Από αυτήν την άποψη, της χρονικής συγκυρίας, η «πρεμούρα» του ΥΠΠΟ-Τ να ανακοινώνει «χορηγίες», μπορεί να ερμηνευθεί ως μια εύλογη, «συνοδευτική», της αντιδραστικής κυβερνητικής πολιτικής στον πολιτισμό, προσπάθεια σε προπαγανδιστικό επίπεδο, να «νομιμοποιήσει» στη συλλογική συνείδηση και στις συνειδήσεις των στελεχών και εργαζομένων στον πολιτισμό, την άμεση «εμπλοκή» του κεφαλαίου στην εφαρμογή της κρατικής πολιτιστικής πολιτικής σε όλα τα επίπεδα. Σε αυτό το πλαίσιο, άλλωστε, λαμβάνουν χώρα και άλλες, σχετικές, «πρωτοβουλίες», όπως το πρόσφατο τριήμερο συνέδριο για τον πολιτισμό και τον τουρισμό στη βουλή, με οργανωτή βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και τη συμμετοχή της πολιτικής ηγεσίας και στελεχών του ΥΠΠΟ-Τ, επιχειρηματιών, στελεχών επιχειρήσεων, εκπροσώπους της κυρίαρχης διανόησης κ.λπ.
Το θεσμικό μέσο είχε τεθεί επί κυβέρνησης ΝΔ το 2006-2007 με το νόμο περί «πολιτιστικής χορηγίας» και το «Συμβούλιο Χορηγιών» (που ο εν λόγω νόμος προβλέπει) του ΥΠΠΟ-Τ, στο οποίο μετέχουν εκπρόσωποι «ιδρυμάτων» του κεφαλαίου. Τασσόμενοι σαφώς κατά εκείνου του νόμου, οι βουλευτές του ΚΚΕ είχαν σημειώσει ότι «θεσμοθετείται η συναλλαγή με τους λεγόμενους χορηγούς, που αποτελούν ένα μικρό κύκλο ανθρώπων», οδηγώντας «στην πλήρη εμπορευματοποίηση των πολιτιστικών προγραμμάτων», αφού οι «χορηγοί» αμείβονται πλούσια, με γενναίες φοροαπαλλαγές και ότι στην πράξη οδηγούμαστε σε «Συμπράξεις Δημοσίου και Ιδιωτικού Τομέα» (ΣΔΙΤ) και στη θεσμοθέτηση «πολιτιστικών διοδίων», μέσω των οποίων εξασφαλίζεται κοινωνική προβολή των «χορηγών», δηλαδή στην ουσία του μεγάλου κεφαλαίου.
Αντίστοιχα, με αφορμή άλλο νομοσχέδιο το 2009, οι κομμουνιστές βουλευτές δήλωναν, ότι «όπου εισχωρεί ο έμπορος και το κέρδος, αποδρά ο πολιτισμός, όπως έχει αποδράσει από την Παιδεία, από την Υγεία, από την εργασία. Μέσα σε αυτή τη φιλοσοφία, εντάσσεται και το ζήτημα των χορηγιών. Αφού πρώτα έχει λεηλατηθεί ο εθνικός πλούτος, ένα μικρό μέρος των κλεμμένων χρημάτων επιστρέφει με τη μορφή κάθε είδους "χορηγιών". Η "χορηγία" είναι μια δραστηριότητα περιβλημένη το μανδύα της χριστιανικής φιλανθρωπίας και ελεημοσύνης. Αλλά, για να έχουμε κάποιους, πολύ λίγους, "ελεήμονες χορηγούς", πρέπει να συντηρούμε τεράστια πλήθη ελεούμενων πολιτών. Σ' αυτό το σύστημα του απάνθρωπου καπιταλισμού που βιώνουμε, ένας μεγάλος εγκληματίας μπορεί, πολύ εύκολα, να φορέσει την "τήβεννο" του μεγάλου "ευεργέτη"».
Το ΥΠΠΟ-Τ λοιπόν στις 7/6 ανακοίνωσε ότι «με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης, το Κοινωφελές Ιδρυμα "JohnS. Latsis Public Benefit Foundation" (σ.σ. Ιδρυμα Λάτση) υποστηρίζει ενεργά με πολιτιστικές χορηγίες, τόσο τη συνέχιση των συστηματικών ανασκαφών όσο και την προώθηση της επιστημονικής έρευνας υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού»!
Στο πλαίσιο της «πρωτοβουλίας» αυτής, «προσέφερε»... 5.000 ευρώ για τη συνέχιση της συστηματικής ανασκαφής στη θέση «Μάνδρα», της νήσου Δεσποτικού, του νομού Κυκλάδων και άλλα 5.000 ευρώ «για την υποστήριξη της Η΄ Διεθνούς Επιστημονικής Συνάντησης για την Ελληνιστική Κεραμική». Επίσης, «συνεχίζει να συμβάλει ως χορηγός στην προστασία της πολιτιστικής μας κληρονομιάς στον αρχαιολογικό χώρο της Αρχαίας Ολυμπίας», με 120.000 ευρώ για... αποθήκες αρχαίων αρχιτεκτονικών μελών στο Αρχαίο Στάδιο Ολυμπίας.
