριο αξιολόγησης για την κυβέρνηση είναι το κατά πόσον ένας γιατρός ενστερνίζεται, εφαρμόζει και στηρίζει την κυβερνητική πολιτική, κατά πόσο συμμετέχει στην εμπορευματική λειτουργία του συστήματος. Οποιος είναι απέναντι, όποιος αντιπαλεύει τη μετατροπή του νοσοκομείου σε μαγαζί, όποιος αρνείται να βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη του ασθενούς "δεν θα κάνει, θα παίρνει κακό βαθμό"», αναφέρει ο Γ. Γαλανόπουλος, και καταλήγει:

«Ανεπαρκείς δεν είναι οι γιατροί. Ανεπαρκής και αντιλαϊκή είναι η πολιτική τους και οι υπουργοί και τα στελέχη των κυβερνήσεων που την εφαρμόζουν γιατί μοναδικό κριτήριό τους είναι η εμπορευματοποίηση της λειτουργίας του συστήματος Υγείας, η λειτουργία του με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, η πριμοδότηση του ιδιωτικού τομέα της Υγείας που "παίρνει στην αγκαλιά του", με το αζημίωτο φυσικά, ό,τι δεν μπορεί να διεκπεραιώσει το δημόσιο σύστημα. Δεν θα τους περάσει».

Η «αξιολόγηση» στην Εκπαίδευση ξεχωρίζει επίσης στην κυβερνητική προπαγάνδα, με τον Νίκο Βουρδουμπά, μέλος του ΔΣ της ΔΟΕ, να σημειώνει ότι έχει αποδειχτεί πλέον ότι στόχος είναι «να διογκώσει τις αιτίες που έχουν οδηγήσει στα τεράστια κρισιακά φαινόμενα της εκπαίδευσης που ζούμε όλοι στα σχολεία, να απαξιώσει κι άλλο ό,τι έχει απομείνει από αυτό που ονομάζουμε δημόσιο σχολείο για όλα τα παιδιά.

Είναι το "όχημα" για να προσαρμοστεί πιο γοργά το σχολείο σε αυτό που επιτάσσουν η σημερινή αγορά εργασίας και οικονομία, δηλαδή μια ζούγκλα. Θέλει να αλλάξει τη δομή και το περιεχόμενο του σχολείου για να γίνει ακόμα πιο άδικο, βαρετό, ιδιωτικοποιημένο, κατηγοριοποιημένο, πλήρως εμπορευματοποιημένο, με τους γονείς να βάζουν ακόμα πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη (όσους μπορούν) και τους δασκάλους σκυφτούς, να προπαγανδίζουν τις σάπιες αξίες τους, να μαθαίνουν λίγα και σκόρπια πράγματα στα παιδιά, να ψάχνουν χορηγούς και να μην μπορούν να αντεπεξέλθουν οικονομικά για να είναι ακόμα πιο πειθήνιοι.

Γι' αυτό, επιδιώκει να διαβαθμίσει τα σχολεία, τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς από το Δημοτικό ακόμα. Για τους λίγους και όσους "τα έχουν" θα υπάρχουν τα "καλά" ιδιωτικά, τα πρότυπα Ωνάσεια επιχειρηματικά σχολεία και για τους πολλούς τα "κακά" και ακόμα πιο υποβαθμισμένα και πλήρως κατηγοριοποιημένα "δημόσια" που θα λειτουργούν κι αυτά με όρους "προσέλκυσης πελατείας".

Οι εκπαιδευτικοί που σεβόμαστε τον παιδαγωγικό και επιστημονικό μας ρόλο, που θέλουμε να μπαίνουμε στην τάξη με ψηλά το κεφάλι για να μορφώνουμε και να διδάσκουμε την επιστημονική αλήθεια, που πιστεύουμε στο μορφωτικό δικαίωμα σε κάθε παιδί, είμαστε υποχρεωμένοι να εμποδίσουμε αυτούς τους σχεδιασμούς και τα καταφέρνουμε αρκετά καλά, από ό,τι δείχνει και η στοχοποίηση του αγώνα μας από την κυβέρνηση».

Αρκετά διαφωτιστικές είναι και οι στοχεύσεις που έρχεται να υπηρετήσει η «αξιολόγηση» στην Επιθεώρηση Εργασίας, που όπως εξηγεί ο Δημήτρης Τασιόπουλος, αντιπρόεδρος του Συλλόγου Εργαζομένων Επιθεώρησης Εργασίας, «συνδέεται κυρίως με την ετήσια στοχοθεσία». Οπως εξηγεί ο συνδικαλιστής, «ο καθορισμός αριθμητικών στόχων μπορεί να οδηγήσει σε περαιτέρω υποβάθμιση της Υπηρεσίας.

