Θυμίζουμε ότι η επιχείρηση ξεκίνησε επισήμως στις 19/2 φέτος, με την κυβέρνηση να σπεύδει να αναλάβει εξαρχής την εν όρμω διοίκησή της (με επικεφαλής τον Ελληνα υποναύαρχο Β. Γρυπάρη) στο Ελληνικό Στρατηγείο Επιχειρήσεων της ΕΕ (ΕΣΕΕΕ) στη Λάρισα, δείγμα της πρεμούρας της ντόπιας πλουτοκρατίας να αναβαθμιστεί γεωστρατηγικά μέσα από την ανάληψη ρόλων και αποστολών εμπλοκής κυριολεκτικά όπου Γης.

Στην πορεία, από τις 2/11, κάνοντας και το επόμενο βήμα στην εμπλοκή της ελληνικής αστικής τάξης στην ιμπεριαλιστική αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή, η κυβέρνηση κίνησε διαδικασίες ώστε ο αρχιπλοίαρχος Κων. Πιτυκάκης να παραλάβει επισήμως καθήκοντα εν πλω διοικητή της «ΑSPIDES» στην Ερυθρά, πλαισιωμένος από πολυεθνικό επιτελείο επί ιταλικού πλοίου.

Στο ενδιάμεσο, έχοντας τη συναίνεση των άλλων αστικών κομμάτων και μορφωμάτων, που κάνουν αυτά τα θέματα «γαργάρα» ή γκρινιάζουν περί «ανταλλαγμάτων», και την ώρα που επιχειρεί να επιβάλει «σιωπητήριο» στους στρατευμένους όταν ζητάνε να μη συμμετέχει η χώρα μας στο ιμπεριαλιστικό σφαγείο, η κυβέρνηση έστειλε διαδοχικά τρία πλοία του Στόλου, τις φρεγάτες «Υδρα», «Ψαρά» και κατόπιν την «Σπέτσαι», να περιπολούν στον Κόλπο του Αντεν, βάζοντας τα πληρώματα να εμπλέκονται με πυρά εναντίον UAV, πυραύλων ή ό,τι άλλο εξαπολύουν οι Χούθι κατά εμπορικών πλοίων «δυτικών» συμφερόντων. Αλλωστε, από την αρχή της επιχείρησης και με αντικείμενα της αποστολής τους τη «συνοδεία εμπορικών πλοίων στην περιοχή της επιχείρησης» ή την «προστασία των εμπορικών πλοίων από επιθέσεις», υπολογίζεται ότι τα πλοία της «ASPIDES» έχουν καταστρέψει μέχρι στιγμής 17 μη επανδρωμένα αεροσκάφη (UAV), 3 μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας (USV), ενώ έχουν αναχαιτίσει τουλάχιστον 4 κατευθυνόμενα βλήματα.

Η «Σπέτσαι» επέστρεψε χτες στον Ναύσταθμο Σαλαμίνας ενώ μετά τις 7/1 αναμένεται να λύσει ξανά κάβους η φρεγάτα «Υδρα». Στον εσωτερικό καταμερισμό της επιχείρησης, η ζώνη περιπολιών των ελληνικών φρεγατών λέγεται ότι είναι ο δίαυλος δεξιά και αριστερά του στενού Bab el-Mandeb, μεταξύ Αραβικής Χερσονήσου και Αφρικής, γνωστού και ως «Πύλης των Δακρύων», όπου, κατά αρμόδιες πηγές, οι ευρωενωσιακές δυνάμεις επιχειρούν να εγκαταστήσουν μια «buffer zone» («ουδέτερη ζώνη») μήκους 110 - 300 χιλιομέτρων.

Οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζουν αποτυπώνονται και σε έγγραφο του ελληνικού ΥΠΕΘΑ, που αποκάλυψε τον Νοέμβρη ο «Ριζοσπάστης», όπου μετά και τις αναφορές των κυβερνητών για τα επεισόδια, καταγράφονταν αναλυτικά οι περιπτώσεις εμπλοκής των φρεγατών που ήταν προηγουμένως στην περιοχή.

Γράφει π.χ. για την «Υδρα» ότι στις 25/4, τις πρώτες πρωινές ώρες, αχάραγα, χρειάστηκε να εκτελέσει 10 βολές με το πυροβόλο της κατά UAV που είχε φτάσει μόλις στα 4,8 ν.μ. από το πλοίο. Η, δε, «Ψαρά» αργά το βράδυ της 6/7 έβαλε κατά UAV των Χούθι που είχε φτάσει ακόμα πιο κοντά στο πλοίο, μόλις στα 3,5 ν.μ., ενώ επιχειρούσε στον Κόλπο του Αντεν. Λίγη ώρα αργότερα, πρώτες ώρες της 7/6, ενεπλάκη με το πυροβόλο της, ενεργώντας 6 βολές, και κατά δεύτερου UAV, που και αυτό έφτασε κοντά στο πλοίο, στα 4 ν.μ. Αποστάσεις που σε συνδυασμό και με την ταχύτητα των «εισερχόμενων», δείχνουν πόσο κοντά στον κίνδυνο επιχειρούν τα πληρώματά μας.

