Μια κινηματογραφική βδομάδα της προκοπής, μετά από πολύ καιρό! Ταινίες από όλα τα είδη του σινεμά, που μπορεί να μην αγγίζουν την τελειότητα αλλά μας δίνουν επιλογές.

Από τις μεμονωμένες προβολές θα ξεχωρίσουμε εκείνη που διοργανώνει το Επιμελητήριο Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας μαζί με την Ομοσπονδία Γυναικών Ελλάδας την Κυριακή 15 Φλεβάρη στις 11.30 π.μ. στον κινηματογράφο «Τριανόν», όπου στο πλαίσιο της ενότητας «Πίσω από τη βιτρίνα. Γυναίκες της δουλειάς και της ζωής» προβάλλει το ντοκιμαντέρ «Κράτα την ψυχή σου στο χέρι και περπάτα» της Σεπιντέ Φαρσί με ελεύθερη είσοδο.

Επίσης, το «Studio New Star Art Cinema» διοργανώνει προβολές αλληλεγγύης στον λαό της Κούβας και συγκέντρωση φαρμάκων και υγειονομικού υλικού με στόχο την αποστολή τους στην Κούβα. Αυτήν τη βδομάδα θα πραγματοποιηθούν δύο προβολές της ταινίας «Είμαι η Κούβα» («Soy Cuba», 1964) του Μιχαήλ Καλατόζοφ, στις 17 και 18 Φλεβάρη στις 7 το απόγευμα, όπου οι θεατές θα έχουν τη δυνατότητα προαιρετικά να αγοράσουν ένα επιπλέον εισιτήριο αλληλεγγύης, πέραν του κανονικού εισιτηρίου, και τα έσοδα θα διατεθούν στην Κούβα.

Χθες ξεκίνησε το 76ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου και περιλαμβάνει 22 ταινίες στο επίσημο διαγωνιστικό του. Αξίζει να αναφέρουμε ότι επικεφαλής της φετινής κριτικής επιτροπής είναι ο Βιμ Βέντερς. Ελπίζοντας σε ένα φεστιβάλ με καλλιτέχνες που θα πάρουν τη σωστή πλευρά της Ιστορίας και φέτος, περνάμε συνοπτικά σε κάποιες από τις ταινίες της εβδομάδας.

Βαθιά μέσα στα Βόσγια Ορη της Γαλλίας, ο Μινιέ και ο δωδεκάχρονος γιος του συναντούν τον πατέρα του, για να παρατηρήσουν τον λύγκα, τα ελάφια, τις κουκουβάγιες και ίσως τον σπάνιο αγριόκουρκο, στο φυσικό τους περιβάλλον. Αποτυπώνοντας το θαύμα και τον μαγευτικό ρυθμό αυτού του περιβάλλοντος, μαζί με τους ήχους και τις ιστορίες του που λέγονται στο φως των κεριών, ο Μινιέ παρουσιάζει μια λαμπρή, ραψωδική υπενθύμιση του εκπληκτικού κόσμου στον οποίο ζούμε.

Ο σκηνοθέτης του εκπληκτικού ντοκιμαντέρ «Η λεοπάρδαλη του χιονιού» μας μαγεύει με τον φακό του για άλλη μια φορά. Μας ταξιδεύει στην παρθένα ομορφιά του δάσους, στους ήχους των φύλλων, του ανέμου, των πουλιών, των μικρών και μεγάλων ζώων. Παρακολουθούμε ένα ολόκληρο σύμπαν το οποίο κρύβεται στη σιωπή, μέσα από μυσταγωγικές εικόνες γυρισμένες μέσα στη νύχτα και στο πρώτο πρωινό φως. Τούτο το ντοκιμαντέρ σε θέλει ολόκληρο εκεί στη μεγάλη οθόνη μαζί του, για να μάθεις λίγο καλύτερα τον κόσμο όπου γεννήθηκες και να γίνεις ένα με τη φύση που σου αποκαλύπτεται. Κάποτε πρέπει να μιλήσουμε για την αξία που έχουν τα πλάνα των ντοκιμαντέρ, ιδιαίτερα της φύσης, που χρειάζονται ίσως και χρόνια ολόκληρα για να τραβηχτούν μερικά δευτερόλεπτα πολλές φορές. Ο αγριόκουρκος που βλέπουμε είναι ένα τέτοιο παράδειγμα! Αραγε οι νεότερες γενιές θα έχουν αυτήν την απέραντη επιμονή και υπομονή να απαθανατίσουν τους θησαυρούς της φύσης, μέσα στην ταχύτητα της εποχής όπου μεγαλώνουν; Μας αφήνει μια χαραμάδα ελπίδας ο σκηνοθέτης. Εκείνο που θα πούμε είναι ότι ο Μινιέ δεν ήθελε να κλείσει την ταινία και όλο το ανέβαλλε, αλλά χαλάλι του για την τόση ομορφιά που μας χάρισε!