Για παράδειγμα, η θέσπιση υψηλού αριθμού ελέγχων ανά επιθεωρητή σε μια υπηρεσία με οξυμένο πρόβλημα υποστελέχωσης και έλλειψης υλικοτεχνικών μέσων κατευθύνει έμμεσα τους Επιθεωρητές να διενεργούν περισσότερους "εύκολους" ελέγχους για να πετύχουν τη στοχοθεσία και να αποφεύγουν "δύσκολους" και χρονοβόρους ελέγχους. Το ίδιο ζήτημα προκύπτει με τη γεωγραφική απόσταση, που ούτε αυτή συνυπολογίζεται ως ποιοτικό κριτήριο.

Βάσει της στοχοθεσίας, ένας έλεγχος από το γραφείο εξισώνεται με έναν έλεγχο που διενεργείται σε ένα νησί μακριά από την έδρα της Υπηρεσίας! Οι επιθεωρητές γνωρίζουν καλά πως δεν έχουν όλες οι εκθέσεις διερεύνησης εργατικών ατυχημάτων τον ίδιο βαθμό δυσκολίας. Το ίδιο ισχύει για τις εργατικές διαφορές. Η ποιότητα της δουλειάς των επιθεωρητών είναι εξαιρετικά σημαντικό ζήτημα, καθώς επιδρά σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους.

Πώς, λοιπόν, να αξιολογηθούν "αντικειμενικά" οι ελάχιστοι επιθεωρητές που έχουν στην αρμοδιότητά τους χιλιάδες επιχειρήσεις και δεν τους παρέχονται τα κατάλληλα όργανα μέτρησης βλαπτικών παραγόντων και τα αντίστοιχα εργαστήρια; Οταν το ίδιο το κράτος δεν καταγράφει τις επαγγελματικές ασθένειες;

Μάλιστα, οι εργαζόμενοι της Επιθεώρησης Εργασίας θα κληθούν να αξιολογηθούν για την επίτευξη της στοχοθεσίας του 2025, όταν έχουμε φτάσει στα μέσα του Ιουνίου και ακόμα δεν έχουν ανακοινωθεί οι ετήσιοι στόχοι! Τέτοιος ορθολογισμός! Οπως κατήγγειλαν πρόσφατα οι ταξικές δυνάμεις στην Επιθεώρηση, η κυβέρνηση, απ' τη μια μεριά, πανηγυρίζει για την αύξηση των ελέγχων και, από την άλλη, ετοιμάζεται να μειώσει δραστικά τα ποσά των προστίμων. Τέτοια υποκρισία!

Το τελευταίο διάστημα, διαφημίστηκε ως φοβερή καινοτομία η δυνατότητα που δόθηκε στους πολίτες να αξιολογούν ορισμένες δημόσιες υπηρεσίες. Αν το μέτρο εφαρμοστεί στην Επιθεώρηση Εργασίας τότε ο επιχειρηματίας, στον οποίο οι επιθεωρητές ενδεχομένως επιβάλλουν κυρώσεις, θα μπορεί να αξιολογεί και εκείνος τους επιθεωρητές, επομένως καταλαβαίνουμε όλοι ποια θα είναι τα κριτήριά του.

Οι εργαζόμενοι συνεπώς πρέπει να κάνουν τη δική τους αξιολόγηση με τα δικά τους ταξικά κριτήρια. Να βάλουν "μηδέν" στις κυβερνήσεις και τα κόμματα που υπονομεύουν τη ζωή και το μέλλον τους. Να βάλουν μηδέν συνολικά στο αστικό κράτος που θυσιάζει τις ζωές και τα δικαιώματα των πολλών στο βωμό της κερδοφορίας των λίγων».

Το γεγονός ότι καμιά σχέση δεν έχουν με τη «βελτίωση υπηρεσιών» στην Τοπική Διοίκηση οι νόμοι και οι «αποφάσεις στοχοθεσίας» που συνδέονται με την «αξιολόγηση» αναδεικνύει και η Βέτα Πανουτσάκου, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Συλλόγων Υπαλλήλων Αιρετών Περιφερειών Ελλάδας και μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ. Σημειώνει ότι στην πραγματικότητα, κυβερνήσεις και τοπικές αρχές «στοχοποιούν, και μάλιστα δυσανάλογα, τον υπάλληλο και όχι τις αιτίες και τους παράγοντες, που καθορίζουν τη λειτουργία και τον ρόλο των υπηρεσιών μας».