Αντίστοιχα, την 1/6 εξέδωσε δύο ανακοινώσεις, για τις «ευγενικές χορηγίες» - «με σεβασμό και ευαισθησία στην προβολή της πολιτιστικής μας κληρονομιάς» (sic) - του «Κοινωφελούς Ιδρύματος Αλέξανδρος Σ. Ωνάσης» και της τράπεζας «Αlpha Bank»... προς την Εφορεία Αρχαιοπωλείων και Ιδιωτικών Αρχαιολογικών Συλλογών του ΥΠΠΟ-Τ «για τον εορτασμό των Ευρωπαϊκών Ημερών Πολιτιστικής Κληρονομιάς» (35.000 και 15.000 ευρώ αντίστοιχα).
Αξίζει να σημειωθεί ότι στις δύο τελευταίες περιπτώσεις, ο αποδέκτης των «χορηγιών», δηλαδή η Εφορεία Αρχαιοπωλείων και Ιδιωτικών Συλλογών του ΥΠΠΟ-Τ, έχει αντικείμενο την εποπτεία και έλεγχο «του αρχαιολογικού υλικού που βρίσκεται σε χέρια ιδιωτών, συλλογέων και κατόχων, ή διακινείται από τα νόμιμα αρχαιοπωλεία σε όλη τη χώρα». Δηλαδή, εν προκειμένω, ο ελεγκτής παίρνει «χορηγίες» από τους, κατά το νόμο... ελεγχόμενους.
Σε κάθε περίπτωση και ανεξαρτήτως ποσού (π.χ. αντί του πινακίου φακής των 450 εκατομμυρίων ευρώ παραδίδονται στο «Ιδρυμα Νιάρχου» 238 στρέμματα του καλύτερου «φιλέτου» της Αττικής, το Φαληρικό Δέλτα, «πακέτο» με την Εθνική Λυρική Σκηνή και την Εθνική Βιβλιοθήκη) το «πανηγύρι» των «χορηγιών» φαίνεται πως μπαίνει σε νέα φάση και εναπόκειται στους ανθρώπους του πολιτισμού και του λαϊκού κινήματος να υπερασπιστούν την κληρονομιά του λαού.
2. Οταν φτάνεις στο αμήν, γεννιέται μέσα σου μια εκπληκτική διαύγεια που σε κάνει να τα βλέπεις όλα καθαρά και να κρίνεις όπως πρέπει.
3. Οταν φτάνεις στο αμήν, αποκτάς την ευλογημένη σκληρότητα, με την οποία από δω και στο εξής θα πορευτείς.
4. ..., δεν καταδέχεσαι καμία φιλανθρωπία, γιατί γνωρίζεις πως ό,τι σε περιβάλλει είναι δικό σου. Είναι η κληρονομιά που σου άφησαν οι αγωνιστές που έπαιξαν τη ζωή τους κορόνα γράμματα.
5. ..., λύνεσαι, δεν έχεις καμία σχέση με τις καθωσπρέπει αστικές συμβάσεις. Απομυθοποιείς τα μέσα που χρησιμοποιεί η εξουσία για να σε τρομάξει, αρχής γενομένης από την τηλεόραση. Εύχεσαι ο αντίπαλός σου να μη σε ταλαιπωρεί με ελιγμούς, αλλά να σου λύνει τα χέρια φτάνοντάς σε κατευθείαν στο αμήν.
6. ..., βρίσκεσαι σε διαρκή εξύψωση, γίνεσαι ποιητής της πράξης.
7. ..., οξύνεται η μνήμη σου με διαβολικό τρόπο. Ξεσηκώνει στιγμές που είχες καταχωνιάσει, ήττες που είχες καταπιεί και χρόνια ολόκληρα που έχασες προσπαθώντας να πείσεις τα γουρούνια πως είσαι μαργαριτάρι για να μη σε φάνε.
8. ..., αποκτάς ακαριαία μια υπεροχή απέναντι στους ταξικούς σου αντιπάλους. Καταλαβαίνεις ότι ήρθε ο καιρός για όλους όσοι μέχρι σήμερα έσπερναν το φόβο μέσα σου τον ίδιο φόβο να θερίσουν.
9. ..., εγκαινιάζεις ένα καινούριο πρόσωπο, που το βλέπεις να καθρεφτίζεται στα μάτια των άλλων.
10. ..., πιάνεις σπίτι στην οδό δράσης. Από κει κατευθύνεις όλες τις σκέψεις και τις πράξεις σου.
11. ..., καθιστάς τον αντίπαλό σου μια σκιά. Είσαι ανοιχτό βιβλίο, γι' αυτό σε εμπιστεύονται οι συνάνθρωποί σου. Συνδέουν την εξέλιξή τους με τη δική σου ορμή. Η ευθύτητα και η πίστη γεννούν το ζητούμενο: την κοινή λαλιά.
12. ..., δίνεις προτεραιότητα στην ελευθερία, στη μόνη που οφείλεις την υπακοή σου. Η απουσία της σ' αυτόν τον απατηλό κόσμο δεν την καθιστά επίκαιρη, αλλά αναγκαία. Ελευθερία για να οδηγηθούμε κάποτε σε μια αυθεντική ύπαρξη.