Ταυτόχρονα, αδιαμφισβήτητη είναι και η κόπωσή τους. Ενδεικτικά, ενώ στην αρχή της επιχείρησης, στο αρχηγείο στη Λάρισα έλεγαν ότι τα πληρώματα των ελληνικών φρεγατών μεσοσταθμικά θα περνάνε 5 ή και 6 μέρες εν πλω και 3 εν όρμω, πλέον και σύμφωνα με όσα καταμαρτυρούν ανώτατες πηγές από το ΓΕΝ, το διάστημα ανάπτυξης έχει διπλασιαστεί σε 12 μέρες στη θάλασσα (σε περιοχή όπου εν ενεργεία εμπειρότατοι αξιωματικοί του ΠΝ μιλούν για δύσκολες θάλασσες, με εποχιακούς μουσώνες κ.λπ.) και μόνο 3 ή 4 εν όρμω, όπου την όποια ξεκούραση προσπαθούν να την βρουν σε τμήμα του λιμένα του Τζιμπουτί, που η κυβέρνηση της χώρας παραχώρησε στις ξένες δυνάμεις για τις ανάγκες τους, μαζί με τμήμα του αεροδρομίου της πόλης. Κατά καιρούς πιάνουν και το λιμάνι του Salalah στα ανατολικά, στο Ομάν.

Γιατί παιδιά του λαού στέλνονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα; Διαβάζουμε στο έγγραφο του ΥΠΕΘΑ: «Η στήριξη της ελληνικής παρουσίας έχει πολλαπλά αντισταθμιστικά οφέλη, τόσο σε ευρωπαϊκό όσο και σε διεθνές επίπεδο (βλ. σχέσεις Ελλάδος - Ινδίας, υπό πρίσμα παρουσίας στην περιοχή). Δυναμικά υφίσταται ένα πλήθος επιλογών, τις οποίες δύναται να εκμεταλλευτεί η χώρα μας σε πολιτικό επίπεδο, λόγος για τον οποίο απαιτείται η ανάλογη στήριξη των ημέτερων συμμετεχουσών δυνάμεων (κόστος κυρίως)».

Κόστος που θα κληθεί να πληρώσει ποιος άλλος; Ο ελληνικός λαός. Κόστος δυσβάσταχτο, εφόσον ακόμα και με τις πιο συντηρητικές εκτιμήσεις η τρίμηνη ανάπτυξη μιας ελληνικής φρεγάτας στην περιοχή φτάνει ή και υπερβαίνει σε κόστος τα 3 εκατ. ευρώ, ενώ άλλοι παράγοντες έχουν μιλήσει ακόμα και για 500.000 ευρώ τη μέρα.

Χρήματα και πληρώματα που αναλώνονται για τα συμφέροντα των εφοπλιστών και των ομίλων της διαμετακόμισης, σε μια ζώνη όπου όλα τα ιμπεριαλιστικά κέντρα (ΗΠΑ, Γαλλία, Κίνα, Ρωσία, Ινδία κ.ά.) απλώνουν πολεμικά τους μέσα πάνω και στους ανταγωνιστικούς διαύλους του κινεζικού «Δρόμου του μεταξιού» και του ευρωατλαντικού IMEC (σύνδεσης Ινδίας - ΕΕ).

Ανοίγοντας την εκδήλωση η Μυρσίνη Πρεκετέ, γραμματέας της Επιτροπής Ειρήνης Σαλαμίνας, ευχαρίστησε τους συνδιοργανωτές και σημείωσε:

«Ξεκινάμε σήμερα μαζί με τους φορείς του νησιού ένα όμορφο φιλειρηνικό και αντιπολεμικό ταξίδι στο νησί μας, με γνώμονα την καλλιέργεια της φιλίας, της αλληλεγγύης και της ειρήνης των λαών, μπροστά στο πλέγμα της φωτιάς των πολέμων που ανάβουν στη γειτονιά μας.

Η σημερινή συλλογική δράση αποτελεί παρακαταθήκη για μελλοντικές κοινές φιλειρηνικές - αντιπολεμικές δράσεις στη Σαλαμίνα».