Το 1977, μεσούσης της στρατιωτικής δικτατορίας στη Βραζιλία, ο Μαρσέλο, ένας δάσκαλος, δραπετεύει από το ταραχώδες παρελθόν του και εγκαθίσταται ως φυγάς στην πόλη Ρεσίφε, όπου ελπίζει να χτίσει μια νέα ζωή και να επανενωθεί με τον γιο του. Σύντομα συνειδητοποιεί ότι η πόλη απέχει πολύ από το να γίνει το καταφύγιο που αναζητεί, καθώς οι κυβερνητικές δυνάμεις τον κυνηγούν και η ζωή του απειλείται όλο και περισσότερο.

Προηγουμένη γνωστή μας ταινία του σκηνοθέτη το ανεπανάληπτο «Μπακουράου» (Bacurau, 2019). Επιτέλους η Βραζιλία μιλάει για τις πληγές της και ανοίγει τον φάκελο «χούντα». Οπως και πέρυσι με το «Είμαι ακόμα εδώ» του Βάλτερ Σάλες, έτσι και τώρα παρακολουθούμε έναν πολύ ιδιαίτερο, συγκλονιστικό κινηματογράφο, που παίρνει τον χρόνο του να αποκαλύψει την αλήθεια και περιλαμβάνει πινελιές από αρκετά κινηματογραφικά είδη, αν και ανήκει πρωτίστως στο κοινωνικό σινεμά. Το ομορφότερο όλων είναι ότι ο σκηνοθέτης συνωμοτεί! Μοιάζει λες και βρίσκεται ακόμα μέσα στη δίνη της δικτατορίας και μας αποκαλύπτει σταδιακά την ταυτότητα του πρωταγωνιστή του. Θα πούμε μόνο ότι καταφέρνει να αναδείξει ότι το κεφάλαιο κινεί - ανάλογα με τα συμφέροντα του - όλα τα νήματα. Το γνωρίζει κάθε κομμουνιστής αυτό, αγαπημένε Κλέμπερ Μεντόνσα Φίλιου, και γι' αυτό σε ξεχωρίζουμε λίγο περισσότερο από τους άλλους! Η βία και η αγριότητα της εποχής αποκαλύπτονται σε όλο τους το μεγαλείο, μερικές στιγμές ακόμα και χιουμοριστικά. Εκπληκτικό καστ και μια οφειλή που εκπληρώνεται για τον τόπο όπου μεγάλωσε ο σκηνοθέτης και τη ματωμένη Ιστορία του! Μην τη χάσετε.

Στο Λος Αντζελες, ένας μυστηριώδης ληστής κοσμημάτων έχει μπει στο στόχαστρο της αστυνομίας. Στο τελευταίο του μεγάλο κόλπο διασταυρώνεται με μια σύμβουλο ασφαλιστικής, που βρίσκεται και η ίδια σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Πεπεισμένος ότι έχει εντοπίσει ένα μοτίβο, ένας αμείλικτος ντετέκτιβ ακολουθεί τα ίχνη τους όλο και πιο κοντά.