Φέρνει μάλιστα χαρακτηριστικά παραδείγματα από την απόφαση του Περιφερειάρχη Αττικής, για καθορισμό και κατανομή των στόχων στις υπηρεσίες για το 2025.

«Τέθηκε ο εύηχος στόχος "Ανάπτυξη, συντονισμός και αποτελεσματική υλοποίηση βιώσιμων τεχνικών έργων και υποδομών, με στόχο την αναβάθμιση της ποιότητας της ζωής των πολιτών, την προστασία του περιβάλλοντος και την ορθή διαχείριση των πόρων".

Ομως, οι κυβερνήσεις με το νομοθετικό πλαίσιο που έχουν διαμορφώσει, με τη στήριξη των λεγόμενων "αυτοδιοικητικών", την τραγική υποστελέχωση και την έλλειψη μέσων και εξοπλισμού, δεν εξασφαλίζουν τις προϋποθέσεις για να υλοποιήσουν οι εργαζόμενοι των τεχνικών υπηρεσιών ούτε κατ' ελάχιστο ένα έργο. Και, για ποια έργα θα "αξιολογηθούν" οι τεχνικοί υπάλληλοι; Οχι για αυτά που έχει ανάγκη ο λαός, αλλά για όσα αποφασίζει να προχωρήσει με τις δικές της ιεραρχήσεις η κάθε περιφερειακή αρχή, τόσα όσα χωράνε στους πόρους, που δίνει η κάθε κυβέρνηση στην λεγόμενη αυτοδιοίκηση, τόσα όσα τελειώνουν οι μεγαλοεργολάβοι, όταν τα τελειώνουν.

Τέθηκε επίσης ο στόχος "Αύξησης του πλήθους των ελεγκτικών επιθεωρήσεων κατά 5% σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονιά".

Την ίδια στιγμή κρύβεται η τραγική υποστελέχωση του 50%, με τις 1.600 κενές οργανικές θέσεις και τις αρνητικές επιπτώσεις στη λειτουργία των υπηρεσιών. Κρύβεται ότι την τελευταία τριετία το ισοζύγιο παραμένει αρνητικό. Από 1-1-2023 έως σήμερα έφυγαν 226 και ήλθαν μόλις 179 (συν 20 που πήραν αποσπάσεις, άδειες κ.λπ.).

Ας δούμε ποιοι και πώς καλούνται να κάνουν ελέγχους που μετά θα "αξιολογηθούν":

-- Για τους ελεγκτές των Τμημάτων Εμπορίου: Δεν μπορεί να γίνει έλεγχος, ούτε νοθείας, ούτε ποσότητας του υγραερίου, με το οποίο κινούνται χιλιάδες ΙΧ, γιατί με νομοθετική ρύθμιση δεν υπάγεται στο σύστημα "εισροών - εκροών"...

Στην Αττική, τον έλεγχο της βενζίνης (ποιοτικό και ποσοτικό) στα πρατήρια καυσίμων καλούνται να κάνουν λιγότεροι από 20 ελεγκτές των Τμημάτων Εμπορίου, μαζί με όλες τις άλλες αρμοδιότητες που έχουν, και το φοβερό είναι πως ένας μόνιμος υπάλληλος και ένας συμβασιούχος καλούνται να κάνουν ποσοτικό έλεγχο και για τους 4 Τομείς της Αθήνας (Κεντρικός, Βόρειος, Νότιος και Δυτικός)!

-- Για τους υγειονομικούς ελέγχους: Στη μεγαλύτερη Δ/νση Υγειονομικού Ελέγχου, αυτήν του Κεντρικού Τομέα, χρεώνονται στους 20 εναπομείναντες Επόπτες Δημόσιας Υγείας πάνω από 1.000 υποθέσεις, που αφορούν μόνο εισερχόμενα αιτήματα πολιτών και επιχειρήσεων, χωρίς να προσθέσουμε τους έκτακτους ελέγχους που απαιτούνται και μια σειρά άλλων αρμοδιοτήτων. Η υπηρεσία διαθέτει μόνον 2 αυτοκίνητα και κανέναν οδηγό!

Η μαζική αντίθεσή μας στην αντιδραστική στοχοθεσία - "αξιολόγηση", είναι η καλύτερη απάντηση των εργαζομένων στο εχθρικό κράτος, στην υποστελέχωση, στους χαμηλούς μισθούς, στην έλλειψη εξοπλισμού και μέσων, στην τρομοκρατία, στις ιδιωτικοποιήσεις και τις εκχωρήσεις αρμοδιοτήτων, στις επιλογές λειτουργίας των υπηρεσιών μας ως "διοχετευτών εκατομμυρίων" στους επιχειρηματικούς ομίλους».