«Γνωρίζουμε πως η Τέχνη μπορεί όχι απλά να περιγράψει τα γεγονότα μιας εποχής, αλλά και να διεισδύσει βαθύτερα στους σκοπούς και τις ανάγκες της. Οταν μάλιστα αυτή διαπνέεται από τα πιο προωθημένα ανθρώπινα ιδανικά, έχει την ικανότητα να διαμορφώνει, να σφυρηλατεί και να εξυψώνει τον άνθρωπο, να δυναμώνει την πίστη στις δυνάμεις του, στην ικανότητά του να παρεμβαίνει στη ζωή για να την αλλάξει, να τη φέρει στα ανθρώπινα μέτρα από τη βαρβαρότητα. Στην εποχή των γκρίζων καιρών που ζούμε, είναι αδύνατο να μη μας αγγίζει, να μη μας επηρεάζει το σκηνικό του πολέμου που έχει στηθεί γύρω μας. Θα ήταν παράταιρο να τρέμει ο κόσμος γύρω μας και εμείς να σφυρίζουμε αδιάφορα (...) Ο κόσμος είναι ένα καζάνι που βράζει, έτοιμο να εκραγεί, και δυστυχώς η χώρα μας είναι μέσα στο καζάνι, από επιλογές όχι του λαού μας αλλά των κυβερνήσεών του, οι οποίες επιμένουν να υποστηρίζουν πως η σωστή πλευρά της Ιστορίας είναι η πλευρά υποστήριξης του πολέμου που διεξάγεται από την Ανταρκτική έως και τον Ινδικό Ωκεανό, με το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ, την ΕΕ, τη Ρωσία και την Κίνα να αλλάζουν τα σύνορα των κρατών διά πυρός και σιδήρου, σφάζοντας τους λαούς της Παλαιστίνης, της Ουκρανίας, της Συρίας, του Λιβάνου, της Υεμένης, του Ιράκ, του Ιράν και δεκάδων άλλων χωρών.

Αιώνες είναι κοινό μυστικό πως το χέρι που οπλίζει τον πόλεμο είναι το κέρδος και τα οικονομικά συμφέροντα των ολίγων, και εκείνοι που πλήρωναν με τίμημα της ζωής τους αιώνες τώρα είναι τα εκατομμύρια των απλών και ταπεινών ανθρώπων.

Η σημερινή φιλειρηνική εκδήλωση βρίσκεται στον αντίποδα του πολέμου.

Ζωγραφίζουμε μαζί για μια άλλη αντίληψη για τη ζωή.

Βάζουμε χρώμα και φως στη σκοτεινή πλευρά της ανθρωπότητας και απλώνουμε το χέρι στους λαούς της Γης με μια ζωγραφιά για την ειρήνη».

Στη συνέχεια η νηπιαγωγός Γιώτα Κουτσαυλή, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Δασκάλων - Νηπιαγωγών Σαλαμίνας, αφηγήθηκε το παραμύθι της Ιζαμπελ Πιν «Ο σπόρος της ειρήνης», ένα υπέροχο αντιπολεμικό παραμύθι που γοήτευσε μικρούς και μεγάλους, καθώς η εξέλιξη του μύθου παρακολουθεί αυτά που διαδραματίζονται καθημερινά στον πολύπαθο πλανήτη μας.

Εντύπωση προκάλεσε σε παιδιά και γονείς το animation «ΚΟΝΦΛΙΚΤ. Ο πόλεμος των σπίρτων», όπου μέσα σε 7 λεπτά ο σκηνοθέτης, Garri Yakovlevich Bardin, με παραστατικό και ευρηματικό τρόπο αποτυπώνει τις διεργασίες, τις αντιθέσεις που οδηγούν σε πολεμικές συγκρούσεις. Χρησιμοποιώντας ως ήρωες τα σπίρτα τούς έδωσε ανθρώπινη υπόσταση, εντάσσοντάς τα στο πεδίο των διεργασιών του πολέμου με απλό και κατανοητό τρόπο αποτύπωσε τα αποτελέσματα του πολέμου. Τα σπίρτα ανάβουν, μα όταν σβήνουν, σβήνει ταυτόχρονα και η ζωή.

Τα δύο έργα ήταν ουσιαστικά η τροφή για σκέψη και ζωγραφική αποτύπωση. Μικροί - μεγάλοι, ο καθένας με τον τρόπο του, συλλογικά και ατομικά, παιδιά, δάσκαλοι, μαθητές, γονείς ήταν ένα μελισσολόι ζωγράφων για την ειρήνη.

Μέρος των έργων θα εκτεθούν στη Λαογραφική Στέγη Σαλαμίνας.