Επιτέλους, μια κλασική, ωραία αμερικανική αστυνομική ταινία, από αυτές που είχαμε να δούμε πολύ καιρό! Τόσο πολύ καιρό, που μας έκανε να αναρωτηθούμε γιατί το Χόλιγουντ δεν το γυρίζει στο αστυνομικό νεονουάρ, που το γνωρίζει αρκετά καλά, και μας έχει φλομώσει με αηδίες - υπερήρωες, ΑΙ και ό,τι βλακεία άνευ σεναρίου αναγκαζόμαστε να βλέπουμε. Βασισμένο στη νουβέλα του Don Winslow, έχει εξαιρετικό καστ, καλογραμμένο σενάριο, έχει και ολίγη από κοινωνικό προβληματισμό, και οι σκηνές δράσης είναι «τόσο - όσο». Στην ταινία συνυπάρχουν τα προσωπικά διλήμματα, οι αποφάσεις που καθορίζουν όλο το μέλλον του κάθε προσώπου και τα όρια που θέτει στους γύρω του. Αυτή η ανάλυση των χαρακτήρων είναι παραπάνω από επαρκής, χωρίς να πλατειάζει, και είναι κι αυτό ένα στοιχείο που μας έχει λείψει τα τελευταία χρόνια στα σενάρια. Τούτη η ταινία θα βλεπόταν ευχάριστα και πριν 5 -10 χρόνια, όμως το ίδιο θα βλέπεται και μετά από άλλα τόσα. Τα καλά αστυνομικά σενάρια δεν χάνουν ποτέ την αξία τους.

Ο θυελλώδης έρωτας μεταξύ της Κάθριν Ερνσο και του Χίθκλιφ, ενός ορφανού που υιοθέτησε η οικογένειά της, σημαδεμένος από την κοινωνική διαφορά και την εκδίκηση, οδηγεί στην ολοκληρωτική καταστροφή δύο οικογενειών, μέσα από ένα κλίμα πάθους, βίας και απομόνωσης στα χερσοτόπια του Γιορκσάιρ.

Δύο μέρες πριν του Αγίου Βαλεντίνου (βοήθειά μας!) έρχεται τούτη η ερωτική ιστορία να ταράξει τα νερά. Το γράφουμε όπως θα το διαβάζατε οπουδήποτε αλλού, γιατί πραγματικά αυτό μας μένει από την ιλουστρασιόν εκδοχή του βιβλίου, που εδώ λείπει το μισό! Ούτε λίγος κόκκος στο κάδρο, ούτε λίγη μουντάδα στα σύννεφα, ακόμα και στη βροχή ο κόσμος λάμπει! Το ρούχο ελαφρώς τσαλακωμένο και το μακιγιάζ αψεγάδιαστο! Βέβαια το πάθος ξεχειλίζει, μα η εκδίκηση δεν λαμβάνει χώρα στο διάβα των γενεών, αλλά σε μια μικρή σχετικά διαδρομή του βιβλίου στη σχέση των δύο εραστών. Ομως είναι έτσι τα πράγματα; Το βιβλίο έχει άλλο τόσο! Οσο για τα κοινωνικά στοιχεία, που θα έπρεπε να ξεχωρίζουν, αφού διαδραματίζεται στο πέρασμα από τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό, οι αναφορές είναι μηδαμινές. Είναι άλλωστε πολύ δύσκολο να περάσεις το λογοτεχνικό κείμενο στη μεγάλη οθόνη. Κατά τη γνώμη μας, θα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον να ολοκληρωθεί η ιστορία παρά να μείνουμε σε ένα κομμάτι της! Ομως μην ανησυχείτε, υπάρχουν παλιότερες εκδοχές, πιο ολοκληρωμένες, για να δείτε.

Ενα ζευγάρι μουσικών μετακομίζει σε μια απομονωμένη καλύβα, αναζητώντας έμπνευση στους ήχους της φύσης. Η εμφάνιση ενός μυστηριώδους παιδιού φέρνει στην επιφάνεια κρυφές εντάσεις και δοκιμάζει τη σχέση τους, καθώς η γαλήνη της φύσης διαστρέφεται σε μια σκοτεινή, απειλητική δύναμη.

Οι ξενόγλωσσοι το ονομάζουν folk horror. Εμείς θα το εξηγήσουμε λίγο πιο περιφραστικά. Ταινία φαντασίας και τρόμου, που βασίζεται στις τοπικές παραδόσεις και έχει αναφορές σε παγανιστικές τελετές και υπερφυσικούς μύθους. Αυτή η μικρή ιστορία έχει την αξία της, γιατί εξερευνά τον ήχο στη φύση σε συνδυασμό με τις παραδόσεις για τις νεράιδες του δάσους. Για τους λάτρεις του είδους, είναι πραγματικά ένα είδος που βλέπουμε σπάνια με ολοκληρωμένη ιστορία. Εχει αρκετά θετικά στοιχεία και εκπληκτικό σχεδιασμό ήχου, που είναι ουσιαστικά η μισή ταινία.